บทที่ 707 การเลือกของกู่เหอ

หนิงเจ๋อฮ่าวที่อยู่ด้านข้างมองเย่เซิ่งเทียนอย่างเงียบ ๆ และแอบถอนหายใจ ไม่น่าแปลกใจที่เขาสามารถกลายเป็นเทียนจวินได้ ความไร้ยางอายระดับนี้ เป็นสิ่งที่ตนเองไม่สามารถทำได้

ถ้าหากตนเองหน้าด้านขนาดนี้ แล้วตนเองจะใช้เวลาหลายปีกว่าจะทะลวงถึงเทพบู๊ระดับสองดาวได้อย่างไร

ตอนที่พวกเขาสามคนเดินทางมาถึงสุสานบรรพบุรุษของตระกูลกู่ กู่เหอถามด้วยความกังวลว่า "ยังมีวิธีอีกไหม? หลังจากหกร้อยปีฮวงจุ้ยก็เปลี่ยนไปแล้ว มังกรนำโชคกลายเป็นมังกรร้าย นี่เป็นภัยพิบัติของตระกูลกู่ แล้วจะมีคนมาจากทางใต้ ซึ่งก็ต้องดูว่าตระกูลกู่จะสามารถคว้าโอกาสนี้ได้หรือไม่? ถ้าไม่สามารถคว้าโอกาสได้ ตระกูลกูจะล่มสลายและตายโดยไร้ที่ฝัง"

"ตอนนี้เวลาผ่านไปหกร้อยห้าสิบปีแล้ว ตอนนั้นมีอาจารย์ฮวงจุ้ยมาจากทางใต้คนหนึ่ง พ่อของผมขอให้เขาแก้ปัญหานี้ แต่ผลลัพธ์คือพ่อแม่ของผมตายโหง แล้วอาจารย์ฮวงจุ้ยคนนั้นก็เสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที คราวนั้นคนของตระกูลกู่เสียชีวิตไปสามสิบห้าคน แล้วสุดท้ายคุณท่านเป็นคนที่ปราบมังกร ถึงจะสามารถดำรงอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้"

กล่าวตามตรงว่ากู่เหอไม่มั่นใจเช่นกัน บรรพบุรุษบอกว่าอีกหกร้อยปีจะมีคนมาจากทางใต้ แต่พวกเขาไม่ได้บอกว่าเขาแซ่อะไร

ตอนนั้นเป็นเพราะประโยคนี้ ที่ทำให้ตระกูลกู่เปลี่ยนแปลง และทำให้กู่เหอกลายเป็นหุ่นเชิด ถูกกู่เต้าหมิงกับกู่ชวนควบคุม

ตอนนี้เย่เซิ่งเทียนมาจากทางใต้เช่นกัน เขาไม่รู้ว่าคนที่บรรพบุรุษกล่าวถึงจะเป็นเย่เซิ่งเทียนหรือไม่

เย่เซิ่งเทียนส่ายศีรษะและกล่าวว่า "ผมไม่เข้าใจฮวงจุ้ย และไม่รู้วิธีย้ายสุสานเพื่อเปลี่ยนดวงอีกด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู่เหอก็อดที่จะรู้สึกผิดหวังไม่ได้

ถ้าไม่ใช่เย่เซิ่งเทียน แล้วจะเป็นใคร?

หลังจากหกร้อยปีจะมีคนมาจากทางใต้ และถ้าผ่านไปอีกหนึ่งร้อยปี คนของตระกูลกู่ตายหมดแล้ว ก็เป็นหลังหกร้อยปีเช่นกัน

เย่เซิ่งเทียนกล่าวต่อ "อย่างไรก็ตาม ผมมีวิธีจัดการกับจิตวิญญาณมังกร การสกัดกั้นนั้นสู้การจัดการที่ต้นสายปลายเหตุไม่ได้ เพราะวิญญาณมังกรถูกตระกูลกู่ปราบและดูดซับพลังมังกรมาหกร้อยปีแล้ว ขอเพียงทำให้มันระบายความแค้นออกมา และตระกูลกู่ไม่ดูดซับพลังมังกรอีก ก็มีความหวังที่จะสามารถแก้ปัญหานี้ได้ มันขึ้นอยู่กับว่าคุณมีความกล้าที่จะสละอำนาจทางโลกมนุษย์หรือไม่?"

กู่เหอกำลังต่อสู้ดิ้นรนอยู่ในใจ วิธีการของเย่เซิ่งเทียนคือกำจัดมังกรร้ายโดยตรง แต่ถ้าตระกูลกู่ไม่มีเทือกเขามังกรนี้แล้ว เกรงว่าตระกูลจะเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว

แต่ถ้าไม่แก้ปัญหานี้ เขากังวลว่าตระกูลกู่จะไม่สามารถรอคนต่อไปได้อีก

เย่เซิ่งเทียนยิ้มด้วยความหยอกล้อ เขาแค่ต้องการดูว่ากู่เหอจะตัดสินใจอย่างไร

อำนาจไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะยอมละทิ้งได้

ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน วีรบุรุษตายเพราะอำนาจไปมากมายแล้ว ขึ้นอยู่กับว่ากู่เหอมีความกล้านี้ไหม?

หนิงเจ๋อฮ่าวอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า "สิ่งสำคัญที่สุดในตระกูลก็คือคน เพราะสุดท้ายแล้วเทือกเขามังกรเป็นเพียงแค่ของนอกกายเท่านั้น ตระกูลกู่โชคดีที่ได้ครอบครองเป็นเวลาหกร้อยปี ถือเป็นวาสนายิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว ถ้าไม่มีคนแล้ว ครอบครองเทือกเขามังกรแล้วจะมีประโยชน์อะไรอีก?"