ตอนที่819

ตอนที่819

คืนนั้นเมื่อปาณีกลับมาถึงบ้านก็ได้เห็นว่าไวยาตย์กับธามนิธิกลับมาถึงบ้านเรียบร้อยเเล้ว

ปาณีรีบวิ่งถลาเข้าไปสวมกอดเขาอ้อมกอดนั้นช่างเเสนอบอุ่น

ธามนิธิก้มหน้าลงมามองที่หัวเธอก่อนจะพูดพลางหัวเราะเบาๆ："อะไรกันล่ะเนี่ย？สาวน้อยปาณีของพวกเราเป็นอะไรไปฮึ？"

ปาณีเงยหน้าขึ้นมองคางเรียวคมชัดของเขาพลางยิ้มไปส่ายหัวไป："ไม่ได้เป็นอะไรค่ะก็เเค่คิดถึงคุณอาเฉยๆ！"

ธามนิธิมองดูเธออย่างอารมณ์ดีพร้อมทั้งกอดเธอเอาไว้เเน่นเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า："วันนี้เจ้าแมวน้อยจอมตะกละอยากกินอะไรล่ะ？เดี๋ยวคุณอาจะพาไปกิน！"

ในทันใดนั้นจากที่กำลังซึมเซร้าเหงาหงอยปาณีก็กลับมามีท่าทีสดใสขึ้นอีกครั้งก่อนจะกะดี๊กะด๊าพูดกับเขา："ดีใจจังเลยฉันเป็นคนไม่เลือกกินกินอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะขอเเค่อร่อยก็พอเเล้วอิอิ！"

ธามนิธิเอามือมาจิ้มๆที่ปลายจมูกของเธอเบาๆด้วยความเอ็นดู："ใช่น่ะสิก็เพราะว่าเธอไม่เลือกกินนี่แหละกระเป๋าสตางค์ของสามีก็เลยค่อยๆแฟ่บลงๆไปทุกวันนี่ไง！"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความข้องใจก่อนจะจ้องไปที่เขา："คุณอาทำไมคุณอาพูดอย่างงั้นอ่า？นี่ฉันกินเก่งขนาดนั้นเลยเหรอคะ？"

ธามนิธิหันไปมองหน้าเธอก่อนจะยิ้มออกมาจากนั้นจึงเดินขึ้นไปข้างบนบ้าน

ปาณีที่เพิ่งจะถูกกล่าวหาไปเมื่อกี้เริ่มเบนสายตาไปทางไวยาตย์ที่ยืนไม่พูดไม่จาอยู่ข้างๆก่อนจะอดรนทนไม่ไหวเอ่ยปากถามเขา："ไวยาตย์นี่ฉันกินเก่งขนาดนั้นเลยจริงๆเหรอ？"

ไวยาตย์ตอบอย่างใจเย็นว่า："ใช่เลยครับถึงขนาดที่ว่ากินจนตัวเองเข้าโรงพยาบาลได้นี่นอกจากคุณแล้วผมก็ยังไม่เคยเจอใครเป็นแบบนี้นะครับ！"

พอนึกไปถึงครั้งก่อนที่ต้องเข้าโรงพยาบาลปาณีก็รู้สึกอับอายจนหน้าแดงขึ้นมาทันทีเธอรู้สึกโกรธจึงรีบหันหลังขวับไม่ยอมให้ไวยาตย์ได้เห็นหน้าที่กำลังแดงระเรื่อของเธอ

เมื่อนึกถึงเรื่องอับอายขายหน้าประชาชีนี้ขึ้นมาทำเอาปาณีอยากจะเอาหน้ามุดแทรกแผ่นดินหนีเสียให้ได้！

ขณะที่ปาณีกำลังรู้สึกแค้นใจในความผิดพลาดของตนเองอยู่นั้นธามนิธิก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเเล้วเเละเดินออกมา

ทันทีที่ปาณีหันไปมองชายหนุ่มเธอก็ลืมเรื่องที่โดนเขาแขวะไปเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิงกลายเป็นรอยยิ้มที่ผลิบานอยู่เต็มใบหน้าสวยๆของเธอ："ที่รักคุณหล่อจังเลย！"

