บทที่954 ตระกูลเซียวไม่มีอะไรลำบากมัง？

เสียงในอารมณ์ตื่นเต้นของเย่เซิ่งเทียนดังมาจากข้างนอก ฟังดูเหมือนเด็กน้อยกำลังจะไปแจ้งข่าวดีอวดตัวกับผู้ใหญ่

เซียวเทียนเฉิงพอได้ยินเสียงนี้เข้า ตัวสะท้านขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว มือสองข้างเกิดอาการสั่นน้อย ๆ

ปากของเหล่าเฟิงก็ออกอาการกระตุก ความจริงแล้ว เย่เซิ่งเทียนตั้งแต่ห้าวันก่อนก็ขอทรัพยากรมาแล้ว เขาจงใจดึงช้ามาห้าวัน

ที่ตั้งใจไว้คือจะให้เย่เซิ่งเทียนมีสำนึกในใจบ้าง

ไม่คิดว่าเวลาแค่เพียงห้าวัน เย่เซิ่งเทียนกลับจัดการรวมผสานห้าธาตุเสินฉางสำเร็จได้！

ก็แค่เลยไปห้าวันเท่านั้น

เหล่าเฟิงอออกอาการงง สงสัยตัวเองจดจำวันเวลาผิด หรือนี่ผ่านไปแล้วห้าปี？

ต่อให้เป็นตัวประหลาดอัจฉริยะที่สุดของตระกูลลี้ลับ ปรากฏเป็นอันดับหนึ่งขึ้นบอร์ดยอดคนวัยฉกรรจ์ ความเร็วในการฝึกวิชาก็ไม่เร็วได้ขนาดนี้มัง？

นี่แค่ห้าวันเองนะ

“สำเร็จ สำเร็จแล้ว？”

เหล่าเฟิงไม่กล้าไปมองสีหน้าของเซียวเทียนเฉิง เขาเชื่อว่าเจ้าบ้านในนาทีนี้ ในใจก็ต้องคิดแบบเดียวกับเขา

กำลังกลัวจะได้ยินเสียงเย่เซิ่งเทียน

การกระทบกระแทกคนมันเรื่องหนึ่ง ประเด็นสำคัญคือ เย่เซิ่งเทียนมีความต้องการใช้ทรัพยากรเป็นจำนวนมาก

“ท่านลุง ท่านเฟิง พวกท่านเป็นอะไรไป？”

เย่เซิ่งเทียนแสร้งทำเป็นตะลึง ปั้นสีหน้าเหมือนสงสัยไม่เข้าใจ

เท็จจริงแล้วเขาไม่ได้ใช้ทรัพยากรสิ้นเปลืองไปถึงขนาดนั้น เดือนหนึ่งอย่างมากก็ใช้ไปสักหนึ่งล้านล้าน ที่เหลือมานั้นเขาก็อมเก็บเอาไว้เป็นส่วนตัว

“ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ ๆ เทียนเอ๋อร์ นายทำสำเร็จแล้วจริง ๆ หรือนี่？ตอนนี้เข้าถึงแดนวิมานฟ้าแล้วสิ？”

เซียวเทียนเฉิง เปลี่ยนสีหน้า แต่มือที่ไพล่อยู่ข้างหลังยังคงสั่นอยู่

“ใช่ครับ ท่านลุง”

พูดจบ เย่เซิ่งเทียนสีหน้าส่อแววไม่พอใจมองไปที่เหล่าเฟิง พูดว่า “ห้าวันก่อนฉันก็ใกล้จะหลอมเสินฉางทั้งห้าได้แล้ว ผมไปหาท่านเฟิงขอทรัพยากรเพ่ม ไม่คิดว่าตั้งห้าวันแล้วยังไม่ส่งไปให้”