บทที่ 1569

เฟรเดอริกและพรรคพวกของเขายังไม่อยากตาย พวกเขาจึงจำใจยอมเชื่อฟัง ขณะที่พวกเขาเริ่มดื่มน้ำในบ่อน้ำพุร้อนอย่างหมดหนทาง รอยยิ้มที่น่ากลัวก็ปรากฏบนใบหน้าของคาร์ลอส...

ในเช้าวันรุ่งขึ้น ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันใกล้กับหอคอยมังกรอายุพันปีของยานัม

บนยอดตึกแข็งแรงที่สูงหลายร้อยเมตรจนเกือบจะแตะท้องฟ้า ปรากฏภาพของคนหลายคนถูกมัดไว้บนนั้น… และเป็นไปตามที่คาดไว้ พวกเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวของเจอรัลด์…

นอกจากพวกเขาแล้ว มิล่าก็อยู่ที่นั่นด้วย แต่ร่างของเธอถูกมัดไว้กับเสาหินแทน

ตลอดเวลาที่เธอถูกจองจำ แดริลเล่าทุกอย่างให้มิล่าฟัง

แม้จะสูญเสียความทรงจำไปแล้ว แต่มิล่าก็ทราบความจริงที่ว่ามีใครบางคนพยายามตามหาเธออย่างไม่ยอมลดละในช่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมา… ด้วยเหตุนี้ เธอจึงอยากรู้ว่าคู่ต่อสู้ของแดริลคือคนที่หัวใจของเธอพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะจดจำตลอดเวลานี้หรือไม่…

สำหรับดีแลน แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่มีเกียรติและศักดิ์ศรี แต่ตอนนี้เขากำลังมองไปที่แดริลพร้อมกับขอร้องอ้อนว้อน “คุณวางกับดักเจอรัลด์ไว้มากมาย… แต่เจอรัลด์ก็ไม่แม้แต่จะรู้สึกแค้นเคืองต่อคุณ…! ทำไมเรื่องนี้ต้องลงเอยด้วยการที่เจอรัลด์จะต้องตายด้วย!”

“มันไร้ประโยชน์ที่จะพยายามเกลี้ยกล่อมฉันให้ล้มเลิกความตั้งใจตอนนี้… มันเป็นโชคชะตาของเขา สวรรค์กำหนดให้เขาเกิดมาเป็นคนที่มีค่ามาก! ถ้านายจะโทษใครสำหรับการตายของเขา ก็จงโทษโชคชะตาซะ!” แดริลตอบ ในขณะที่เขาส่ายหัวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่นบนใบหน้า

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มิล่าก็โต้กลับด้วยความโมโหว่า “ฉันหวังว่าคุณจะยังไม่ลืมว่ายังมีอีกหลายคนที่มีอำนาจมากกว่าคอยจับตาดูคุณอยู่ แดริล! แม้ฉันอาจจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างฉันกับเจอรัลด์ และไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วคุณต้องการอะไรจากเขากันแน่ แต่ฉันพูดได้เลยว่า สุดท้ายแล้วคุณจะไม่ได้รับประโยชน์อะไรจากสิ่งที่คุณทำลงไปทั้งหมดอย่างแน่นอน!”

“ฉันเกรงว่าเธอจะคิดผิดนะ! หลังจากที่ฉันกำจัดเจอรัลด์ในวันนี้แล้ว เธอคิดว่าฉันยังจะต้องหวาดกลัวจาเอลตราอีกหรือ?” แดริลตอบ ขณะที่เขาหัวเราะเสียงดังลั่น

ในขณะนั้น เขามองลงมาที่ทุกคนด้วยสายตาเย็นชาและน่าสะพรึงกลัว...

มันเป็นสายตาที่สะท้อนให้เห็นถึงความดูถูกเหยียดหยาม จากนั้นชายชราก็พูดเย้ยหยัน “ตายยากจริง ๆ… ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ที่นี่แล้ว!”