หน้าของธามนิธิดูเจื่อนๆไปนิดหน่อยเพราะหางตาของเขาพลันได้เห็นใบหน้าที่แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่ไหวของไวยาตย์ที่ยืนอยู่ข้างๆเธอ

หลังจากนั้นเขาจึงเบนสายตาไปหาเจ้าตัวร้ายที่เป็นต้นตอของเรื่องนี้เมื่อได้เห็นเเววตาบ้องเเบ๊วเป็นประกายของปาณีกำลังมองมาที่ตัวเองหัวใจของธามนิธิก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันทีเเต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังกระแอมเสียงออกไปว่า："ปาณีสำรวมหน่อยดีมั๊ย！"

ปาณีพยักหน้าหงึกๆเป็นการตอบเขาจากนั้นเธอจึงโอบเอวเขาไว้เเล้วเดินไปกับเขาประหนึ่งเหมือนหมีโคอาล่าไม่มีผิด

เป็นภาพที่ไวยาตย์เองก็เห็นจนชินเเล้วเขาจึงเดินไปรอพวกเขาอยู่บนรถเงียบๆ

จากนั้นต่อมาธามนิธิก็ได้พาเธอไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เพิ่งจะเปิดเมื่อไม่นานมานี้เอง

เมื่อได้เห็นตรงประตูทางเข้ามีรถจอดเต็มไปหมดปาณีถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้าจากนั้นจึงหันไปถามกับธามนิธิที่อยู่ข้างๆ："คุณอาคะที่นี่มันใช่ร้านอาหารเเน่เหรอคะ？ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่ามันคือโชว์รูมรถนำเข้าชัดๆ？ดูสิมีเเต่รถหรูๆเต็มไปหมดเลย！เงินทั้งนั้นเลยนะเนี่ย！"

ธามนิธิมองดูสายตาอาฆาตมาดร้ายของปาณีด้วยความเอ็นดูถึงเเม้สายตานั้นจะถูกจดจ้องไปที่เหล่าบรรดาหรูที่จอดเรียงรายอยู่เเต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัดพ้อออกมา："รถที่พวกเรานั่งกันอยู่ตอนนี้ก็เรียกว่ารถหรูนะดูอาการเธอสิทำอย่างกับว่ารถของฉันไม่หรูเท่ารถพวกนั้นอย่างงั้นแหละ"

ปาณีหันกลับไปมองที่โลโก้รถยนต์ที่สะท้อนเเสงระยิบระยับต้องตาเธอจากนั้นเธอจึงพยักหน้าเบาๆเป็นการยอมรับไปโดยปริยาย："คุณอาพวกเรารีบเข้าไปกันเถอะค่ะฉันหิวเเล้ว！"

อย่างน้อยๆก็ไม่มีใครหน้าไหนที่จะมาได้ยินปาณีบ่นหิวก็แล้วกันคิดมาถึงตรงนี้เขาจึงลืมอาการน้อยใจเมื่อสักครู่ไปจนหมดสิ้นเเละรีบพาเธอเข้าไปด้านใน

ทันที่ที่เข้าไปด้านในด้วยการตกแต่งที่ดูหรูหราอู้ฟู่ทำให้ปาณีถึงกับอุทานออกมาอย่างกับเด็กบ้านนอกเข้ากรุงยังไงยังงั้น："ว้าวววววแม่เจ้าโว๊ยนี่ทำมาจากคริสตัลทั้งนั้นเลยเหรอเนี่ย？สวยสุดๆไปเลย！"

เเน่นอนอยู่เเล้วว่าปาณีต้องร้องอุทานออกมาเบาๆเพราะตอนนี้เธอมากับธามนิธิซึ่งเธอก็ควรจะให้เกียรติเขาด้วย

ธามนิธิจูงเธอไปหัวเราะเบาๆไปพวกเขาพากันเดินไปที่ห้องอาหารซึ่งไวยาตย์ได้จองไว้ให้พวกเขาเรียบร้อยเเล้ว