ตอนที่821คำเตือน

ตอนที่821คำเตือน

ธามนิธิมองดูสาวน้อยที่กำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมเเขนด้วยความรักใคร่เอ็นดูสายตาที่เขามองเธอช่างอ่อนโยนเเละนุ่มนวลชายหนุ่มก้มลงจุมพิตเธอเบาๆเเต่ใครจะคิดเล่าว่าจู่ๆปาณีจะยื่นมือไปโอบรอบคอเขาความร้อนรุ่มในตัวชายหนุ่มกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาในทันทีทันใด！

หลังจากไฟราคะถูกจุดให้ลุกโชนโชติช่วงบทรักอันร้อนแรงสุดสิ้นลงอีกครั้งในขณะที่สองคนพากันนอนเเผ่หลาอยู่บนเตียงนั้นปาณีทั้งเหนื่อยเเละอ่อนล้าจนยกเเขนไม่ขึ้นแล้ว

เมื่อได้เห็นสายตาของหญิงสาวที่ประหนึ่งมองเขาเป็นดั่ง"ศัตรูตัวฉกาจ"ธามนิธิจึงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบอย่างใจเย็น："ใครใช้ให้เธอยั่วฉันล่ะ？"

ปาณีพยายามจะยันตัวลุกขึ้นด้วยความโมโหเเต่เอวบางๆของเธอกลับอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงจนลุกไม่ไหวเลยต้องนอนแหม่บอยู่อย่างนั้นแถมยังพูดขู่ใส่เขาอีก："คุณอาอ่ะเดี๋ยวฉันก็หนีออกจากบ้านซะเลย！"

กลับกลายเป็นว่าการเรียกร้องความสนใจจากธามนิธิสำเร็จลงอีกครั้ง

หญิงสาวทำท่ายืดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจก่อนจะหัวเราะออกมา："คุณอาพวกเรามาทำบทบัญญัติสามประการกันดีมั๊ยคะ？เเล้วฉันก็จะไม่หนีออกจากบ้านละ！"

ธามนิธิยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินตรงมาหาเธอมือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอปาณีเตรียมการรับมือเขาไว้เเล้วเธอค่อยๆหดตัวเดินถอยไปด้านหลัง

ทว่าร่างกายของเธอทำไมมันถึงได้อ่อนยวบยาบไปหมดแบบนี้ทำอย่างไรก็หนีไม่พ้นฝ่ามือกำยำของเขาไปได้

ในที่สุดเธอก็ตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาหญิงสาวขบฟันเบาๆยอมรับชะตากรรมที่เธอมิอาจหนีพ้นชายหนุ่มบรรจงลูบไล้เล้าโลมไปทั่วร่างกายของเธอด้วยความอิ่มเอมใจเธอทำได้เพียงส่งเสียงออดอ้อนวิงวอน："คุณอาขาหนูผิดไปแล้วค่ะ！"

ธามนิธิมองดูเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยียบจากนั้นเสียงทุ้มต่ำจึงเอื้อนเอ่ยออกมา："เมื่อกี้ยังเห็นอวดเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ？เเถมยังขู่ฉันอีกด้วยว่าจะหนีออกจากบ้าน？ถ้าอย่างนั้นก็คงมีทางเดียวที่จะป้องกันไม่ให้เธอทำแบบนั้นได้ฉันคงต้องทำให้เธอหมดแรงแบบนี้ทุกๆวันซะเเล้วเธอจะได้หนีไปไหนไม่ได้！"

พูดจบเขาก็โน้มตัวลงประทับจูบไปที่ปากเล็กๆอันเจื้อยแจ้วของเธอ！

……

วันรุ่งขึ้นหลังจากธามนิธิตื่นขึ้นมาอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็ได้เห็นปาณีที่กำลังนอนหลับพริ้มอย่างมีความสุขเขายื่นหน้าเข้าไปจูบอรุณสวัสดิ์เธอไปหนึ่งทีก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างเเละออกไปทำงานตามปกติ

กว่าปาณีจะถูกแสงอาทิตย์ที่สาดส่องปลุกเธอจนตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างโร่เเล้วเมื่อหันไปมองเวลาบนนาฬิกาปลุกเธอก็ถึงกับร้องวี้ดว้ายออกมา"อ่าาาาา"

จากนั้นจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและรีบวิ่งลงไปข้างล่างในทันที

พี่บาวันมองเห็นปาณีที่กำลังลุกลี้ลุกลนวิ่งลงมาด้านล่างก็อดขำออกมาไม่ได้："ปาณีใจเย็นๆมากินข้าวเช้าก่อนจ้ะ！"

ปาณีรีบวิ่งไปที่ประตูก่อนจะหันมาพูดขอโทษกับพี่บาวัน："ยังก่อนค่ะพี่บาวันหนูกำลังจะไปเรียนสายแล้วค่ะ！เอาวางไว้ก่อนนะคะพอหนูเรียนเสร็จจะกลับมากินค่ะ！"

เห็นท่าทางร้อนรนของปาณีที่รีบพุ่งไปที่ประตูทำเอาพี่บาวันถึงกับยิ้มพลางส่ายหัวเบาๆ："เป็นวัยรุ่นก็ดีแบบนี้อ่ะเนาะ！"

จู่ๆก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้พี่บาวันรีบกดโทรศัพท์ไปหาแม่ของธามนิธิ："คุณแม่คะอยากจะบอกว่าธามนิธิกับปาณีน่ะสวีทหวานแหววกันมากเลยค่ะ……"

ทางฝั่งของหญิงสาวที่เหมือนจะวิ่งสี่คูณร้อยเมตรมาไม่มีผิดก็ทุลักทุเลหอบสังขารมาถึงโรงเรียนจนได้เธอมาถึงห้องเรียนก่อนออดโรงเรียนจะดังเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น

โมรีเห็นปาณีเดินเข้ามาก็รีบโบกมือให้เธอ

ปาณีเดินเข้าไปหาโมรีก่อนจะตัวอ่อนฟุบนาบลงไปบนโต๊ะอย่างอ่อนระโหยโรยเเรง

เมื่อได้เห็นโมรีที่พยายามฝืนยิ้มออกมาปาณีถึงได้นึกเรื่องเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาได้ก่อนจะเอ่ยปากถามเธอ："เอ่อโมรี……"

แต่ทว่ายังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกเสียงออดเข้าชั้นเรียนมาขัดจังหวะไว้พอดีปาณีก็เลยค่อยๆหันกลับไปมองที่กระดานดำ

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนปาณีตั้งใจอยากจะออกไปพร้อมกับโมรีเเต่สุดท้ายโมรีกลับหายไปเเล้ว

ปาณีไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรได้เเต่บ่นงึมงำกับตัวเอง："ฉันก็เเค่อยากจะปลอบใจเธอก็เท่านั้นเอง！"

เมื่อโมรีไม่อยู่เเล้วเธอจึงเดินไปตามถนนในโรงเรียนซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่นสองข้างทางเพียงลำพังคนเดียวจังหวะที่กำลังยืนเอาเท้าเขี่ยๆใบไม้อย่างเซ็งๆอยู่นั้นเท้าที่สวมด้วยรองเท้าหนังคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