ตอนที่ 116 ฉันให้เวลาแกสิบวินาที คุกเข่าขอโทษซะ

นานเนิ่นนาน

หวางซีถึงได้หยุดลงมา มุดหัวเข้าไปในอ้อมกอดของเย่เซิ่งเทียนอย่างเขินอายในทันที และไม่กล้ามองทุกคน

เย่เซิ่งเทียนแกล้งทำเป็นโบกมือใหญ่โดยไม่สนใจ และพูดว่า: "เอาล่ะ ฉันพาภรรยาของฉันกลับบ้านแล้ว พวกนายต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านได้"

หลังจากที่พูดจบ ในคำอุทานของหวางซี อุ้มขึ้นมาก็ออกไป

"น่าอิจฉาจริงๆ"

เกาเจี๋ยพูดอย่างอิจฉาตาร้อนว่า: "ทำไมฉันไม่เจอกับผู้หญิงที่ดีอย่างประธานหวางบ้างนะ?"

เวินเฉินพูดอย่างเย็นชาว่า: "นายก็ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงา ตัวเองหน้าตาเป็นยังไง เหมือนกับหมีดำขนาดนี้ ใครจะชอบนาย?"

เกาเจี๋ยเถียงกลับว่า: "พูดอย่างกับว่าใครจะชอบทอมบอยอย่างเธอแหละ พวกเราสองคนไม่ต้องต่อล้อต่อเถียงว่าใครดีเลวกว่าใคร พอใจยัง ยังจำเสี่ยวโจงได้ไหม? เธอทำให้คนกลัวจนหนีไป"

หลันรั่วรั่วกะพริบตา ราวกับมีเรื่องสนุกให้ดู

"เกาเจี๋ย แกรนหาที่ตาย!!!"

เห็นใบหน้าของเวินเฉินแดงเล็กน้อย และเตะไปทางเกาเจี๋ย

เกาเจี๋ยหลบไปอย่างรวดเร็ว และวิ่งไปด้วยพูดไปด้วยว่า: "ทอมบอย เธอก็ยอมแพ้เถอะ ไม่มีใครชอบเธอหรอก สาวแก่"

"นายพูดอีกรอบสิ!!"

เวินเฉินไล่ตามอย่างโกรธเคือง

หลันรั่วรั่วคว้าปูจากโต๊ะตัวหนึ่ง ก็รีบออกไป

เย่เซิ่งเทียนอุ้มหวางซี ก็เดินกลับไปบ้านแบบนี้

บนท้องฟ้า มีแสงจันทร์พร่ามัว และดวงดาวน่าหลงใหล

รักคุณเข้าแล้ว

ฉันยอมรับว่าเป็นความผิดของพระจันทร์ โทษแต่แสงจันทร์ที่สวยเกินคุณอ่อนโยนเกินไป

ถึงได้อยู่ในชั่วพริบตา อยากอยู่กับคุณไปจนแก่เฒ่า

ฉันยอมรับว่าความผิดของคำสาบานทั้งหมด ดันพูดไพเราะอ่อนหวานจนคนหวั่นไหวที่สุด

หัวใจจะเหมือนเหล็กแค่ไหนก็กลายเป็นอ่อนละมุม

หวางซีกระซิบว่า: "เซิ่งเทียน ปล่อยฉันลงมาเถอะ คนเยอะมากนะ"