บทที่ 1124

หากความจริงเป็นเช่นนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลมินแชลก็ตกมาเป็นของเจอรัลด์แล้วในตอนนี้

“แกควรจะเซ็นสัญญาให้เรียบร้อย ทันทีที่ฉันหาหินนั่นเจอ เข้าใจใช่ไหม?” เจอรัลด์พูด ขณะที่โยนเซลด้าลงบนพื้นต่อหน้าสมาชิกมินแชลคนอื่น ๆ

ทันทีที่เจอรัลด์กลับออกไป หัวหน้าอาวุโสก็ปล่อยโฮออกมาพร้อมกับตะโกนว่า “ไอ… ไอคนเลวนั่น…! มันกล้าดียังไงถึงมาเอาทุกอย่างที่เป็นของเราไปหมด…!”

เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองเอาชีวิตรอดจากเหตุการณ์เมื่อวานมาได้อย่างไร พวกเขาเคยมีช่วงเวลาที่ดีและมีความสุขมากในอดีตที่ผ่านมา… แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันหายไปหมดแล้ว และการที่เจอรัลด์มาข่มเหงพวกเขาบ่อยครั้ง ก็ยิ่งทำให้มันแย่ลงกว่าเดิม

หากแต่หลานสาวผู้ไร้ความคิดของเขา ไม่ได้ไปยั่วยุชายผู้นั้นแล้ว ทุกอย่างก็ยังคงเป็นปกติเหมือนเดิม ใครจะไปคาดคิดว่าชายคนนี้จะเป็นคนที่ไร้ซึ่งเหตุผลถึงเพียงนี้? เขาเป็นมากกว่ามหาโจร เมื่อเทียบกับพวกมินแชลรวมกันเสียอีก! เขาฉกฉวยเอาทุกอย่างที่เขาเห็นไปเป็นของเขา!

หลายปีที่ผ่านมา ตระกูลมินแชลเป็นที่รู้จักในฐานะตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองฮาลิมาร์ค พวกเขาไม่เคยรู้สึกตกต่ำถึงเพียงนี้มาก่อนเลยในชีวิต!

“หินกันน้ำเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวเราแล้วนะคะ คุณปู่! แม้แต่บรรพบุรุษของเราก็ยังเคยบอกว่า เราสามารถจะมีชีวิตอยู่โดยไร้ซึ่งอำนาจและเงินตราได้ แต่เราจะล่มสลายตลอดไปหากไร้ซึ่งหินกันน้ำ!”

“ใช่! ทุกอย่างจะต้องจบลงหากเขาแตะต้องหินนั่น!”

สมาชิกที่ด้อยอาวุโสกว่าในตระกูลมินแชลต่างพากันตะโกนเสียงดัง ขณะที่นั่งล้อมรอบเซลด้า

และแน่นอน สิ่งที่พวกเขาพูดคือเรื่องจริงอย่างไม่ต้องสงสัย ตราบใดที่พวกเขายังครอบครองหินกันน้ำนั้นอยู่ พวกเขาก็ยังมีโอกาสที่จะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แม้ว่าเจอรัลด์จะแย่งชิงทุกอย่างไปจากพวกเขาแล้วก็ตาม และเซลด้าเองก็อาจจะไม่ต้องเสียชีวิตเร็วจนเกินไป เจอรัลด์ได้เข้ามาเปลี่ยนโชคชะตาของพวกเขาไปแล้วจริง ๆ

เมื่อคิดเช่นนั้น สีหน้าของเซลด้าก็กลับกลายเป็นสีหน้าที่ดูอำมหิต เขายิ้มออกมาก่อนจะพูดว่า “…พวกเธอจะเครียดไปทำไมกัน? พวกเธอคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายเพียงนั้นเลยหรือไงที่เขาจะหาหินกันน้ำเจอ? พูดตามตรงเลยว่า ฉันจะรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งถ้าเขาสามารถเข้าไปถึงเหมืองของบรรพบุรุษได้! มันคงจะเป็นพรอันประเสริฐที่พวกเราได้รับจากบรรพบุรุษของเรา!”

“...อะไรนะ? ทำไมคุณปู่ถึงพูดอย่างนั้นล่ะคะ?” โซอี้ถาม