บทที่ 484

“อะไรนะ? นั่นสามีของเซเลน่า เทย์เลอร์ ราชินีแห่งความงามของอาณาเขตกลางนี่?”

“ใช่ ไอ้กุ้งแห้งคนนี้โคตรโชคดีเลยที่ได้เซเลน่าเป็นภรรยา ใคร ๆ ก็อิจฉาเขาทั้งนั้น!”

“มีอะไรน่าอิจฉากัน? ไอ้กุ้งแห้งนั่นเป็นลูกเขยของตระกูลเทย์เลอร์แค่ชื่อเท่านั้น เขาอาจจะโดนกระทำเหมือนขยะไร้ประโยชน์ตอนอยู่บ้านก็ได้ ได้ยินมาว่าตระกูลเทย์เลอร์ผลักไสพวกเขาออกจากคฤหาสน์ ฉันพนันเลยว่าเขาไม่ถูกยอมรับให้เป็นลูกเขยจริง ๆ หรอก!”

“ใช่เลย! แม่ยายของเขาเกลียดความบ้าบิ่นของเขาจะตาย อย่างไรก็ตาม ครอบครัวของพวกเขาต้องเจ็บปวดเพราะเขามามากแล้ว!”

นักธุรกิจหลายคนเริ่มนินทาว่าร้ายเกี่ยวกับพวกเขาด้วยท่าทีที่นิ่งเงียบ บางคนก็มองอย่างดูถูกดูแคลน

เฟนด์ไม่ได้ให้ค่ากับเรื่องซุบซิบพวกนั้น เขาหันหน้าไปอีกฝั่งแล้วพูดว่า “นั่นสิอีวาน ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้! ฉันไม่คิดเลยว่าจะเจอนายที่นี่!”

“เอ๊ะ ถ้าให้ฉันเดานะ นายขอเงินเดือนล่วงหน้าสองเดือนจากคุณทันย่า แล้วนายก็มาที่นี่เพื่อประมูลบ้านพักสุดหรูหลังนั้น เพื่อให้คุณปู่เทย์เลอร์เป็นของขวัญครบรอบ 70 ปี ใช่ไหมล่ะ?”

อีวานหัวเราะอย่างดูถูกแล้วพูดต่อว่า “นายนี่ความคิดดีๆจริงเลยนะ! ของขวัญชิ้นนี้ไม่ธรรมดาเลย แต่มันอยู่สูงเกินไป และมันมีค่ามากกว่า 10 ล้านเหรียญ! เมื่อวันนั้นมาถึง และนายให้ของขวัญชิ้นนี้กับคุณปู่เทย์เลอร์ นายคงจะมีหน้ามีตาขึ้นมาบ้าง และตระกูลเทย์เลอร์คงจะยอมรับนายในที่สุด ถูกมั้ย? ”

“แต่แย่จังเลยนะ! บังเอิญว่าฉันก็สนใจบ้านพักนั่นอยู่เหมือนกัน เพราะฉะนั้น ขอโทษที่ดับฝันนายนะ แต่ความพยายามของนายมันศูนย์เปล่า”

อีวานหัวเราะเยาะเย้ยแล้วเสริมอีกว่า “การให้ของขวัญคุณปู่เทย์เลอร์เป็นบ้านหลังนี้ คือความคิดที่แสนวิเศษของฉัน มันเป็นของขวัญที่มีคุณค่าและเหมาะสมที่สุด ที่จะสามารถแสดงความกตัญญูได้ ในฐานะหลานชายคนนึง! และเงินที่นายเอามาในวันนี้อาจจะน้อยกว่าเงินที่ฉันมีก็ได้! ดังนั้น นายไม่ได้อยู่ในเกมส์ของโรงประมูลในวันนี้ด้วยซ้ำ”

“ฉันล่ะชอบความมั่นใจของนายจริง ๆ !”

เฟนด์เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมาและตัดสินใจที่จะไม่ยุ่งกับไอ้แห้งกุ้งสามตัวนั้น

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ นอกจากเฟนด์ นายน้อยทั้งสาม และนักธุรกิจคนอื่น ๆ แล้ว ก็ยังมีคนอื่น ๆ อีกสองสามคนอยู่ที่นี่ด้วย ดูเหมือนพวกเขาจะมาจากตระกูลชนชั้นสูงระดับชั้นที่สาม เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็สนใจในบ้านพักหลังนั้นเช่นเดียวกัน และพวกเขาหวังว่าจะได้มันในราคาที่ถูกกว่า

ไม่กี่นาทีต่อมา หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ได้เดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ประมูล เธอใส่ชุดกี่เพ้าสีเขียวน้ำทะเล ฉายรอยยิ้มให้กับฝูงชนในขณะที่เธอเดินเข้ามา