ตอนที่820

ตอนที่820

ปาณียังคงตกอยู่ในภวังค์ของเหตุการณ์อันอัปยศอดสูที่เพิ่งเกิดกับโมรีเมื่อครู่นี้

ธามนิธิจึงรีบยิ้มกลบเกลื่อนช่วยเธอพูดแทนไปว่า："แน่นอนครับปาณีเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆอยู่เเล้วน่ะครับใช่มั๊ยปาณี？"

เมื่อปาณีได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำ："สวัสดีค่ะป้ามิน！"

แม่ของชยรพดูมีสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นมาทันทีเธอรีบกุลีกุจอเชื้อเชิญให้ธามนิธิกับปาณีเข้ามาทานข้าวด้วยกัน："ไหนๆก็มากันเเล้วมีเเต่คนกันเองทั้งนั้นมาทานข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหม？"

ธามนิธิมองออกว่าปาณีต้องรู้สึกคัดค้านอยู่ในใจอย่างเเน่นอนจึงส่งยิ้มให้ป้ามินพร้อมกับปฏิเสธออกไป："พอดีว่าพวกเราจองห้องเอาไว้เเล้วน่ะครับผมคิดว่าคงไม่รบกวนเวลาของครอบครัวคุณป้าดีกว่าครับพวกเราไปก่อนนะครับ"

ปาณีพยักหน้าเบาๆให้กับแม่ของชยรพอย่างไม่เต็มใจนักจากนั้นจึงหันไปมองที่ชยรพที่กำลังยืนหน้าเศร้าอยู่ตรงประตูก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆเเล้วเดินตามธามนิธิไป

เมื่อเข้ามาถึงห้องอาหารที่พวกเขาได้จองเอาไว้ธามนิธิเห็นท่าทางของปาณีที่ดูสีหน้าห่อเหี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับเธอ："พอแล้วน่าปาณีเธออยากกินอะไรดีล่ะ？โกรธน่ะโกรธได้แต่อย่าให้แม่หนูน้อยของเราถึงกับหิวจนหน้ามืดตาลายล่ะ！"

ปาณีเงยหน้าขึ้นมองธามนิธิด้วยท่าทางนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาได้เเต่มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

ธามนิธิอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะโอบตัวเธอเข้ามากอดไว้เเต่กลับรู้สึกถึงเเรงต้านจากเธอ

เมื่อสังเกตเห็นอาการของคุณอาเธอจึงรีบพูดกลบเลื่อนด้วยเสียงนิ่งทุ้ม："ฉันหิวเเล้วค่ะอยากกินอะไรอร่อยๆ！"

ธามนิธิไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเพียงเเค่ยื่นเมนูอาหารไปวางตรงหน้าเธอเท่านั้น

ปาณีก้มหน้าเลือกดูเมนูอาหารชั่วขณะหนึ่งห้องทั้งห้องก็เงียบงันเงียบจนทำให้คนที่เดินผ่านไปมาคิดว่าภายในห้องนั้นคงไม่มีคนอยู่เป็นแน่แท้

จนเมื่อพนักงานเข้ามาเสิร์ฟอาหารขึ้นโต๊ะปาณีจึงเริ่มก้มหน้าก้มตากินโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับธามนิธิเลยตลอดมื้ออาหารนั้น

ธามนิธิรู้สึกกินอะไรไม่ค่อยลงเขากินไปไม่กี่คำก็วางตะเกียบเเละนั่งรอเธออย่างเงียบๆ

ปาณีเองก็กินไปแบบไม่ค่อยซาบซึ้งในรสชาตอาหารเหมือนกันเเต่ด้วยความที่เธอถูกปลูกฝังจนเคยชินกับการไม่กินทิ้งกินขว้างดังนั้นต่อให้อาหารนั้นจะจืดชืดเเค่ไหนเธอก็จะพยายามตั้งใจกินมันจนหมด

รอจนเมื่อเธอวางตะเกียบลงก็ได้เสียงธามนิธิลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก

ปาณีทำหน้างงๆก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเดินตามเขาออกไป

หลังจากที่ธามนิธิจ่ายเงินเรียบร้อยเขาก็เห็นเธอยืนก้มหน้าอย่างโดดเดี่ยวอยู่ริมถนนกำลังเอาเท้าเขี่ยๆพื้นดินเป็นรูปวงกลมไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเขาก็นึกอยากจะเดินเข้าไปกอดเธอ

เเต่เมื่อคิดไปถึงสงครามเย็นที่เพิ่งเกิดไปเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาเขาก็ไม่เดินเข้าไปหาเธอเเต่กลับไปยืนอยู่ริมถนนเเทนรอให้คนขับรถมารับ

เมื่อทั้งคู่ขึ้นไปบนรถก็ต่างฝ่ายต่างอยู่มุมใครมุมมันไม่มีใครเอ่ยปากพูดจา

เมื่อกลับถึงบ้านปาณีตั้งใจหยุดมองเขาอยู่ครู่หนึ่งเเต่สุดท้ายคุณอาก็ไม่หันมามองเธอเลยแม้เเต่น้อยกลับเดินดุ่มๆลงจากรถไป

ปาณีค่อยๆเดินเยื้องย่างเเบบเซ็งๆกลับเข้าไปในบ้านเเล้วก็พบว่าคุณอาหายไปเเล้วถึงตอนนั้นเธอเลยรีบเดินขึ้นไปบนบ้านเเละก็ได้เห็นไฟห้องอาบน้ำเปิดสว่างอยู่ทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาหน่อย

ได้ยินเสียงอาบน้ำดังลอดออกมาปาณีก็เริ่มครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

หลังจากนั้นไม่นานก็ได้เห็นคุณอาเดินหัวเปียกโชกออกมาจากห้องอาบน้ำทันใดนั้นเธอก็ลืมอาการเย็นชาเมื่อสักครู่เป็นปลิดทิ้งก่อนจะรีบไปหยิบผ้าเช็ดตัวเเล้วเดินไปเช็ดหัวให้ชายหนุ่มปากก็บ่มพึมพำไปด้วย："ชอบว่าเเต่ฉันเรื่อยเลยแต่ดูตัวเองสิไม่ชอบเช็ดหัวให้แห้งไม่กลัวเป็นหวัดเลยนะคะ！"

ธามนิธิเอามือไปจิ้มๆที่มุมปากของเธอเบาๆให้มุมปากยิ้มแยกกว้างออกจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา："ไม่ใช่ว่ากำลังทำสงครามเย็นใส่ฉันอยู่หรอกหรือ？ทำไมจู่ๆถึงได้นึกเป็นห่วงฉันขึ้นมาล่ะ?"

มือของปาณีหยุดกึกในทันทีจากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ："ขอโทษค่ะขอโทษที่ทำให้คุณอาโกรธ！"

ธามนิธิได้ยินดังนั้นจึงเหวี่ยงแขวนไปโอบรอบตัวเธอเอาไว้พร้อมทั้งกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูของเธอ："เธอก็รู้นี่นา？ฉันเข้าใจดีว่าเธอน่ะเจ็บใจแทนโมรี！เเต่เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าคนเราทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกเเต่เราก็ไม่สามารถที่จะไปเป็นเดือดเป็นเเค้นเพราะการตัดสินใจของคนอื่นได้ถูกต้องมั๊ย？"

ใบหน้าน้อยๆของปาณียังคงซุกอยู่ในอุ้งมือของเขาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามอง