บทที่ 2197

รังสีที่รุนแรงของชายสวมหน้ากากถูกยับยั้งไว้เล็กน้อยหลังจากที่เขาตกลงบนพื้นอีกครั้ง “ต้องให้ฉันพูดอีกครั้งไหม? เลือกเอาว่าจะไสหัวไปให้พ้นหรือจะตายอยู่ที่นี่ ถ้าพวกนายทุกคนคิดจะอยู่ที่นี่ก็จะไม่มีใครรอดไปได้ทั้งนั้น!”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าอีกสิบก้าว และรังสีที่น่าเกรงขามก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา พวกเขายังคงรู้สึกได้ถึงรัศมีที่รุนแรงอย่างชัดเจนแม้ว่าจะอยู่ห่างจากเขาหลายสิบหลาก็ตาม เฮลธ์ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วเขาก็บังคับตัวเองก็เอากลับมาครึ่งก้าวราวกับว่าเขาไม่ต้องการให้ชายสวมหน้ากากทำตัวเหนือกว่าได้

คิ้วของเอดริกขมวดแน่น และเขากวาดสายตามองไปทั่วศิษย์ของสำนักวายชนม์ทุกคน จากนั้นเขาก็มองดูสมาชิกในกลุ่มของเขาและในที่สุดก็เอ่ยปากออกมาว่า “ศิษย์พี่เฮลธ์ อย่าหุนหันพลันแล่น คุณก็รู้ดีนี่ว่าสมาชิกจากสำนักวายชนม์ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายสักคน ลืมเรื่องมารยาทและศีลธรรมไปก่อนเถอะ แค่ดูก็รู้แล้วว่าคนพวกนี้อยากจะได้หญ้าวิญญาณและแก่นวิญญาณงูเหลือมเก้าเล็บจนแทบคลั่ง อย่าไปสู้กับพวกเขาแล้วรีบออกไปกันเถอะ…”

ใบหน้าของเฮลธ์ดูน่ากลัวยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น แฟรงก์หันหน้าไปและตะโกนเหมือนแมวที่เพิ่งโดนเหยียบหาง “ว่าก็ว่าเถอะนะเอดริก ทำไมคุณถึงขี้ขลาดแบบนี้ เราอาจไม่ได้เปรียบเรื่องจำนวน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีโอกาสชนะเสียหน่อย! ไม่ว่าจะกรณีไหน อันดับของเราในสำนักก็ค่อนข้างสูงเช่นกัน! แม้ว่าสำนักวายชนม์จะเป็นสำนักระดับสี่ แต่เรื่องความสามารถของศิษย์ก็ยังต่างกัน ใครจะไปรู้ คนเหล่านี้อาจอ่อนแอที่สุดในสำนักระดับสี่ก็เป็นได้!”

หลังจากถูกตั้งคำถาม สีหน้าของเอดริกก็บูดบึ้งแทบจะผิดรูป เฟนด์ขมวดคิ้ว เขาสามารถจินตนาการได้ว่าเอดริกคงอยากสาปแช่งอีกฝ่ายขนาดไหน เห็นได้ชัดว่าชายสวมหน้ากากและคนอื่น ๆ ได้ยินในสิ่งที่แฟรงก์พูด เพราะเขาเอ่ยปากเสียงดังอย่างเคย