บทที่ 2186

เฮลธ์ เวย์หัวเราะเบาๆ “คุณไม่ต้องกลัว หมาป่าสามหัวตัวนี้อยู่ในขั้นแรกของระดับแรกกำเนิดเท่านั้น แถมพวกมันก็โง่มาก หมาป่านั่นคิดว่ามันเป็นเจ้าป่าบนเนินเขานี้”

เฟนด์รู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินสิ่งที่คนคนนี้พูด ในตอนแรก เขานึกสงสัยไปว่าหมาป่าสามหัวตัวนั้นอยู่ในระดับผลึกวสันต์ นั่นก็เพราะหากพวกมันมีระดับพลังยุทธสูงกว่าเขา เขาจะไม่สามารถประเมินระดับพลังยุทธของอีกฝ่ายได้ แต่กระนั้นมันไม่สมเหตุสมผลเลยที่เขาจะไม่สามารถระบุระดับพลังยุทธของหมาป่าสามหัวตัวนี้ได้ หากมันอยู่ในขั้นแรกของระดับแรกกำเนิดเท่านั้น

เฮลธ์รู้ว่าเฟนด์กำลังคิดอะไรเมื่ออ่านจากสีหน้าของเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นในขณะที่เขาอธิบายว่า “กฎของสวรรค์และโลกใบนี้แตกต่างจากกฎของโลกภายนอก คุณไม่สามารถใช้วิธีเดิม ๆ ในการตรวจสอบระดับพลังยุทธของสัตว์อสูรได้ แต่คุณต้องตรวจสอบมันด้วยรังสีที่พวกมันปล่อยออกมา”

เฟนด์พยักหน้าเพราะเขาเข้าใจสิ่งที่ชายคนนั้นพูดอย่างถ่องแท้ ในความเป็นจริง ศิษย์ของสำนักสหัสบรรณทั้งสองปฏิบัติต่อเขาด้วยความเป็นมิตร ต่างจากศิษย์จากเผ่าปฐมหายนะที่มองเขาในลักษณะที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย มีแววตาเยาะเย้ยในดวงตาของพวกเขาขณะที่พวกเขาพิเคราะห์เฟนด์ ชายหนุ่มไม่แปลกใจที่ศิษย์จากเผ่าปฐมหายนะจะมองเขาในลักษณะนั้น เพราะอย่างไรเสียตำหนักสองกษัตริย์ และเผ่าปฐมหายนะต่างก็บาดหมางกันมาเป็นเวลานาน จึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะมีทัศนคติในแง่ลบเมื่อพวกเขาเห็นเครื่องแต่งกายของตำหนักสองกษัตริย์อยู่บนตัวเขา

หลังจากแนะนำตัวกันสั้น ๆ ทุกคนก็ได้รู้จักกัน ในบรรดาศิษย์สองคนจากสำนักสหัสบรรณ คนที่ออกปากพูดกับเขาคือเฮลธ์ เวย์ ในขณะที่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือไบรอน รีด และสำหรับศิษย์จากเผ่าปฐมหายนะ หนึ่งในนั้นคือแฟรงก์ แวค และเอดริก ลอว์ ทั้งสองคนไม่แยแสต่อเฟนด์เท่าใดนัก เฟนด์จึงไม่สนใจทัศนคติของอีกฝ่ายและไม่แยแสต่อพวกเขาเช่นกัน

เฮลธ์หัวเราะเบา ๆ และพูดขณะที่ยกมือทำความเคารพ “โชคชะตาพาให้เรามาเจอกันที่นี่ พวกเราเดินเตร็ดเตร่ท่ามกลางเนินเขาเหล่านี้หลังจากเดินวนมากว่าครึ่งวัน แต่ผมก็ได้รับข่าวจากผู้อาวุโสมาว่าภูเขาเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งเดียวที่มีอยู่ในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้าม นอกจากนี้ยังมีเทือกเขาสลับซับซ้อนและพื้นที่รกร้างไร้ที่สิ้นสุด หากไม่มีเพื่อนร่วมเดินทางในดินแดนผืนใหญ่แห่งนี้ อันตรายที่เราต้องเผชิญโดยไม่คาดคิดอาจถึงแก่ชีวิตได้ ผมจึงขอเสนอให้พวกเราเดินทางร่วมกัน เราจะปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจและเราจะช่วยเหลือซึ่งกันและกันเมื่อเกิดอันตราย ดีไหม?”