ตอนที่818

ตอนที่818

ปาณีมุ่งหน้ากลับไปยังหอพักก่อน เธอเปิดประตูเข้าไปและมองเห็นทีนาร์กำลังนั่งอยู่คนเดียวที่นั่น

ปาณีไม่ได้สนใจเธอแต่อย่างใด เธอทำแค่เพียงมุ่งตรงไปยังชั้นหนังสือของตัวเองและพลิกหาหนังสือที่ต้องใช้ในคาบเรียนวันนี้

สำหรับทีนาร์ ปาณีรู้สึกว่าตนเองทำตัวใจกว้างและมีคุณธรรมอย่างที่สุดแล้ว โดยเฉพาะเมื่อทีนาร์นั้นทำเรื่องเลวร้ายกับตนเองไปตั้งมากมาย เธอก็ไม่ได้แก้แค้นเอาคืนแต่อย่างใด จัดว่ามีเมตตาแล้ว

ตอนที่เธอกำลังหาหนังสืออยู่ จู่ๆทีนาร์ก็เข้ามายืนออยู่ด้านหลังของเธอ ปาณีที่หยิบหนังสือเสร็จและเตรียมจะออกจากห้องไปหันมาเจอเธอยืนขวางอยู่ด้านหลังก็ตกอกตกใจขึ้นมา

“อุ้ย!”ปาณีใจหล่นไปยังตาตุ่ม ก่อนจะเอ่ยจากช่วยไม่ได้ “ทีนาร์ จู่ๆมายืนอยู่ข้างหลังฉันแบบนี้ทำไม ตกใจแทบแย่!”

ทีนาร์มองดูปาณีด้วยสีหน้าย่ำแย่ ทันใดนั้นเธอก็คุกเขาลงกับพื้น ปาณีถึงกับได้ยินเสียง ‘ตุ๊บ’ ดังขึ้นมา

ปาณีรีบร้อนดึงเธอขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยเสียงดัง “ทีนาร์ นี่เธอกำลังทำอะไร? ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ทีนาร์ส่ายหัว และยังคงก้มหน้าต่อไปอย่างดื้อดึง เธอเอ่ยเสียงสะอื้น “ปาณี ฉันรู้ตัวว่าตนเองทพผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรจะพูดคำพูดร้ายๆพวกนั้นกับเธอเลย เป็นเพราะอาจารย์นลิน เธอตั้งใจจะพูดแบบนั้น ทำให้ฉันเข้าใจผิดว่าเธอเป็นเมียน้อย ฉันรู้แล้วจริงๆว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว ปาณี เธอเป็นคนดี เธอรู้ว่าสถานการณ์ที่บ้านฉันเป็นยังไง ฉันไม่สามารถไม่ทำงานได้……”

มองดูคนตรงหน้า ทีนาร์ที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำเอาปาณีอดใจอ่อนขึ้นมาไม่ได้

ทีนาร์ก็เหมือนกับตนเองในเมื่อก่อน เกิดในครอบครัวคนธรรมดาทั่วไป ไม่ได้เหมือนอย่างครอบครัวติรยาในเมื่อก่อน ดังนั้นเธอจึงต้องอาศัยความขยันของตัวเองถึงสอบเข้ามาในมหาลัยชยุตได้ สอบเข้ามหาลัยก็เพื่อภายภาคหน้าจะได้มีงานการที่ดีๆทำในเมืองใหญ่เมืองนี้!

แต่ใครจะคาดคิดว่าเธอนั้นแหละที่เป็นคนกลบหลุ่มฝังตัวเอง ถูกบริษัททั้งหมดในเมืองชยุตจัดรายชื่อเข้าบัญชีดำ หลังจากนี้ต่อให้อยากอยู่เมืองชยุตต่อไป ก็ยากที่จะทำได้อีก

คิดถึงตรงนี้ ปาณีก็มองทีนาร์ด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

ทีนาร์นิ่งไปชั่วครู่ หลังจากนั้นก็ยกมือของตนขึ้นมา ก่อนจะตบลงบนหน้าตัวเองอย่างแรง

