บทที่ 503 ไร้เหตุผล

ฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนอารมณ์ดีที่สามารถถูกคนอื่นพูดจากระแหนะแหน หลังจากถูก หลัวไท่จี๋เฉียดเฉือนเขาก็โกรธขึ้นทันที

“ความผิดทุกอย่างมีที่มาของมัน ผมไม่ควรโดนตำหนิ ปัญหานี้หรือเปล่า? พูดดีๆหน่อย” ฉีเติ่งเสียนสอดมือใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง ท่าทีที่สุภาพก่อนหน้านี้ของเขาก็หายไปด้วย

“หึ...” หลัวไท่จี๋โกรธมากจนแทบลืมหายใจ “ฉันไม่ควรตกลงกับนายพลอวี้ตั้งแต่แรก ทำให้ฉันต้องมาทำธุรกิจกับขยะอย่างคุณ!”

ลู่ตังเซียนที่อยู่ด้านข้างยังสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ และทันใดนั้นก็ตระหนักว่าพวกเขาทำให้ฉีเติ่งเสียนถูกใช้เป็นมือปืน เพื่อจัดการกับผู้อำนวยการหม่า

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวแล้วพูดว่า “ผมคิดว่าคุณควรใจเย็นกว่านี้ ดีกว่าจะมาแสดงออกอะไรชัดเจน”

“ก่อนอื่นเลยนะ เมื่อเช้าจะจัดเริ่มส่งยา ผู้ชายที่ชื่อหม่านั่น มารบกวนการทำงาน และทำให้ขบวนรถของเราติดแหง่กอยู่ที่นี่”

“ประการที่สอง ในฐานะนักธุรกิจขนาดเล็ก ผมจะกล้าต่อสู้กับบอสใหญ่จากต่างเมืองได้ยังไง พวกเขาสามารถทำให้ธุรกิจของผมปิดตัวลงได้ในไม่กี่นาที!”

“อีกทั่ง ดูเหมือนว่ามีคนโทรหาโรงพยาบาลเพื่อแจ้งให้โรงพยาบาลทราบว่าการส่งยาชุดนี้อาจล่าช้า และพวกคุณก็ตอบตกลง”

หลัวไท่จี๋อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว จากนั้นยิ้มเยาะครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะพูดว่า: “มันยากนักเหรอ? มันยากจริงๆ เหรอที่จะยอมรับการกระทำของคุณ”

ฉีเติ่งสียนแตะคางของเขา ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า “ถ้าคุณต้องการแบบนั้นจริงๆ ผมจะทำอะไรได้? ก็พูดออกมาแล้วนี่!”

หลัวไท่จี๋พูดด้วยใบหน้าเข้ม: “หลังจากส่งยาชุดนี้แล้ว เราจะยุติความร่วมมือของเราทันที!”

หลัวไท่จี๋รู้สึกว่าเขารำคาญเกินกว่าที่จะถูกฉีเติ่งเสียนเอาเปรียบได้อีก ยิ่งไปกว่านั้น ฉีเติ่งเสียนยังยื้อเวลารอจนกว่าพวกเขาจะมาจัดการกับมันด้วยตนเอง มันเอื่อยเฉื่อยและดูน่าโมโห!

“ผู้อำนวยการหลัว โปรดใจเย็น ๆ ความผิดเรื่องนี้ไม่ใช่ของเราจริงๆ พวกเรา ประธานฉี อาจมีความประมาทเลินเล่ออยู่บ้าง แต่เราไม่ได้ตั้งใจเลื่อนการจัดส่งยาของคุณ!” หลี่อวิ๋นหว่านเห็นว่าทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะ สู้กันแล้วรีบก้าวไปข้างหน้า เพื่อคลี่คลาย

หลัวไท่จี๋กล่าวว่า: “ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของพวกคุณ สิ่งที่ฉันไม่พอใจกับเป็นความคิดของเขา เขาไม่รู้ถึงความสำคัญของทางการแพทย์เหรอ? ถ้าคุณล่าช้าไปหนึ่งนาที นั่นหมายถึงชีวิต!”

หลี่อวิ๋นหว่านรีบขยิบตาให้ฉีเติ่งเสียน เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนตัดแล้วตัดจริง

หากคุณสามารถพูดคุยกับเขาอย่างอดทน ประนีประนอม ช้าๆ อาจจะทำให้เขาก้มหัว ยอมรับความผิดพลาดเหล่านี้ได้

แต่ถ้าตะโกนทันทีที่สวนขึ้นมาก็คงไม่ได้ผลและคงจะตบหน้าแรงๆด้วยหลังมือ

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “แน่นอนผมรู้ แต่ใครล่ะที่เป็นคนผิดที่ปล่อยให้ผู้ชายชื่อหม่าทำแบบนั้น แถมให้ขึ้นตำแหน่งที่สูงขนาดนี้ได้”

“ครั้งนี้ผมอาจจะแก้มันด้วยความสามารถของตัวเองได้ แต่คราวต่อไปจะมีใครที่มีพลังมากกว่าคนที่ชื่อหม่ามาอีกไหม?”

“จะให้พูดง่ายๆ ก็คือ หากเราไม่ใช่ เทียนไล่ ฟาร์มาซูติคอล แต่เป็นอีกบริษัทหนึ่งล่ะ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากซัพพลายเออร์ไม่ใช่เขตสงครามจูเชวี่ย แต่เป็นโรงพยาบาลธรรมดาเท่านั้นล่ะ!”

คำพูดของฉีเติ่งเสียนเปรียบเสมือนหนามแหลมที่แทงตรงไปยังจุดที่สำคัญ

ใช่ ในการวิเคราะห์สรุป คือไม่ใช่เขาที่ผิด

ยิ่งกว่านั้นหากเราต้องการหาต้นตอจริงๆ คนที่ผิด ควรเป็นคนที่มอบอำนาจให้ผู้อำนวยการหม่ามาทำเรื่องแบบนี้

หลังจากที่หลัวไท่จี๋ได้ยินคำพูดของฉีเติ่งเสียน เขาไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่เงียบลงเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถอนหายใจช้าๆ และพูดว่า “ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมนายพลอวี้หยกถึงช่วยคุณ ความคิดของพวกคุณคล้ายกันมากจริงๆ”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า “บางทีผมก็ผิดเหมือนกัน ควรจะพูดคุยกับคุณก่อน”

เมื่อเห็นทัศนคติที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขา หลัวไท่จี๋ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากเล็กน้อย และพูดด้วยน้ำเสียงชิงชัง: “ไร้เหตุผล!”

ฉีเติ่งเสียนไม่โกรธ