ตอนที่823ปฏิเสธความร่วมมือทางธุรกิจ

ตอนที่823ปฏิเสธความร่วมมือทางธุรกิจ

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเเละถอดหมวกของเขาออกก่อนจะเสยผมไปมาเมื่อไร้หมวกจึงเผยให้เห็นถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

ด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายนี้พูดได้เลยว่าหากเขาต้องการเข้าสู่วงการบันเทิงเเล้วล่ะก็คงเข้าไปได้อย่างง่ายดายเลยทีเดียวยิ่งได้ฟังเสียงกรี๊ดกร๊าดที่ดังเเว่วมาจากทางฝั่งล๊อบบี้ของโรงเเรมด้วยเเล้วก็สามารถเดาได้เลยว่าชายหนุ่มผู้นี้หล่อเหลาแค่ไหน！

แต่ในจำนวนสาวๆที่พากันกรี๊ดกร๊าดชายหนุ่มผู้นี้ไม่นับรวมปาณีอย่างเเน่นอน

หลังจากที่เธอแผดเสียงใส่เขาเรียบร้อยก็หันมาง่วนกับการจัดกระดาษเอกสารที่ปลิวว่อนกระจุยกระจายเมื่อตอนที่โดนชนเมื่อครู่นี้ให้เข้าที่เข้าทาง

นับเป็นครั้งแรกที่โดนเพิกเฉยต่อรูปโฉมอันหล่อเหลาของตัวเองชายหนุ่มถึงกับนิ่งอึ้งตะลึงงันเขาพยายามจะเดินเข้าไปหาปาณีเเต่ก็ถูกธีระขวางเอาไว้เสียก่อน

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองธีระเเล้วก็ทำเหมือนเขาไม่ได้อยู่ในสายตาก่อนจะพูดแกมหัวเราะออกมาเบาๆ："โธ่อายุก็ยังน้อยๆอยู่เลยที่ไหนได้มีเจ้าของซะเเล้ว"

ปาณีได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มก่อนจะหันไปพูดกับธีระเบาๆ："ธีระเราไปกันเถอะ！"

เมื่อถูกทิ้งไว้โดยไม่แยแสชายหนุ่มก็รู้สึกไม่พอใจจังหวะที่ลิฟต์กำลังจะปิดนั้นเขากลับเดินเข้าไปขวางประตูลิฟต์ไว้

ปาณีเงยหน้าขึ้นมองเขาจึงได้เห็นชายหนุ่มกำลังยืนพิงประตูลิฟต์พร้อมกับส่งยิ้มที่คิดว่าหล่อนักหล่อหนามาให้เธอจากนั้นเขาก็พูดเสียงดังกังวาน："คุณผู้หญิงสะดวกให้เบอร์ติดต่อไว้หน่อยมั๊ยครับ？"

ปาณีคาดไม่ถึงเลยว่าในที่แบบนี้ยังจะโดนคนเเปลกหน้ามาจู่โจมขอเบอร์เธอได้

ขณะที่กำลังคิดจะพูดอะไรสักอย่างก็เห็นสองสาวเเฟนคลับวิ่งกระดี๊กระด๊าเข้ามาหาชายหนุ่มเธอจึงส่งยิ้มหวานไปให้เขาก่อนจะพูดว่า："ขอโทษค่ะฉันไม่คุ้นเคยกับการพูดคุยกับคนแปลกหน้า！"

พูดจบเธอก็เอื้อมมือไปกดปิดลิฟต์ที่แป้นปุ่มกดทว่าชายหนุ่มยังยืนขวางอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับไปไหน

ปาณีเห็นสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าจึงเดินเข้าไปหาชายหนุ่มพร้อมกับยิ้มให้เขารอยยิ้มอันบริสุทธิ์ผุดผ่องนั้นทำให้เขาถึงกับตะลึงไปไม่น้อย

เเต่ทันใดนั้นความเจ็บปวดที่ฝ่าเท้าของเขาก็เเผ่ซ่านจนทำให้เขารู้สึกได้

ชายหนุ่มก้มลงไปมองที่เท้าของเขาด้วยความตกใจภาพที่ได้เห็นก็คือรองเท้ารุ่นLimitedEditionของเขาปรากฏเป็นรอยขนาดเท้าใหญ่ประทับอยู่ด้านบนของรองเท้าคู่เก่งของชายหนุ่มซึ่งเจ้าของรอยเท้ายังคงยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนั้น

หลังจากที่ชายหนุ่มดึงสติกลับคืนมาได้เขาก็สาดสายตาอันดุเดือดจ้องเขม็งไปที่ปาณีก่อนจะยกมือขึ้นมาชี้ไปที่เธอ："เธอ……"

ปาณีเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่กำลังอยู่ในอาการโมโหเดือดดาลอย่างไม่แยแสเขาเลยสักนิดเธอกดปิดลิฟต์อีกครั้งเเถมยังทำท่าทำทางบอกให้เขาเอาเท้าหลบไป！

ชายหนุ่มรีบยกเท้าหลบในทันทีเขายืนอยู่ตรงนั้นจนหน้าของปาณีค่อยๆหายไปกับประตูลิฟต์ที่ปิดลงในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดสนิทนั้นเขาสาบานได้เลยว่าเขาเห็นปาณีทำท่ากระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความสะใจ！

ในจังหวะเดียวกันนั้นประตูลิฟต์ตัวถัดไปก็เปิดออกชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากลิฟต์เมื่อเขาได้เห็นชายหนุ่มจึงพูดเสียงทุ้มกับเขา："อยู่นี่เองเยี่ยมเลยคุณทัดธนแนะนำคนของบริษัทแห่งหนึ่งเอาไว้ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงเเล้วนะพวกเราขึ้นไปกันเถอะ！"

ท่าทางของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาในทันทีก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก："ทัดธนเเนะนำมาอย่างนั้นเหรอ？"

ชายวัยกลางคนพยักหน้าพลางยิ้มให้เขาก่อนจะหันไปกดลิฟต์："ใช่ครับคุณทัดธนเป็นคนติดต่อมาหาพวกเราเองเลยนะครับผมเองก็รู้สึกประหลาดใจมากยังจำตอนที่พวกเราคิดจะเปิดสาขาในเมืองชยุตได้ไหมครับคุณทัดธนก็ลงมือลงเเรงไปไม่ใช่น้อยก็เลย……"

ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆโดยไม่พูดอะไรแล้วก็เดินตรงเข้าไปในลิฟต์

อีกฝั่งหนึ่งณห้องเพรสซิเดนท์สูทอันหรูหราปาณีกับธีระถูกเชิญให้เข้ามาด้านในทั้งคู่อยู่ในอาการรักษาอากัปกิริยานั่งนิ่งหลังตรงอยู่บนโซฟารอให้ท่านประธานจำรัสปรากฏตัว

ทว่านาฬิกาก็ยังหมุนไปเรื่อยๆติ๊กต๊อกติ๊กต๊อก...ปาณีและธีระทั้งคู่ต่างก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งกันอยู่นานแค่ไหนจนพวกเขาเริ่มจะนั่งกันต่อไปไม่ไหวจึงเตรียมที่จะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายสักหน่อย"คลิ๊ก"เสียงประตูห้องรับเเขกถูกเปิดออก

ปาณีสูดลมหายใจเข้าลึกๆไปหนึ่งครั้งรอยยิ้มละมุนปรากฏอยู่บนใบหน้าสวยหวานของเธอจากนั้นเธอจึงหันตัวกลับไปแสดงการทักทายอย่างสุภาพอ่อนน้อม："สวัสดีค่ะท่านประธานจำรัส"