บทที่ 706 ขี่หลังเสือ

เมื่อมองรอยยิ้มของเย่เซิ่งเทียน กู่เหอมีความรู้สึกแปลก ๆ และรู้สึกว่าเย่เซิ่งเทียนมีความคิดไม่ดี

เขาเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของเย่เซิ่งเทียนมาก เพราะเมื่อเขายิ้มแบบนี้ นั่นหมายความว่าเขาต้องการจะหลอกอีกฝ่าย

แต่เขาไม่รู้ว่าทำไมเย่เซิ่งเทียนถึงได้หลอกตนเอง สรุปก็คือรอยยิ้มนี้มีความหวังร้าย

"ไอ้กู่ นายคิดว่าการลงมือจัดการหกตระกูลเก่าแก่นั้น ควรเริ่มลงมือจัดการตระกูลไหนก่อน?"

เย่เซิ่งเทียนถามด้วยรอยยิ้ม

กู่เหอขนลุกไปทั่วร่างกาย เขาคุ้นเคยกับรอยยิ้มแบบนี้มาก เพื่อจัดการกู่เต้าหมิงและกู่ชวนสองพ่อลูกแล้ว ตนเองก็ใช้รอยยิ้มแบบนี้หลอกลวงพวกเขามานานหลายสิบปี เพราะรอยยิ้มแบบนี้ทำให้พวกเขาคลายความระแวดระวังกับตนเอง สุดท้ายพวกเขาถูกฆ่าตาย

ตอนนี้รอยยิ้มแบบนี้ของเย่เซิ่งเทียน ทำให้เขารู้สึกระแวงเล็กน้อย

"แค๊ก ๆ คุณเย่......"

เย่เซิ่งเทียนกล่าวจังหวะ "เรียกชื่อผมก็พอ ต่อไปพวกเราจะกลายเป็นพี่น้องบุญธรรม"

กู่เหอยิ่งรู้สึกว่าเย่เซิ่งเทียนกำลังมีแผนร้าย "ตระกูลเซียวแข็งแกร่งที่สุดในหกตระกูลเก่าแก่ สามารถถือได้ว่าเป็นผู้นำ ถ้ากำจัดตระกูลเซียวก่อน ก็จะสามารถสยบอีกห้าตระกูลได้อย่างแน่นอน"

"ตระกูลฉินและตระกูลเซียวมีความเกี่ยวดองเป็นญาติกัน ซึ่งทั้งสองฝ่ายเป็นพันธมิตรกันมานานกว่าร้อยปี แบ่งปันความสุขและความทุกข์ไปด้วยกัน ดังนั้นขณะที่จัดการตระกูลเซียว ต้องระวังตระกูลฉินด้วย"

"ตระกูลหานเป็นนกสองหัว ไม่มีความคิดเป็นของตนเอง พวกเขาตามตระกูลฉินเสมอมา ขอเพียงแค่ข่มขู่จนพวกเขากลัว ก็จะสามารถถึงมาเป็นพวกได้ ตระกูลซุนและตระกูลฉินมีความแค้นต่อกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นพันธมิตร แต่ความแค้นยังคงอยู่ ขอเพียงวางแผนดี ๆ ก็จะสามารถทำให้พวกเขาแตกความสามัคคีกันได้"

"ตระกูลเจี่ยงต้องการแทนที่ตระกูลฉินมาตลอด เพียงแต่ตระกูลเจี่ยงเห็นแก่ตัวเกินไป ไม่เคยแบ่งปันผลประโยชน์ให้คนอื่นแม้แต่น้อย ดังนั้นจึงถูกตระกูลฉินปราบมาตลอด ตระกูลเว่ยกับตระกูลเจี่ยงมีความแค้นต่อกัน แต่พลังอำนาจของตระกูลเว่ยสู้ตระกูลเจี่ยงไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงอาศัยตระกูลฉินปราบตระกูลเจี่ยง"

"ตระกูลฉิน ตระกูลเซียวและตระกูลเจี่ยง ล้วนมีผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกับคุณท่าน ผมเดาว่าไม่น่าจะต่ำกว่าสองคน ส่วนตระกูลหาน ตระกูลซุนและตระกูลเว่ยนั้นพูดยาก ถ้าพวกเขามี มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีเพียงหนึ่งคนเท่านั้น"

"ความขัดแย้งระหว่างตระกูลเก่าแก่นั้นมีมานานแล้ว เพียงแต่ระหว่างตระกูลเก่าแก่มีข้อตกลงกัน ความขัดแย้งเหล่านี้จำกัดไว้เพียงแค่ระหว่างตระกูลเก่าแก่เท่านั้น ห้ามแพร่งพรายให้คนภายนอกรู้เด็ดขาด เพื่อเป็นการประกันผลประโยชน์ของเจ็ดตระกูลเก่าแก่"

เย่เซิ่งเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ที่แท้เป็นเช่นนั้นเอง ผมว่าแล้วเจ็ดตระกูลเก่าแก่จะสามารถรักษาความเป็นพันธมิตรตลอดได้อย่างไร ขอเพียงแค่มีความแตกแยกเพียงเล็กน้อย ก็จะแตกความสามัคคีกัน"

กู่เหอยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า "ถึงแม้ว่าเจ็ดตระกูลเก่าแก่จะมีความขัดแย้งกัน แต่เมื่อมีแรงกดดันจากภายนอก พวกเขาจะร่วมมือกันทันที ผมคิดว่าขุนหลวงคงรู้ความขัดแย้งระหว่างเจ็ดตระกูลเก่าแก่มานานแล้ว การที่เขายังไม่ลงมือเคลื่อนไหว นั่นเป็นเพราะเจ็ดตระกูลเก่าแก่สามารถรวมตัวกันจัดการคนภายนอกได้อย่างรวดเร็ว"

เย่เซิ่งเทียนตบไหล่กู่เหอเบา ๆ หัวเราะและกล่าวว่า "ไอ้กู่ ตอนนี้ผมมีนายอยู่ พวกเราเป็นพี่น้องบุญธรรมไม่ใช่เหรอ? ปู่บุญธรรมบอกให้นายช่วยผมแก้ปัญหานี้ มิฉะนั้นเขาจะไม่ยอมรับหลานชายอย่างนาย"