บทที่ 502 ผู้อำนวยการหลัว

ผู้อำนวยการหม่าสับสนทันที!

คนที่มีสายตาที่เฉียบแหลม จะสามารถรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร

แต่แม้จะอยู่ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เขาก็ยังถูกชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเย็นชาคนนี้ทุบตีจนกลายเป็นสุนัขข้างถนน

อีกฝ่ายมีความมั่นใจ ไม่กลัวสักนิดเลยเหรอ?

โรงพยาบาลไหน ทำไมถึงกล้ารุกรานผู้อำนวยการหม่าได้!

“รู้ไหมนี่จะเป็นหายนะ! มาจากโรงพยาบาลไหน กล้าบอกชื่อกับฉันหรือเปล่า?!” ผู้อำนวยการหม่าคำรามด้วยความโกรธ

ลู่ตังเซียนทำผมผู้อำนวยการหม่าดูยุ่งเหยิง มองดูอย่างเย็นชาก่อนจะพูดช้าๆ: “ฉันเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่สี่ในเครือของโรงพยาบาลกองทัพมังกรดำแห่งหัวกั๋ว เขตสงครามจูเชวี่ย,พันเอกลู่ตังเซียน!”

ผู้อำนวยการหม่ายิ้มเย็นชา: “มาจากโรงพยาบาลที่สี่งั้นเหรอ .....”

พูดยังไม่ทันจบประโยคดี ก็ตัวแข็งทื่อทันที จากนั้นลูกตาของเขาก็หดตัวลงอย่างรุนแรง

ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่รอบตัวเขาต่างก็เงียบ ไม่มีใครกล้าปริปากพูด

“คุณ คุณ คุณ...ล้อเล่นหรือเปล่า อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่ายาในโรงพยาบาลในเขตสงครามจูเชวี่ย ไม่ได้มาจากบริษัทเอกชน.....” ผู้อำนวยการหม่ากลับมารู้สึกตัวส่งเสียงดังโวยวายทันที

ลู่ตังเซียนโบกมือ ตัวคนก็ลอยไปกระแทกเข้าที่ด้านหน้ารถของเขาเสียงดัง

ผู้อำนวยการหม่าเงยหน้าขึ้น เหลือบไปเห็นใบอนุญาตเข้าออกบนกระจกหน้ารถ ธรรมดาคันนี้ชัดเจน ทำให้ร่างกายของเขาสั่นอีกครั้งและแม้แต่ความเจ็บปวดเสียสาหัสเมื่อสักครู่ก็ถูกลืมไปชั่วคราว

สายตาเหลือบไปเห็นชายชรารูปร่างผอมเพรียว อายุราวเจ็ดสิบนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถ

ชายชรามองตรงมาที่เขาด้วยสายตาที่ไม่แยแส

“หลัว... หลัว... ผู้อำนวยการหลัว...” ผู้อำนวยการหม่าหายใจออกถึงที่มาของชายชราคนนี้ด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา

เมื่อผู้อำนวยการหลัวเห็นว่าผู้อำนวยการหม่าเห็นเขาแล้ว เขาไม่จึงไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้อีกต่อไป เขาเปิดประตูรถ ก่อนจะเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

ฉีเติ่งเสียนไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ในรถจึงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

ลู่ตังเซียนเดินขึ้นไปก่อนแล้วพูดว่า: “ผู้อำนวยการหลัว ผู้ชายคนนี้จงใจสร้างปัญหาให้เรา ระงับการนำจ่ายยา ไม่ใช่แค่การตรวจสอบตามปกติ!”

ประโยคนี้ของลู่ตังเซียนทำให้ผู้อำนวยการหม่าหวาดกลัวจนเกือบจะเสียสติ!

ผู้อำนวยการหลัว เป็นเพียงทหารแพทย์ธรรมดาๆ เมื่อเขาเข้าร่วมกองทัพครั้งแรก แต่เมื่อเขารักษาช่วยเหลือผู้คนได้มากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ทำตัวสูงส่งมากขึ้นเท่านั้น

ผู้ที่เขาช่วยชีวิตได้ ก็สนับสนุนเขาเพื่อตอบแทนความเมตตา ดังนั้นเขาจึงทำตามเป้าหมายไว้ได้ตอนอายุได้ห้าสิบปี เขากระโดดจากโรงพยาบาลในเครือแห่งที่สองของเขตสงครามจูเชวี่ยไปยังโรงพยาบาลหลักและทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลักได้สำเร็จ!

แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงผู้อำนวยการ แต่ก็อาจกล่าวได้ว่าเขามีศักดิ์ศรีและสถานะเช่นเดียวกับนายพลผู้มีอำนาจในแผนกสงครามทั้งหมด

“อา นี่คือผู้อำนวยการหลัวใช่ไหมครับ? สวัสดีครับฉันชื่นชมชื่อของคุณมานานแล้ว!” ฉีเติ่งเสียนเดินเข้าไปทักทาย หลัวไท่จี๋ด้วยรอยยิ้ม

หลัวไท่จี๋เพียงพยักหน้าให้ฉีเติ่งเสียนโดยไม่สนใจมากนัก เขาหันไปมองผู้อำนวยการหม่าก่อนจะพูดว่า “นายน้อยหม่า คุณควรให้คำอธิบายเรื่องนี้กับฉันหรือเปล่า?”

ผู้อำนวยการหม่าตกใจมากจนตัวสั่นไปหมด เขารีบลุกขึ้นแล้วพูดอย่างสั่นๆ: “ผู้อำนวยการหลัว...ฉัน ฉัน...ฉันไม่ตั้งใจและฉันไม่รู้ว่ายาชุดนี้ ถูกส่งไปยังโรงพยาบาลใหญ่ในเขตสงครามจูเชวี่ย”

หลัวไท่จี๋พูดอย่างไร้ความรู้สึก: “บอกฉันที ตอนนี้เราควรจะทำอย่างไรดี?”

ผู้อำนวยการหม่ากล่าวว่า: “ปล่อย ปล่อยฉันไป! ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาที่เทียนไล่ ฟาร์มาซูติคอลส่งถึงคุณอีก”

หลัวไท่จี๋พยักหน้าก่อนจะพูดว่า “ตกลง ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปได้”