บทที่ 2187

ใบหน้าของแฟรงก์มืดลงเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินว่าเฟนด์ตรงไปตรงมาขนาดไหน “นายนี่มันปากดีจริง ๆ หาว่าใครจะเป็นตัวถ่วงใครฮะ? กล้าดียังไง! ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาซะบ้าง! ดูระดับพลังยุทธของนายและระดับพลังยุทธของเราสิ ในตอนนี้ ที่เราช่วยนายเพราะเราคิดว่าเราจะมีสมาชิกที่อยู่ในขั้นสูงสุดของระดับแรกกำเนิดเพิ่มอีกคน แต่ตอนนี้พอมาดูให้ดี ๆ แล้ว เราก็ตระหนักได้ว่านายเป็นแค่ชายหนุ่มที่อยู่ในขั้นกลางเท่านั้น”

เฟนด์ขมวดคิ้วเมื่อแฟรงก์มีกริยาก้าวร้าวขึ้น เขายังยกระดับพลังยุทธของเฟนด์มาพูดเพื่อเอาชนะ เฟนด์ไม่อยากที่จะโต้เถียงกับพวกเขาหากสองคนนี้ไม่หาเรื่องเขาก่อน แต่แล้วเขาก็ไม่อาจทนมันได้อีกต่อไป เนื่องจากแฟรงก์ยังหาเรื่องกับเขาไม่เลิก “อะไรคือปัญหาระหว่างขั้นกลางและขั้นสูงสุดของระดับแรกกำเนิดล่ะ? คุณคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจเพราะคุณอยู่ในขั้นสูงสุดของระดับแรกกำเนิดงั้นหรือ? บอกตามตรงนะ ความสามารถในการต่อสู้ของคุณสู้อะไรผมไม่ได้เลย ถ้าไม่เชื่อก็มาดวลกับผมเสียตอนนี้เลยสิ”

แฟรงก์ที่ยืนอยู่หน้าเฟนด์นั้นอยู่ในระดับเดียวกับโอลิเวอร์และเฟนด์ก็ไม่ใส่ใจในเรื่องนี้มากนัก ทว่าแฟรงก์โกรธมากหลังจากได้ยินสิ่งที่เฟนด์พูด ทันใดนั้นเขาก็พุ่งไปข้างหน้าและชี้ไปที่ใบหน้าของเฟนด์ “ปากดีจริง ๆ! กล้าดียังไงมาท้าฉัน! ก็ได้! ฉันจะแสดงให้นายเห็นถึงความยิ่งใหญ่ของระดับที่ต่างกัน!”

เขาแตะแหวนยุทธด้วยมือขวา ก่อนที่ดาบยาวสามฟุตปรากฏขึ้นในมือของเขา ดาบมีสีแดงและดูคล้ายกับกำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่ไม่มีวันมอดดับ

เฮลธ์รีบวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับขมวดคิ้วและจับมือขวาของแฟรงก์เอาไว้ “เรามาคุยกันดี ๆ ดีกว่าอย่าทะเลาะกันเองเลย คุณรู้ไหมว่าตอนนี้มันเวลาอะไร?! ถ้าเราทะเลาะกันจริง ๆ ไม่เพียงแต่มันจะทำร้ายความสัมพันธ์ของเราเท่านั้น แล้วเราต้องพบกับความสูญเสียอีกด้วย ทำไมพวกคุณไม่คิดเรื่องนี้ให้มันดี ๆ นะ? นี่ไม่ใช่ตำหนักของเราและที่นี่เต็มไปด้วยอันตรายทุกรูปแบบ เราไม่รู้ว่าศัตรูหรือสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งจะปรากฏตัวเมื่อไหร่ เพราะงั้นนี่ไม่ใช่เวลาที่จะให้เรามาสู้กันเองแบบนี้แน่นอน!”

แฟรงก์โกรธมากจนกล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นเล็กน้อย เฮลธ์จับแขนขวาของเขาไว้แน่นจนไม่สามารถปล่อยแขนได้ เขาทำได้เพียงล้มเลิกแผนการต่อสู้กับชายหนุ่มตรงหน้า แต่ถึงกระนั้นสายตาของเขาก็ดูดุร้ายมากขึ้นเมื่อเขามองไปที่เฟนด์ สายตานั้นกำลังบอกว่าเขาอยากจะสับเฟนด์เป็นชิ้น ๆ ถ้าเฮลธ์ไม่ยั้งเข้าไว้เสียก่อน