ตอนที่406

ตอนที่406

โมรีมองปาณี เอ่ย “ไม่โทษเธอหรอก ฉันก็ผิด ที่วันนั้นไม่ได้ช่วยเธอพูด”

ปาณีไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พอพูดถึงเรื่องนั้น เธอไม่รู้จะเอ่ยอะไร โมรีจะช่วยเธอด็ได้และมีสิทธิ์ที่จะไม่ช่วยเหลือเธอด้วยเช่นกัน

โมรีมองที่ปาณี เธอถือว่าปาณีเป็นเพื่อนเฮมาตลอด และไม่อยากให้เรื่องนี้ทำให้ต้องเข้าใจผิดกันขึ้น “ถ้าหากฉันบอกเธอว่า ฉันไม่กล้าที่จะพูดต่อหน้าคนหมู่มาก เธอจะเชื่อฉันไหม?”

“จริงหรือ?” ปาณีมองไปที่โมรี รู้สึกแปลกใจ

ไม่น่าหล่ะ โมรีถึงไม่ชอบพวกมีโพรไฟล์สูง ไม่ชอบเข้าร่วมกิจกรรมของมหาลัย ที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้

โมรีผงกศีรษะรับ เมื่อคิดถึงเรื่องราวสมัยก่อน ดวงตาค่อนข้างหดหู่ “ตอนที่ฉันยังอยู่ประถม มีครั้งหนึ่งที่ฉันออกไปกับพ่อ และเห็นว่าบนรถเมล์มีคนขโมยของ ฉันเอ่ยมันออกไปต่อหน้าทุกคน หลังจากนั้นเป็นเพราะเรื่องพวกนี้ ทำให้พ่อของฉันถูกคนจามแก้แค้น ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่นานมาก เมื่อออกมาจากโรงพยาบาล เขาก็เปลี่ยนไปกลายเป็นคนแปลกหน้า มีครั้งหนึ่ง แม่ของฉันช่วยเหลือคนอื่นยามออกไปนอกบ้าน พอกลับบ้านมาและพ่อรู้เรื่องเข้า ทั้งคู่ก็แยกทางกัน”

พอพูดถึงตอนจบ โมรีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา แต่ดวงตาล่างกลับมีน้ำตาไหลรินออกมา

โมรีที่ดูภายนอกเป็นคนที่ออกจะไร้ความรู้สึก หากไม่ใช่เพราะตัวเธอเองเอ่ยออกมา จะต้องไม่มีใครคาดคิดแน่ ว่าเธอเคยผ่านเรื่องราวเหล่านี้มาก่อน

ปาณีมองโมรีอยู่ มีความรู้สึกผิด “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่เคยรู้เรื่องเหล่านี้มาก่อน”

“ไม่เป็นไร” โมรีหัวเราะ “มันเป็นเรื่องที่ผ่านมานานมากแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ เวลาอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ ต่อให้ฉันอยากพูด แต่ปากกลับเปิดไม่ออก ดังนั้นในวันนั้นเลยไม่ได้ช่วยเหลือเธอ เป็นฉันที่ต้องขอโทษเธอ”

ยิ่งเธอพูดแบบนี้ ปาณียิ่งรู้สึกผิด เพราะท้ายสุดแล้วตอนที่เธอทะเลาะกับโมรี เธอเอ่ยปากว่าอีกฝ่ายว่าไม่ช่วยเหลือเธอ

เดือนเมษายน อากาศอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

ยามบ่าย ตอนที่ปาณีเลิกเรียนและกลับบ้าน น้าลำมุงพูด “ปาณี มีพัสดุส่งมาหาเธอ”

พัสดุ?