บทที่ 149

คนที่ตีเขาไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากแคสแซนดร้า

เขาไม่รู้ว่าเธอมาเมื่อไหร่และเธอก็จ้องมองเจอรัลด์อย่างตาขุ่นตาเขียวขณะที่เธอพูดว่า

“เจอรัลด์ นายต้องการให้ฉันพูดเกี่ยวกับนายว่ายังไงตอนนี้? นับวันนายก็ยิ่งไร้คุณค่ามากขึ้นไปเรื่อย ๆ จริง ๆ ฉันขอให้นายทำความสะอาดแต่จริง ๆ แล้วนายแอบมาเล่นโทรศัพท์ที่นี่งั้นเหรอ? โธ่ นายรู้ไหมว่านายเพียงแค่ถูกลอตเตอรี่และมันก็แค่นั้น? คนที่ร่ำรวยจริง ๆ ก็ยังคงทำงานอย่างหนักในเวลานี้ ให้ฉันบอกนายบางอย่างนะ เจอรัลด์ นายไม่มีเม็ดเงินที่จะไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ๆ ได้อยู่แล้วแต่ความคิดของนายยังคงทำตามเคยชินจนเป็นนิสัยเช่นนี้! นายรู้ไหมว่าสิ่งนี้จะนำพานายไปสู่ความธรรมดาตลอดไป?”

หลังจากถูกตบ ก็ตามมาด้วยคำตำหนิและคำพูดที่ที่ไม่รู้จบจากแคสแซนดร้า

โธ่เว้ย!

ถ้าแคสแซนดร้าไม่เพิ่มเขาในบัญชีวีแชท เจอรัลด์คงจะหัวเสียไปแล้วตอนนี้

เขาอดไม่ได้ที่จะคิดเกี่ยวกับความจริงที่ว่าแคสแซนดร้ากำลังปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ในความเป็นจริง แต่เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างแตกต่างมากในวีแชท

เจอรัลด์มีความสุขกับความรู้สึกที่ดีแต่ชั่วร้ายเช่นนี้

มันอาจจะผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่มันรู้สึกดีมากจริง ๆ

เจอรัลด์ไม่ได้พูดอะไรและเขาก็รีบร้อนทำความสะอาดห้องให้แคสแซนดร้า

หลังจากนั้นเขาก็กลับไปที่หอพักของเขา

ในระหว่างทางที่กลับไป

แคสแซนดร้าก็ส่งข้อความให้เจอรัลด์อีกครั้งว่า: “โอ้ ผู้ชายธรรมดา คุณคิดว่านักเรียนบางคนถูกกำหนดให้ใช้ชีวิตธรรมดาหรือเปล่า? อนิจจา มีนักเรียนที่ชื่อว่าเจอรัลด์ในชั้นเรียนของเรา ฉันไม่รู้ว่าคุณจะจำเขาได้ไหมแต่เขาเป็นไอ้งั่งที่น่าสมเพชที่ทำให้คนอื่นรู้สึกรังเกียจเขาแม้แต่แวบแรกที่เห็น!”

“แต่พระเจ้าต้องตาบอดแน่ที่ให้เขาถูกลอตเตอรี่ คุณรู้ถึงสิ่งที่เขาโอ้อวดไหม? การกระทำและพฤติกรรมทั้งหมดของเขาก็พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่มีอนาคตเลย มันเป็นความพยายามอย่างมากสำหรับฉันที่จะสอนใครบางคนเช่นเขา ฉันจะมีนักเรียนอย่างเขาได้อย่างไร?

แคสแซนดร้าส่งข้อความต่อเนื่องสองข้อความเพื่อแสดงความไม่พอใจของเธอ

แม้ว่าจะมีความรื่นรมย์ที่น่ารังเกียจบางอย่างในข้อความของเธอ แต่เจอรัลด์ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธมากเมื่อเขาได้เห็นข้อความเหล่านั้นของเธอ

แคสแซนดร้า โอ้แคสแซนดร้า ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง ผมก็ยังคงเป็นนักเรียนของคุณมานานหลายปีแล้ว ผมทำทุกอย่างที่คุณขอให้ผมทำมาโดยตลอด

แต่ผลสุดท้าย ในใจของคุณ ผมก็เป็นแค่นักเรียนที่ทำให้คุณรู้สึกรังเกียจงั้นหรือ? ผมเป็นแค่นักเรียนที่น่ารังเกียจมากจนถึงที่ว่าคุณไม่สามารถแม้แต่จะรังเกียจผมไปได้กว่านี้แล้วงั้นเหรอ?

“สารเลว!”

เจอรัลด์ตอบตรง ๆ

“อ่า? เกิดอะไรขึ้นค่ะ? ผู้ชายธรรมดา ฉันรู้ว่าในฐานะครูของเขา ฉันไม่ควรพูดสิ่งเหล่านี้เกี่ยวกับนักเรียนของฉัน แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อคุณเห็นเขาด้วยตัวคุณเอง คุณก็จะรู้อย่างแน่นอนว่าฉันกำลังพูดถึงอะไรอยู่ ใช่ เขาดูค่อนข้างหน้าตาดีแต่นอกเหนือจากนั้น เขาเป็นคนเปล่าประโยชน์จริง ๆ !”

แคสแซนดร้าไม่กล้าจะด่าเขาแม้หลังจากการโดนดุว่าก็ตาม

แต่แทนที่ เธอเอาแต่อธิบายตัวเองต่อไป ด้วยความกลัวที่ว่าเธอจะทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีของตัวเองให้กับผู้ชายธรรมดาคนนี้

ฮ่าฮ่าฮ่า สีหน้าของเธอจะเป็นยังไงเมื่อเธอรู้ว่าคนที่เธอกำลังพูดคุยอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากนักเรียนที่มักจะทำให้เธอรู้สึกเบื่อหน่ายและรังเกียจตลอดมา?