เสียง‘เพี๊ยะ’ ดังขึ้น ใบหน้าของเธอก็ปรากฏเป็นรอยมือแดงขึ้นมา

ปาณีตกใจจนอ้าปากค้าง มองเห็นทีนาร์ยกมือขึ้นมาอีกครั้ง และตบลงไปยังแก้มอีกข้างของเธอ

ปาณีรีบหยุดเธอเอาไว้แต่กลับต้องเผชิญกับอารมณ์อันบ้าคลั่งของทีนาร์อย่างทุลักทุเล

ในที่สุดปาณีไม่สนใจเธออีกต่อไป เธอเอ่ยเสียงต่ำ “ถ้าเธอเหยียดหยามตัวเองแบบนี้ คนอื่นไม่รู้สึกเห็นใจเธอขึ้นมาหรอ ในเมื่อสุดท้ายแล้ว คนที่ทำลายชีวิตของเธอก็คือตัวเธอเอง!”

ทั้งร่างของทีนาร์ทรุดลงไปพิงอยู่กับพื้นห้อง มองดูแผ่นหลังของปาณีที่ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ อดไม่ได้ที่จะตะคอกออกมา “เธอจะไปรู้อะไร? เดินทีเธอก็ไม่เคยจะเข้าใจสถานการณ์ของฉันอยู่แต่แรก! ตอนนี้เธอสบายแล้ว มีสามีที่ร่ำรวย อีกทั้งยังมีบรรดาพวกผู้ชายที่คอยช่วยเหลือเธออย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ แต่ฉันหล่ะ? ตอนนี้แม้กระทั่งคุณสมบัติที่จะอยู่ต่อในเมืองชยุตหลังเรียนจบยังไม่มี แน่นอนว่าเธอไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพราะเธอนั้นมีทุกอย่างหมดแล้ว!”

เดิมทีปาณีนั้นกำลังจะก้าวออกจากหอไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่พอได้ยินเข้า เธอก็หยุดฝีเท้าลง

เธอหันหน้ามาอย่างเย็นชา มองดูทีนาร์ที่กำลังเอนอยู่กับพื้นด้วยท่าทางเจ็บปวด ปาณีเอ่ยพูดเสียงดัง “ทุกอย่างที่ฉันครอบครองอยู่ในวันนี้ ล้วนเป็นเพราะฉันสมควรได้มันมา ยังจำได้ไหมว่าตอนที่สามีฉันนั่งอยู่บนรถเข็น เธอเย้ยหยันฉันไว้ยังไง? แต่ที่ผ่านมาฉันไม่เคยจะเก็บมันมาใส่ใจ นั่นก็เพราะฉันเชื่อมั่น เชื่อว่าต่อให้สามีฉันจะต้องนั่งบนรถเข็นไปตลอดชีวิต ฉันก็จะไม่ทิ้งเขาไปไหน! อ้อยังมี คนเราจะมีเพื่อนแท้ต้องหัดมีความจริงใจ คนที่ชอบเอาแต่พึ่งพาคนอื่นแบบเธอ ช่างน่าทุเรศเสียจริง!”

พูดจบ ปาณีก็เดินออกจากหอพักไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังมามองอีก

ในหอพัก เหลือแค่เพียงทีนาร์ที่กำลังเอนพิงอยู่กับพื้นห้องด้วยน้ำตานองเต็มสองหน้าคนเดียวเท่านั้น….

เป็นเพราะการก่อกวนของทีนาร์ ทำให้ปาณีมาถึงห้องเรียนสาย

ไม่มีทางเลือก เธอทำได้แค่ทำหน้าตนเองให้หนาและเอ่ยเสียงดัง “รายงานตัวค่ะ!”

ภายหลังอาจารย์ก็ยังคงสั่งสอนเธอไปยกหนึ่ง ทำเอาปาณีรู้สึกเสียใจไม่น้อย แต่เธอก็ไม่ได้เถียงอะไรออกมา ในเมื่อตัวเธอนั้นมาสายจริงๆ

มองดูห้องเรียนที่มีคนนั่งจนเต็มแล้ว ปาณีเดินอีกไม่กี่ก้าว ก็มองเก็นโมรีที่กำลังโบกมือไปมาอยู่

เธอรีบเดินเข้าไปและนั่งลงข้างๆโมรี