ตอนที่ 115 ไม่ต้องพูด จูบฉัน

เกาเจี๋ยกระแอมอย่างทำอะไรไม่ถูก

ให้เจ้าเทพหางานทำ นี่.......

ก็มีคนกล้าให้เขาทำงานด้วย

นอกจากนี้เจ้าเทพมีทรัพย์สินเป็นอันดับหนึ่งของโลก เขายังจำเป็นต้องทำงานด้วยเหรอ?

เวินเฉินกลืนไม่ค่ายกลืมไม่ออก แต่ว่านี่เป็นเรื่องในบ้านของเจ้าเทพ ตัวเองก็ไม่กล้าพูดมาก

"เลขาเวิน ประธานเกา พวกคุณสามารถเล่าเรื่องราวที่เซิ่งเทียนอยู่ในกองทัพได้ไหมคะ? ฉันไม่เคยทำความรู้จักเขาดีๆเลย เขาบังกระสุนให้กับเจ้าเทพ ใช่ไหมคะ......"

หวางซีพูดต่อไปไม่ไหว เบ้าตาแดงก่ำ

เซิ่งเทียนต้องการต่อสู้เพื่ออนาคตที่ดี ดังนั้นถึงได้เดิมพันด้วยชีวิต

และเขา กลับใช้โอกาสนี้ เพียงเพื่อจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับตัวเอง

"เอ่อ นี่ก็......"

เกาเจี๋ยรีบมองไปทางเวินเฉิน ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

เจ้าเทพมีครั้งไหนที่ไม่ฝ่าอันตรายบ้าง?

ครั้งไหนที่ปลงสังขารบ้าง?

ครั้งไหนไม่ใช่ปีนออกจากกองคนตายบ้าง?

ในเวลาเพียงสี่ปี จากทหารเล็กๆ กลายเป็นเจ้าเทพสะเทือนโลก ง่ายดายขนาดนั้นที่ไหนกัน!

สรรพสัตว์ทั้งหลายมองเห็นแต่ความยิ่งใหญ่ของเจ้าเทพ แต่กลับไม่รู้ว่าเจ้าเทพต้องทุ่มเทมากแค่ไหน

ทุกครั้ง ก็มีอันตรายอยู่ตลอดเวลา!

เพียงแต่ว่า สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถพูดกับหวางซีได้

อันตรายทั้งหมด ไม่สามารถบอกหวางซีได้

เจ้าเทพเพียงแค่อยากให้คนในครัวของเขา มีชีวิตที่สงบสุขเท่านั้น และเขาแบกรับทั้งหมดไว้เอง

"ประธานหวาง อุบัติเหตุที่บังกระสุนให้กับเจ้าเทพครั้งนั้น มีอุบัติเหตุระหว่างการฝึก อันที่จริงปกติพวกเราก็ฝึกฝนกันตามปกติ เอ่อ อาจจะอันตรายกว่าการฝึกปกติเล็กน้อย ก็เหมือนกับหน่วยรบพิเศษ"

เกาเจี๋ยพูดทั้งน้ำตา

"พวกนายคุยอะไรกันน่ะ?"

ในเวลานี้ เย่เซิ่งเทียนเดินเข้ามา และนิ่งอึ้ง

บรรยากาศนี้ไม่ชอบมาพากล ทำไมแต่ละคนก็เหมือนกับผ่านการร้องไห้มา?

หวางซียังสูดจมูกด้วย

ทานข้าวมื้อหนึ่ง ยังทำให้คนกลุ่มนี้ทานจนร้องไห้ได้เหรอ?

"เจ้า.......คุณผู้ชาย"

เกาเจี๋ยลุกขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก

"คุณเย่"

เวินเฉินลุกขึ้นมา ด้วยน้ำเสียงที่เคารพ