บทที่ 1228

“สำนักเต๋าเสวียนเทียน!”

มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในสมอง หลัวซิวเดาออกว่าประตูหลุมดำนี้เป็นผลที่ออกมาของการใช้วิชาพลังอมตะสำนักเต๋าเสวียนเทียน

แม้ว่าหลุมดำในขณะนี้จะดูไม่เหมือนสำนักเต๋า แต่ก็เห็นได้ชัดว่าจงใจซ่อนไว้

“สำนักเต๋าเสวียนเทียนเป็นวิชาพลังอมตะระดับสูงสุดของสำนักศักดิ์สิทธิ์ เฉพาะศิษย์โดยตรงของเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะฝึกฝนได้ ใครกันที่จะจัดการข้า?”

หลัวซิวขมวดคิ้ว ข้อมูลของคนอื่นๆแวบเข้ามาในสมอง แต่ในหมู่ศิษย์สายตรงของเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์ ดูเหมือนจะไม่มีใครที่มีความแค้นกับเขา

“นอกเหนือจากพี่จื่อเยียนและเสี่ยวเจียงหมิงแล้ว มีเพียงเหล่าผู้อาวุโสเทพมารในตำหนักเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์และเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวูซินเท่านั้นที่รู้ว่าข้ากำลังจะเข้าสู่อนัตตาไม่สิ้นเพื่อไปยังพิภพอื่น”

หลัวซิวขมวดคิ้วเล็กน้อยและวิเคราะห์ “คนที่ทำเช่นนี้ไม่ใช่พี่จื่อเยียน มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นในสำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินที่เชี่ยวชาญในวิชาพลังอมต!”

“หรือว่าจะเป็นเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์ เฟิ่งหวูซิน?” หลัวซิวนึกไปนึกมา รู้สึกว่าเฟิ่งหวูซินเป็นคนที่น่าสงสัยที่สุด

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยก็คือในเมื่อเฟิ่งหวูซินต้องการจะจัดการกับเขา เหตุใดต้องยุ่งยากเช่นนี้?

“บูม!”

ในขณะนี้ มือใหญ่ยื่นออกมาจากหลุมดำแล้วจับไปที่หลัวซิว

นี่คือมือใหญ่ที่ส่องประกายด้วยแสงสีเงินเจิดจ้า ซึ่งประกอบด้วยลมปราณกฎปริภูมิดั้งเดิม ในขณะเดียวกันก็แสดงแรงกดดันอันแข็งแกร่งของผู้แข็งแกร่งระดับเทพฟ้า

สีหน้าของหลัวซิวเปลี่ยนไปทันที “ข้าอยู่นิ่งไม่ได้ ต้องใช้ร่างกลวัฏสงสารเท่านั้น”

ขณะที่เขาคิดเช่นนี้ คิ้วของเขาก็เปิดออก ร่างกลวัฏสงสารก็บินออกจากตัวหยั่งรู้ กระตุ้นเกราะเทพเวหากาล ลมปราณพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“เทพสงครามไร้เทียมทาน!”

“พลังแปรเสวียนเทียน!”