ตอนที่817

ตอนที่817

เช้าวันรุ่งขึ้น ปาณีตื่นขึ้นมากฌไม่เห็นเงาธามนิธิอยู่บนเตียงแล้ว

เธอขยี้ตาก่อนจะค่อยๆเดินไปชั้นล่างอย่างช้าๆ และมองเห็นคุณอาที่ใส่ผ้ากันเปื้อนและกำลังล้างมืออยู่

ปาณีเข้าไปกอดเอวของเขาเอาไว้แน่นจากด้านหลัง เธอเอ่ยเสียงต่ำ “คุณอา คุณดีที่สุด! แบบนี้ฉันถูกคุณตามใจจนเสียคนแล้ว!”

ธามนิธิไม่ได้หันกลับมาก็รู้ว่าเป็นใคร เขาหัวเราะและเอ่ยพูด “ฉันอยากให้เสียคนแบบนี้ แบบนี้จะได้ไปจากฉันไม่ได้!”

ปาณีได้ฟังดังนั้น ก็หมุนตัวเขากลับมา สายตาจ้องเขาอย่างจริงจัง “คุณอา ฉันไม่มีทางไปจากคุณตลอดชีวิตนี้! นอกเสียจากว่าคุณจะไม่ต้องการฉัน….”

ยังไม่ทันได้พูดจบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นมาและเอ่ยตัดบทคำพูดตัดพ้อของเธอ “พอเถอะ รัยไปล้างหน้าแปรงฟัน อาหารเช้าใกล้จะเสร็จแล้ว”

ปาณียื่นมาออกไปดูไข่ดาวที่อยู่ในกระทะและมีสติแจ่มใสขึ้นมาในทันใด เธอพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะวิ่งขึ้นชั้นบนไปอย่างสุดแรงเกิด

สุดท้ายแล้วก็ยังคงเป็นเจ้าตัวตะกละคนเดิม

ธามนิธิมองแผ่นหลังอันปราดเปรียวว่องไวของเธอ อดไม่ได้จะเอ่ยปรามขึ้นมา “ระวังหน่อย เดี๋ยวหกล้ม!”

ปาณีไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใด

ธามนิธิพลิกไข่ดาวกลับด้านอย่างชำนาญ เขาวางไข่ดาวลงบนจาน เทนมที่อุ่นไว้แล้วลงในแก้ว และหยิบขนมปังปิ้งขึ้นมา พร้อมเสริฟอย่างงดงาม

ปาณีลงมาชั้นล่างก็มองเห็นฉากราวกับภาพวาด

นี่ทำเอาเธออดถอนหายใจขึ้นมาไม่ได้ “คุณอา คุณเพรียบพร้อมขนาดนี้ต้องการจะตีแสกหน้าฉันหรือคะ?”

ธามนิธินึกถึงท่าทางที่เห็นอาหารแล้วก็ไม่เคลื่อนตัวไปไหนของเธอเข้าก็หัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้เอ่ยอะไร

ตอนนี้ปาณีไม่สนใจเขาอีกต่อไป อาหารตรงหน้าเธอน่าดึงดูดเสียยิ่งกว่า!

ธามนิธิเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทั้งคู่ทำแค่นั่งทานอาหารเช้าอยู่เงียบๆเท่านั้น

หลังทานเสร็จ ทานนิธิก็ขึ้นไปชั้นบนเปลี่ยนเสื้อ ถึงแม้ภาพแบบนี้ปาณีจะเห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่พอเธอเห็นรูปร่างอันสมบูรณ์แบบได้รูปปรากฎขึ้นตรงหน้าบันได เธอก็อดส่งเสียงชื่นชมออกมาไม่ได้ “หล่อเสียจริง!”

ใบหน้าธามนิธิเผยรอยยิ้มขึ้นมาในทันใด เขาชื่มชอบเวลาที่ปาณีเอ่ยชมอย่างจริงจังแบบนี้

ปาณีเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งไปหาเขาและจูบเข้าให้หนึ่งที หลังจากนั้นตอนที่เขายังไม่ทันจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเธอก็รีบวิ่งหนีไป

ธามนิธิมองดูเจ้าตัวน้อยจอมขี้โกงที่วิ่งหนีไป เขามองเธออย่างเป็นฟืนเป็นไปและเอ่ยคำรามเสียงต่ำ “ปาณี! เธอ…”

ปาณีรีบหันไปมองเขาอย่างประขบประแจงก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น “สามี คุณรีบหน่อย ฉันจะไปเรียนสายแล้วนะคะ!”

ธามนิธิต่อให้โมโหกว่านี้ก็ต้องสลายหายไปหมด เพียงแต่ตอนที่เดินผ่านปาณี เขาก้มตัวลงมากระซิบข้างๆหูเธอ “เธอรอฉันได้เลย ว่าคืนนี้ฉันจะจัดการกับเธอยังไง”

พูดจบ เขาก็ผ่านเธอไปและเดินนำหน้าไปยังประตู

ปาณีหน้าเสีย ก่อนจะเดินตรงไปยังรถ

เธอเผชิญหน้ากับสายตาอยากรู้อยากเห็นของไวยาตย์จึงหลบตาเขาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “อรุณสวัสดิ์ ไวยาตย์”

ไวยาตย์ตอนกลับ “อรุณสวัสดิ์ ปาณี!”

ปาณีเอ่ยทักทายไวยาตย์และเดินตรงขึ้นรถไป มองดูผู้ชายที่เอ่ยเตือนตนเองเมื่อกี้และทำเพียงก้มหน้าลงมองพื้น จู่ๆจิตใจก็ยากที่จะสงบลงได้และไอออกมาหนักๆหนึ่งครั้ง

เดิมเธอยังคิดว่าธามนิธิจะรีบเข้ามาปลอบเธอ แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะทำแค่เพียงกวาดสายตามองเธอรอบหนึ่งแล้วหันไปสนใจไอแพดตรงหน้าต่อเท่านั้น

คิดไม่ถึงเลย ว่าวันหนึ่งตนเองจะมีเสน่ห์น้อยกว่าไอแพดเครื่องหนึ่ง ปาณีรู้สึกปวดใจจนต้องถอนหายใจออกมา