บทที่ 493 คุณเชื่อไหม?

หวางซีรู้สึกผิดใจอย่างที่สุด ถูกใส่ร้ายอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ และอยากจะแก้ตัวยังไม่สามารถแก้ตัวได้

เพราะในโทรศัพท์มือถือของฝู้ปินนั้น มีหมายเลขโทรศัพท์ของเธอจริงๆ

การบันทึกเสียงในโทรศัพท์ ก็เป็นของเธอเช่นกัน

อธิบายยังไงก็อธิบายไม่ขึ้น!

"พวกเจ้าปองร้าย ลูกสาวของข้าจะทำร้ายเย็นหรานได้อย่างไร! ทั้งหมดนี้พวกเจ้าปลอมแปลงขึ้นมาเอง!"

หลี่หลานรีบวิ่งเข้าไปตบหน้าฝู้ปินอย่างแรง และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "เจ้าพูดตามตรง ใครสั่งให้เจ้ามาใส่ร้ายลูกสาวของฉัน!"

ฝู้ปินถูกจัดการจนใกล้จะตายแล้ว และพูดอย่างแผ่วเบาว่า "ฉันไม่ได้โกหก มันก็คือหวางซี"

หลี่กั๋วหรงถือไม้เท้าด้วยมือทั้งสองข้าง หลานสาวสุดที่รักของเขาหลี่เย็นหรานถูกลักพาตัวไป ถ้าพ่อบ้านโจงถึงช้ากว่านี้ ก็จะถูกคนฆ่าตายไปแล้ว

"ซีเอ๋อร์ เจ้ายังมีอะไรจะพูดอะไรอีก?"

บนใบหน้าของหลี่กั๋วหรงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า และระหว่างญาติสนิทของเขา ต่างไม่ยอมปล่อยให้มีชีวิตกันและกันได้ นี่เป็นความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับชายชราคนหนึ่ง

"คุณตา ฉันไม่ได้ทำ! คนอย่างหวางซียังไม่แยแสที่จะไปทำเรื่องแบบนี้เลย!"

หวางซีรู้สึกผิดหวังและพูดว่า

"ตอนนี้แกจะพูดอะไรก็ได้! ฉันจะฆ่าแกไอ้สารเลว!"

หลี่เฟิงรีบวิ่งเข้ามา ยกมือขึ้นและตบเข้าไปที่ใบหน้าหวางซี

ก่อนที่เขาจะตบใส่ใบหน้าหวางซี ก็ถูกเย่เซิ่งเทียนตบกลับจนล้มลงกับพื้นด้วยหลังมือ

เย่เซิ่งเทียนไม่ได้มองใครเลย เพียงแค่จ้องไปที่หลี่กั๋วหรงอย่างเฉยเมย และถามอย่างสงบว่า "คุณท่าน ท่านเชื่อหรือไม่?"

หลี่กั๋วหรงเงียบ ดวงตาของเขามืดลง

"เยี่ยมเลย ลักพาตัวเย็นหรานไป และยังกล้าที่จะใช้ความรู้สึกของคุณท่านมาบังคับคุณท่านงั้นเหรอ!"

ปฏิกิริยาของเจี่ยงหมิ่นรุนแรงมาก "มัวแต่ยืนทำอะไรอยู่ ยังไม่รีบจับตัวสุนัขสองตัวนี้!"

หลี่เซียงหลันกรีดร้องว่า "ท่านพ่อ ท่านยังเห็นอกเห็นใจไอ้สัตว์นรกเหล่านี้อยู่หรือ? ท่านยังไม่เข้าใจหรือ? ในปากพวกเขาก็บอกว่าไม่สนใจทรัพย์สินของตระกูล แต่สิ่งที่พวกเขาทำอยู่ตอนนี้กลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง! ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อบ้านโจงมาถึงอย่างทันเวลา เย็นหรานก็ต้อง.......เพื่อช่วยชีวิตเย็นหราน ตัวพ่อบ้านโจงเองก็ต้องตายไป เขาติดตามคุณมาห้าสิบปีแล้ว! คุณจะปล่อยให้พ่อบ้านโจงตายตาไม่หลับงั้นหรือ?"