ตอนที่448

ตอนที่448

ตอนเด็กก็ล้มจนนับไม่ถ้วน

มันก็แค่ตอนนี้โตกว่าและล้มต่อหน้าเขาเธอเลยรู้สึกน่าอาย

ธามนิธิมองเธอด้วยความอ่อนโยน “งั้นเธอนอนพักก่อนนะ”

“อือ”

ปาณีนอนลงบนหมอนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาห่มเมื่อกี้ตอนเธอล้มผ้าเช็ดตัวก็ตกโดนเขาอุ้มมาโดยที่เธอเปื่อยตัวหมดเลย

พอตอนนี้รู้สึกตัวได้เธอก็รู้สึกอึดอัดจะตายอยู่แล้ว

ธามนิธิดึงผ้าห่มมาห่มให้เธอ ปาณีนอนอยู่บนเตียงมือเล็กๆจับกุมไว้ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มหน้าก็แดงและไม่กล้ามองหน้าเขาอีก

ธามนิธิที่นั่งอยู่ขอบเตียงเห็นเธอสภาพนี้ก็ทิ้งความกังวลไปแล้วอดหัวเราะไม่ได้

ปาณีทำหน้าเบี้ยวหน้าบูดเห็นเขาหัวเราะตัวเองก็รู้สึกน้อยใจ “คุณอายังมาหัวเราะฉันอีกถ้าไม่ใช่เพราะคุณอาฉันคงไม่ล้มหรอก”

ธามนิธิ “ฉันไม่ได้ผลักเธอ”

“.......” ปาณีหมดคำพูด “ฉันก็ไม่ได้บอกว่าคุณอาผลักฉันสักหน่อยก็ฉันบอกแล้วว่าฉันจะใส่เสื้อผ้าถ้าคุณอาไม่เข้ามาฉันก็คงไม่ตื่นเต้นจนล้มลงไปกับพื้นหรอก”

ธามนิธิฟังที่ปาณีพูดก็ยิ้มแล้วยิ้มอีกเดินไปเอาเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวที่เธอทำตกมาให้เธอ

“ใส่เสื้อผ้าก่อนสิ” เธอก็ล้มไปแล้วเขาก็คงไม่อยากล้อเธอเล่นอีก

ตอนที่ควรจริงจังเขาก็จริงจังดีนะ

ถ้าล้อเล่นตอนนี้มันก็เกินไปจริงๆ

ตอนปาณีใส่เสื้อเขาก็หันหน้าไปไม่มอง

เห็นเขาแบบนี้ปาณีค่อยใส่ชุดนอน

“เสร็จแล้ว”

ได้ยินเสียงเธอธามนิธิค่อยหันกลับมา

ปาณีเอาผ้าห่มออกเผยให้เห็นร่างกายแล้วก็นวดแขนที่พึ่งล้มเมื่อกี้