บทที่ 921

ขณะที่ได้ยินเสียงไซเรนของรถพยาบาลดังแว่วมาจากระยะไกล มินดี้ก็พบว่าตัวเองค่อย ๆ หมดเสียสติไป

“…แซน…เดอร์สัน…”

ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งก็กำลังนั่งอยู่ในรถไฟด่วนก็จับหน้าอกของเขาไว้แน่นอย่างฉับพลัน ขณะที่เขาตัวสั่นขึ้นมา

“เป็นอะไรไป?” หญิงสาวที่นั่งใกล้เขาถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

“…ไม่มีอะไร หัวใจของฉันรู้สึกแน่นขึ้นมากะทันหันน่ะ…ตอนนี้ความรู้สึกนั้นหายไปแล้ว ช่างแปลก…” ผู้ชายคนนั้นตอบกลับด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ บนใบหน้าของเขา

จากนั้นเขาก็หันไปมองหญิงสาวคนนั้นก่อนจะพูดขึ้นมา “เมื่อเรื่องนี้พูดแล้ว เธอเอานี่ไป เมื่อเธอลงหลักปักฐานที่เมย์เบอร์รี่และได้งานทำที่นั่น พร้อมกับเงินในบัตรนี้ เธอก็จะสามารถใช้ชีวิตง่าย ๆ ไปตลอดชีวิตที่เหลือของเธอได้!”

ขณะที่เขากล่าวไปแบบนั้น เขาก็ยื่นบัตรธนาคารให้หญิงสาวคนนั้น

“ฉันไม่สามารถรับสิ่งนี้ไว้ เจอรัลด์! ตราบใดที่ฉันจัดการหางานได้ ชีวิตของฉันก็จะค่อนข้างจัดการได้ดีอยู่แล้ว! นาย ในทางกลับกัน นายจำเป็นต้องใช้เงินมากกว่าฉันอย่างแน่นอน!” หญิงสาวคนนั้นตอบกลับ ขณะที่เธอคืนบัตรนั้นให้เจอรัลด์

มันชัดเจนว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนาโอมิ

“เธอพูดถูก เจอรัลด์ เธอไม่เพียงต้องการมันมากกว่าพวกเราเท่านั้น แต่พวกเราก็ควรเป็นคนที่มอบเงินให้เธอแทนอีกด้วย! ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็รักษาฉันโดยไม่แม้แต่จะขออะไรตอบแทนเลยด้วยซ้ำ!” แม่ของนาโอมิกล่าวเสริม

“เอาตามตรงผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ มันไม่เหมือนกับว่าผมจะใช้เงินมากมายตั้งแต่นี้ต่อไปอยู่ดี และผมก็ทำหลายสิ่งหลายอย่างเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว…ฮ่าฮ่า…” เจอรัลด์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าของเขา

“ทำไมนายถึงจะพูดเรื่องเช่นนี้ล่ะ เจอรัลด์…? จริง ๆ แล้ว นายยังไม่แม้แต่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันด้วยซ้ำว่า ทำไมนายถึงไม่เกี่ยวข้องกับคลอฟอร์ดอีกต่อไป!” นาโอมิกล่าว โดยมีนัยของความกังวลในน้ำเสียงของเธอ

“พูดตามตรงในตอนนี้นะ มันจะดีสำหรับเธอที่ไม่รู้ นาโอมิ อย่างที่พวกเขาพูด ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้นั้นดีที่สุด” เจอรัลด์ตอบกลับ ขณะที่เขาลูบหัวของเธอเยา ๆ

ตอนนี้เจอรัลด์กำลังเดินทางกลับไปยังเมย์เบอร์รี่ เพราะเขาต้องการไปเยี่ยมเพื่อนเก่าคนหนึ่ง อย่างไรก็ดี นั่นไม่ใช่เพียงเป้าหมายเดียวของเขาที่นั่น เขายังมีแผนการอื่นบางอย่างเมื่อเขาไปถึงที่นั่น…

เกี่ยวกับบัตรธนาคาร เอาตามตรงมันยิ่งทำให้เขายุ่งยากมากขึ้น ณ จุดนี้ ขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับมัน เขาก็รู้สึกว่าชีวิตนั้นน่าทึ่งจริง ๆ

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ย้อนกลับไปก่อนที่ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้น เขาได้นั่งรถไฟไปเมืองเมย์เบอร์รี่เช่นกัน ในตอนนั้น เขาทึกทักเอาว่าเขาจะสามารถเผชิญกับชีวิตมหาวิทยาลัยของเขาได้ด้วยทัศนคติใหม่ ๆ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตจากความเชื่อมั่นในตนเองที่เลวร้ายเช่นนั้นอีกต่อไป เหมือนในช่วงมัธยมต้นและมัธยมปลาย เพราะเขายากจนมาก