บทที่ 1230

บูม! บูม! บูม! ...

โซนอลหม่านพุ่งมาไม่หยุด เหมือนกับลูกศรนับไม่ถ้วน แสงสว่างของวงล้อชีวิตแห่งเหล่าเทวเทพเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ แล้วยังเกิดรอยร้าวขึ้นมา ความเสียหายไม่น้อย

ในที่สุดวงล้อชีวิตแห่งเหล่าเทวเทพทนต่อไปไม่ได้ เขาถูกเก็บเข้าไปในตัวหยั่งรู้ หากเขายังคงใช้อาวุธนี้ต่อไป ที่อาวุธที่กว่าจะหลอมออกมาได้นั้นก็จะสูญเสียไปอย่างสมบูรณ์

แต่เขายังไม่ทันได้โล่งอก โซนทอร์นาโดก็ได้พัดผ่าน พลังที่รุนแรงในอวกาศก็น่ากลัวยิ่งกว่าโซนอลหม่าน

“ระฆังเทพฟ้ากำหนด!”

ระฆังขนาดใหญ่ที่ดูเก่าแก่แปลกตาลอยอยู่เหนือศีรษะ ภายใต้การสั่นสะเทือน เสียงระฆังดังขึ้นมา ห้วงเวลาสับสน

โซนทอร์นาโดที่น่าสะพรึงกลัวถูกแช่แข็งในทันที เขารีบพุ่งผ่านไปทันที ในชั่วพริบตาต่อมา พายุได้กวาดล้างอีกครั้ง หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งห้วงเวลา

หลัวซิวถูกโจมตีกลับมาทันที กระอักเลือดออกมา สีหน้าอ่อนแอ

ในเวลานี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงบอกว่าเขาต้องการไปฝึกฝนพิภพอื่น และเหตุผลที่ผู้อาวุโสเทพมารเหล่านั้นไม่เห็นด้วย

ในอนัตตาไม่สิ้นอันตรายเกินไปจริงๆ นับประสามหาจักรพรรดิยุทธ์ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งเทพมารช่วงปลาย หากไม่มีวิธีการและสมบัติที่ทรงพลัง เป็นไปได้ว่าจะตายใน อนัตตาไม่สิ้นก่อนไปถึงอีกโลกหนึ่ง

เดิมทีสำหรับหลัวซิว เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้ก็เหมือนกับหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี

ในเวลาหนึ่งเดือน เขาได้พบกับอันตรายนับไม่ถ้วนในอนัตตาไม่สิ้น ไม่ต้องพูดถึงโซนอลหม่านและโซนทอร์นาโด และโซนหลุมดำและโซนล้างโคตรที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม

ในที่สุดเมื่อเขามาถึงอีกฟากหนึ่งของพิภพ เขาหมดเรี่ยวแรงแล้ว จนเกือบจะตาย

ในวินาทีที่เขาหมดแรง เขาใช้ผลการฝึกฝนที่เหลืออยู่เล็กน้อยกระตุ้นหอกยุทธ์มังกรดำ ฉีกอนัตตาเข้าไปสู่อีกพิภพหนึ่งที่เข็มทิศมหาแดนชี้ทาง

“พรึบ!”

เขารู้สึกว่าเขาตกลงไปในทะเลสาบ ผลการฝึกตนที่เหลืออยู่เล็กน้อยนั้นหมดลง เขาสลบไป ร่างกายของเขาจมลงสู่ก้นทะเลสาบ