บทที่ 690 ยังไม่สู้ขี้ขลาดก่อน

ชื่อเสียงของผีพยาบาทนั้นไม่ได้ดังมากในหัวกั๋ว แต่ในประเทศเจียเผิงกลับได้รับมีชื่อเสียงล้นหลามอย่างมากแน่นอน

เขาได้บิดศีรษะของนักบวชประจำชาติ สังหารอาจารย์ของเขา สังหารปรมาจารย์เคนโด้หลายสิบคนที่เพียงพอที่จะก่อตั้งองค์กรระหว่างที่เขาหลบหนี!

แทบไม่มีใครจำชื่อจริงของเขาได้ มีเพียงชื่อเล่นเท่านั้นที่เป็นที่เล่าขาน

เมื่อผีพยาบาทได้ยินซ่างฉวนจิงหวู่เรียกชื่อของเขา เขาตกใจก่อนจะยิ้มออกมา: “โอ้ คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ!”

“พี่ คนนี้เป็นใคร?”

ศิษย์รุ่นน้องที่อยู่ข้างๆ ซ่างฉวนจิงหวู่ถามออกมา ทุกคนสังเกตเห็นความกลัวของเขาในครั้งแรกที่ซ่างฉวนจิงหวู่จดจำผีพยาบาทได้

ซางฉวนจิงหวู่หน้าซีดแล้วพูดว่า: “เขาคือมิยาซากิ จินโซ นักบวชแห่งวัดคุซานางิ นายอาจจะไม่รู้ชื่อจริงของเขา แต่นายต้องเคยได้ยินชื่อเล่นของเขา ชื่อของเขาคือผีพยาบาท”

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ซ่างฉวนจิงหวู่รู้สึกหนาวขนลุกที่ต้นคอ

“คุณเป็นผีพยาบาทที่สังหารนักบวชในประเทศของเรา!” หญิงสาวที่ยังมีเลือดบนใบหน้าพูดด้วยความหวาดกลัว

เธอร่ายคาถาใส่คุณนายเหวิน เธอยังเคยเป็นนักบวชที่สำนักประจำชาติเจียเผิงอีกด้วย

หัวหน้านักบวชถูกผีพยาบาท แค้นสังหาร เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดความโกลาหลในแวดวงศิลปะการต่อสู้ ชินโตของประเทศเจียเผิง ทั้งหมด เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนตื่นตระหนก ทางการถึงกับจงใจปกปิดเรื่องนี้เอาไว้

ผีพยาบาทยิ้มและพูดว่า: “สาวน้อย อย่าพูดไร้สาระ สิ่งที่ฉันไม่ได้ฆ่าแต่มันคือการเอาชีวิตรอด! เธอคือคนที่สาปแช่งผู้หญิงคนนี้ เธอล่ะอยากให้ฉันช่วยไหม?”

ทันใดนั้นหญิงสาวก็รู้สึกหนาวสั่น และเธอก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ราวกับว่าเธอกำลังตกเป็นเป้าหมายของผีพยาบาทเข้าแล้ว

“มิยาซากิ จินโซ คุณก่ออาชญากรรมร้ายแรงในประเทศของเรา ยังกล้าปรากฏตัวอีกเหรอ!” ซางฉวนจิงหวู่ตะโกนเสียงดัง ทุกคนเห็นว่าเขาอยู่ในสภาพที่เป็นรองอยู่

ชื่อของผีพยาบาทนั้นค่อนข้างน่ากลัว ชื่อที่ชั่วร้ายนี้ถูกจารึกไว้กับหัวหน้าปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้หลายคนในประเทศเจียเผิง

ผีพยาบาทยิ้มให้ซางฉวนจิงหวู่แล้วพูดว่า “คนใจบุญ คุณเป็นฆาตกร ฉันพอจะช่วยคุณได้ไหม?”

ซางฉวนจิงหวู่เยาะเย้ย: “ถึงว่าทำไมคุณถึงมั่นใจ กลายเป็นว่ามีคนแบบนี้ที่สนับสนุนคุณอยู่! แต่คุณคิดจริง ๆ ไหมว่าเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ตัวแล้วจะปลอดภัย?”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกหมดความอดทนแล้ว

“รองหัวหน้าใหญ่ ฉันสามารถช่วยพวกเขาได้ไหม?” ผีพยาบาทพูดกับฉีเติ่งเสียน

แม้แต่บุคลิกที่อีกแบบของเขาก็ยังดูน่ากลัวเหมือนเสือ

ตอนที่เขาอยู่ในคุกโยวตูเขาโห่ร้องตลอดทั้งวัน แต่เพราะความช่วยเหลือจากฉีเติ่งเสียน หลังจากนั้นเขาก็ไม่กล้าฆ่าตัวตายอีกเลย

ซางฉวนจิงหวู่พูดว่า: “มิยาซากิ จินโซ คุณยังจำหลิวจงเหยียนได้ไหม!”

หลังจากที่ผีพยาบาทได้ยินชื่อ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และเขาก็มองที่มือซ้ายโดยไม่รู้ตัว

“ถึงแม้จำชื่อไม่ได้ แต่ก็ต้องจำมือซ้ายได้ใช่ไหม?” ซางฉวนจิงหวู่พูดเบา ๆ

“คุณเป็นศิษย์ของหลิวจงเหยียนซุ่ยงั้นเหรอ?” ใบหน้าของผีพยาบาทเปลี่ยนเป็นสีเข้ม เสียงของเขาก็สั่นเทาเช่นกัน

ชื่อหลิวจงเหยียนซุ่ยอาจกล่าวได้ว่าเป็นฝันร้ายของเขา มือซ้ายของเขาได้รับความเสียหายเช่นนี้โดยหลิวจงเหยียนซุ่ย

ซางฉวนจิงหวู่พูดอย่างภาคภูมิใจ: “หลิวจงเหยียนซุ่ยเป็นอาจารย์ของฉัน! ถ้าคุณกล้าแตะต้องฉันแล้วดูว่าเขาจะหักมืออีกข้างของคุณหรือเปล่า?”

ใบหน้าของผีพยาบาทดูไม่แน่ใจอยู่พักหนึ่ง

ฉีเติ่งสียนเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ถ้าหลิวจงเหยียนมาหา ฉันจะช่วยคุณสกัดเขา แต่นคุณควรจะช่วยเขาสักครึ่งทางก่อน”

หลังจากได้ยินคำพูดของฉีเติ่งเสียนผีพยาบาทก็เงยหน้าขึ้นและหัวเราะอย่างดุร้ายก่อนจะพูดว่า: “ไอ้เด็กเหลือขอ ฉันไม่กลัวอาจารย์ของคุณ ถ้ามีแรงสนับจากรองหัวหน้าใหญ่ ฉันไม่กลัว อะไรก็ได้มาเถอะ!”