บทที่ 2212

'ตอนนี้ฉันควรทำยังไงดี? ทำไมทุกคนถึงอยู่ที่นี่กันหมด? คน ๆ เดียวที่สามารถพาพวกเราทุกคนมาที่นี่ได้น่าจะเป็นคนที่สร้างแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้าม เขากำลังวางแผนจะทำอะไรกันแน่?' ทันใดนั้น คำพูดของผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ก็แวบเข้ามาในความคิดของเฟนด์

แหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามน่าจะเป็นมรดกจากบรรพบุรุษทิ้งเอาไว้ให้ เหตุผลที่เขาออกจากสถานที่นี้ก็เพื่อออกไปตามหาผู้สืบทอด เป็นไปได้ไหมว่าผู้อาวุโสก็อดฟรีย์จะเดาได้ถูกต้อง

ทันใดนั้น น้ำเสียงของชายแก่อันมิไร้เทียมทานก็ดังขึ้นในหูของทุกคน “โพรงย้ายสสารทั้งหมดถูกปิดลงแล้ว! หากอยากจะกลับออกไปต้องหาทางออกเอาเอง ฉันจะทิ้งคำใบ้ไว้ให้พวกเธอทุกคน พวกเธอเข้ามายังหุบเหวแห่งสุญญะได้วิธีใด ก็นั่นแหละคือทางออก!”

คำใบ้ทำให้พวกเขาสับสน แม้ว่าพวกเขาจะเดาความหมายโดยทั่วไปได้อยู่บ้าง โพรงย้ายสสารทั้งหมดถูกปิดลงแล้ว? นั่นหมายถึงอะไรกัน? พวกมันคล้ายกับโพรงสุญญะที่พวกเขาเคยใช้เข้ามาในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามหรือไม่? หากโพรงสุญญะทั้งหมดถูกปิด ก็หมายความว่าพวกเขาจะไม่สามารถกลับออกไปได้ และถ้าพวกเขาอยากที่จะกลับออกไป พวกเขาก็ต้องหาหุบเหวแห่งสุญญะให้เจออย่างนั้นเหรอ? แล้วหุบเหวแห่งสุญญะคืออะไร?

การประกาศนั้นเป็นราวกับระเบิด ซึ่งจุดชนวนความโกลาหลเต็มสองหูของเฟนด์

“โพรงย้ายสสารน่าจะหมายถึงโพรงสุญญะที่เราใช้ในการเข้ามาในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามแห่งนี้ ถ้ามันปิดขึ้นมาจริง ๆ ก็แปลว่าเราจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้”

“นายไม่ได้ยินสิ่งที่เสียงนั้นบอกเหรอ? แม้ว่าหุบเหวแห่งสุญญะจะถูกปิดแต่เราก็หาทางออกทางอื่นได้ ที่ที่เราเข้าสู่หุบเหวแห่งสุญญะ เป็นสถานที่ที่เราสามารถกลับออกไปได้!”