บทที่ 689 ยโสโอหังเหรอ? ผมไม่รู้สึก

“เปาสามวิ แกกล้าทำร้ายฉัน!!”

กู่ชิงซานถูกเปาจี้จู่ทำร้ายจนไม่สามารถลุกขึ้นได้ เขาลงมือได้โหดเหี้ยมมาก และทำร้ายตรงบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บโดยเฉพาะ และใช้เท้าเตะหน้ากู่ชิงซานอย่างรุนแรงหลายครั้ง ทิ้งรอยรองเท้าสีดำไว้หลายรอย

“ทำร้ายแก แล้วไงล่ะ? พี่เย่ของผมอยู่ที่นี่แล้ว แกมีสิทธิ์ที่จะยโสโอหังอีกเหรอ? ฉันจะทำร้ายแกอีก แล้วจะทำร้ายแกปางตายเลย!”

หลังจากเปาจี้จู่แตะต่อยจนเหนื่อยแล้ว เขาก็ก้มหน้าและหายใจหอบ “ไอ้หลาน ฉันจะบอกแกว่าต่อไปถ้าเห็นพี่เย่ก็เรียกว่าปู่ใหญ่ และเมื่อเห็นฉันแล้วให้เรียกปู่รอง เข้าใจไหม?”

“แกมันรนหาความตาย!”

กู่ชิงซานจะยอมได้อย่างไร เขามาที่นี่เพื่อจะหาเรื่องเย่เซิ่งเทียน แต่นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันได้จัดการเย่เซิ่งเทียน ก็ถูกเปาจี้จู่ทำร้ายแล้ว

สถานะทางครอบครัวของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าเปาจี้จู่ไม่รู้เท่าไหร่ ปกติแล้วถ้าเขาอยากจะทำให้เปาจี้จู่อับอายขายหน้าเขาก็ทำทันที เปาจี้จู่ทำได้เพียงกล้าที่จะโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร

ปีที่แล้วเขาแย่งดาราสาวที่เปาจี้จู่สนใจ เปาจี้จู่ก็ยอมทน

และเขาไม่เคยเห็นเปาจี้จู่อยู่ในสายตาเลย แต่ตอนนี้ นึกไม่ถึงว่าเปาจี้จู่จะทำร้ายเขา!

เปาจี้จู่คร่อมอยู่บนร่างกายของกู่ชิงซาน ใช้รองเท้าตบหน้ากู่ชิงซานและกล่าวว่า “เรียกปู่ใหญ่กับปู่รอง พ่อของแกไม่ได้สอนมารยาทแกเหรอ? กล้าเรียกชื่อพี่เย่ โดยตรง ฉันรู้สึกว่าแกไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว รีบเรียก มิฉะนั้น วันนี้ฉันจะทุบตีแกให้กลายเป็นหัวหมู จนพ่อแกเห็นแล้วก็จำแกไม่ได้!”

“แก..แกรังแกคนมากเกินไปแล้ว!!”

กู่ชิงซานโกรธจนตัวสั่น ใบหน้าของเขาถูกทุบตีจนไร้ความรู้สึกแล้ว

“ฉันจะรังแก แล้วไงล่ะ? คนอย่างแกมันทำให้เพลย์บอยต้องอับอายขายหน้า รีบกราบพี่เย่ แล้วเรียกว่าปู่ใหญ่ จากนั้นกราบฉันแล้วเรียกว่าปู่รอง แล้วฉันก็จะไม่ทุบตีแกอีก”

“แม่งฉิบหาย ทำไมหน้าของแกถึงได้หนาขนาดนี้ ดูสิพื้นรองเท้าของฉันพังแล้ว”

“อย่า อย่าทุบตีอีกเลย ผม ผมเรียก ผมเรียก”

กู่ชิงซานรู้สึกโกรธแค้นอยู่ในใจ แต่เขาไม่กล้าที่จะไม่เรียก ระหว่างเขากับเปาสามวิ มีความแค้นกันอยู่แล้ว เปาสามวิรอโอกาสนี้มานานแล้ว

“ปู่ใหญ่ ปู่รอง”

กู่ชิงซานกัดฟันเรียก เสียงของเขาเบาเหมือนเสียงยุง

เปาจี้จู่ตบศีรษะกู่ชิงซาน “แกมีมารยาทไหม? แกไม่ได้กินข้าวเหรอ? ไม่เห็นหรือว่าพี่เย่ไม่ได้ยิน? เรียกเสียงดัง เสียงของผู้หญิงที่ร้องอยู่บนเตียงยังดังกว่าเสียงแกอีก!”

“ปู่ใหญ่ ปู่รอง! ผมผิดไปแล้ว!”

กู่ชิงซานหลับตาแล้วตะโกน หลังจากตะโกน เขาก็หมดสติไป ไม่รู้ว่าหมดสติจริง ๆ หรือแกล้งหมดสติ

“ยังมีพวกแก เรียกด้วย”

เมื่อเปาจี้จู่เป็นต่อเขาก็จะบ้าคลั่ง และกล่าวแอบอ้างบารมีคนอื่นเพื่อข่มขวัญคน

เมื่อคนอื่น ๆ เห็นว่ากู่ชิงซานก็เรียกแล้ว พวกเขาพยายามเลี่ยงเพื่อไม่ให้ถูกทำร้าย ดังนั้นพวกเขาจึงตะโกนสุดเสียง