แค่หมาหยอกไก่

จอมทัพหัวเราะอย่างพึงพอใจ ยิ่งเธอทำหน้าดุใส่เขา เขายิ่งชอบใจใหญ่ บางทีก็อดคิดไม่ได้ หรือเขาเองจะเป็นพวกโรคจิตอย่างที่เธอว่าจริงๆ แค่เห็นเธออารมณ์เสียใส่ เขาเองรู้สึกชอบใจมากเป็นพิเศษ

“ตกลงมึงคบกันจริงดิ?” ขุนศึกถามย้ำเมื่อไอ้เพื่อนตัวดี ที่ครองสถานะโสดแต่ไม่สดมานานกว่าสิบปี ยืนยันสถานะกับเพื่อนเมีย

“เออ”

“ไม่อยากจะเชื่อ เพย์บอยอย่างมึงเนี้ยนะจะมีแฟน“ เสือใต้พูดขึ้น เป็นเพื่อนกันมานาน เห็นมันเอาใครต่อใครไปเรื่อย แต่ไม่เคยให้สถานะเลยสักคน พอคำว่าแฟนออกจากปากคนเจ้าชู้แบบมัน เลยไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่

”ทำไม ? ขนาดพวกมึงยังมีได้ แล้วกูจะมีบ้างไม่ได้เลยหรือไง“

”มีน่ะมีได้ แต่มึงอ่ะแน่ใจแค่ไหนที่จะคบกับน้องนาว“ : ขุนศึก

”นั่นสิคะ พี่ออกจะเปลืองตัวกับผู้หญิงไปทั่ว จะมาคบกับเพื่อนหนู ไว้ใจได้ป่ะเนี้ย“ : พริกแกง

”มึงสองคนผัวเมียนี่นะ มันเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก” จอมทัพชี้หน้าขุนศึกกับพริกแกงอย่างคาดโทษ ผัวเมียคู่นี้มันเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขุ่ย ขยันจับผิดเสียจริง

“คนมันมั่ว พอบอกว่ามีแฟนก็เลยไม่มีใครเชื่อไง ทำตัวเองทั้งนั้น” มะนาวพูดลอยๆออกมา ไม่มองหน้าใคร แต่นั่นก็พอจะทำให้ทุกคนรู้แล้วว่าเธอกำลังหมายถึงใคร

“ปากดีจังเลยนะครับ สงสัยต้องปิดด้วยปากสักทีแล้วล่ะมั้ง”

“อย่านะพี่ทัพ!!!! ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต”

จอมทัพที่กำลังจะยื่นใบหน้าเขาไปใกล้ แต่อีกคนรีบขยับออก ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ทำเอาเขาหัวเราะออกมา เก่งแต่ปากคงไม่เกินจริง ด่าเก่ง วีนเก่ง แต่เอาเข้าจริงวิ่งหนีตลอด

ทั้งกลุ่มนั่งคุยกันไปเรื่อย ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของมะนาวกับจอมทัพ ประเด็นร้อนที่ทำให้ต่อมความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนเริ่มทำงาน

@ผับคืนวันศุกร์

เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังกระหึ่มทั่วทั้งผับ แสงไฟสีม่วงสลับน้ำเงินกระพริบสาดไปทั่วพื้นผนัง โต๊ะไม้สูงถูกจับจองเต็มเกือบทุกตัว กลิ่นแอลกอฮอล์ ควันบุหรี่จางๆ และน้ำหอมจากหญิงสาวรอบข้างปะปนกันจนชวนให้เวียนหัวนิดๆโต๊ะริมสุดของผับฝั่งซ้าย สามหนุ่มนั่งล้อมวงกันอยู่ จอมทัพ นั่งเอนหลัง มือข้างหนึ่งถือแก้วเหล้า อีกข้างเท้าคางอย่างเหม่อลอย ดวงตาคมเข้มที่ปกติอ่านยาก ตอนนี้ก็ยังคงไร้อารมณ์ แต่ในความเฉยชานั้นกลับมีบางอย่างเหมือนกำลังขบคิด ข้างกัน ขุนศึก เอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้า ก่อนจะยกขึ้นมาจิบ สีหน้าดูสบายๆ แต่สายตาเหล่มองไปทางเพื่อนรักอย่างจับสังเกต

"เฮ้ย...ไอ้ทัพ กูถามจริง ๆ เหอะ ตกลงมึงกับมะนาวนี่มันยังไง?" : ขุนศึกมันเปิดประเด็นขึ้น

"อะไรของมึงวะ อยู่ดี ๆ ก็ถาม"

"เออ กูเองก็อยากรู้ ก็ไอ้ที่มึงพูดเมื่อเช้าไง คืออะไรวะ เด็กนั่นเพื่อนรักเมียกูนะเว้ย อย่าเล่นมั่ว ๆ" : ไอ้เสือที่เคยนิ่ง ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ตอนนี้เหมือนมันจะเป็นคนไทยร้อยเปอร์เซ็น จับจ้องที่จะเอาคำตอบจากผมให้ได้

"ไม่ได้คิดอะไรมากป่ะวะ แค่น้องมันดูยาก กูเลยอยากแหย่เล่น"

ผมตอบออกไปแบบสบายๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก พูดจบก็ยกแก้วขึ้นดื่มช้าๆ ช่วงคางขยับขึ้นลงตามจังหวะกลืน ดวงตายังคงนิ่งเหมือนเดิม ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้เศร้า มีแค่แววตาที่ดูเหมือนซ่อนบางอย่างอยู่ลึกๆ ...ไอ้ขุนมันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้าง