ตอนที่824ความสุขคือการกิน

ตอนที่824ความสุขคือการกิน

ปาณีเดินไปข้างหน้าด้วยความโมโหโดยมีธีระยืนอยู่ด้านหลังของเธอเขายืนนิ่งมองดูเบื้องหลังของร่างเล็กจ้อยที่กำลังอยู่ในอาการโกรธสุดขีดก่อนจะยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ในทีเเรกเขาตั้งใจที่จะพาเธอมาด้วยก็เพราะเขามองไม่เห็นอนาคตของงานที่ผ่านๆมาของเขาเเต่เเล้วเมื่อปาณีปรากฏตัวขึ้นเธอก็ทำลายทางตันของเขาในตอนนั้นลงได้

หลังจากที่เวลาผ่านไปพวกเขาค่อยๆขยับกันไปทีละก้าวๆซึ่งปาณีก็มักจะทำให้เขาต้องเซอร์ไพรส์เเละประหลาดใจอยู่เสมอๆ

ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้นจู่ๆปาณีก็หันกลับมาหาเขา："ธีระเธอคิดว่าเมื่อกี้ฉันทำรุนเเรงไปหน่อยหรือเปล่า？"

ธีระ："……"

ปาณีถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะพูดด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง："เฮ้อฉันก็รู้อยู่ว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปน่ะมันโง่มาก！กะอีเเค่เรื่องเล็กๆกลับไปปฏิเสธที่จะร่วมงานกับบริษัทซี.ซี.เอส.ซะได้ถ้าคุณอารู้เข้าก็ไม่รู้จะโทษฉันหรือเปล่า？ไหนจะคุณทัดธนอีกฉันควรจะเข้าไปขอโทษเขาดีไหม？"

เมื่อได้เห็นปาณีเริ่มจะตำหนิตัวเองธีระก็นิ่งไปเล็กน้อยเขาพยายามที่จะหาถ้อยคำที่เหมาะสมกับสถานการณ์ในขณะนี้เพื่อพูดกับเธอ："สิ่งที่เธอคิดมันก็ดีอยู่นะมันดูเป็นการกระทำที่เหมาะสมกับวัยของเธอดี！"

"เฮ้อออ"จู่ๆปาณีก็ส่งเสียงที่เคล้าด้วยความเศร้าออกมา："ธีระนายก็โทษฉันเหมือนกันใช่มั๊ยล่ะ？นายไม่ต้องปิดกั้นความรู้สึกนั้นหรอกฉันรู้ว่านายก็คิดแบบนั้นฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้กล้าไปพูดแบบนั้นกับท่านประธานจำรัส"

เมื่อได้เห็นปาณีสำนึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปธีระถึงตระหนักได้ว่ามันเป็นสิ่งที่เด็กในวัยนี้คงจะเป็นได้เพราะเธออายุยังน้อยบางทีก็หุนหันพลันเเล่นโดยลืมนึกถึงผลที่จะตามมา！

"เอาล่ะปาณีไหนๆเรื่องมันก็เกิดขึ้นเเล้วเธอก็ไม่ต้องไปคิดมากเเละก็เลิกตำหนิตัวเองเถอะ！ต่อให้ไม่มีบริษัทซี.ซี.เอส.เราก็ยังสามารถหาบริษัทอื่นๆมาร่วมงานกับเราได้อีกไม่ใช่เหรอ？เเล้วถ้ายังไม่ได้อีกเธอก็ลองคุยกับสามีของเธอได้นี่！มีทรัพยากรดีๆอยู่ในมือกลับไม่ใช้เสียของซะเปล่าๆนะ！"

ปาณีหันไปมองเขาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม："ธีระฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ไปขอความช่วยเหลือจากคุณอาต่อให้บริษัทจะเดินหน้าต่อไปไม่ไหวฉันก็จะไม่ทำแบบนั้น！"

ธีระนิ่งอึ้งไปชั่วครู่เขามองหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าที่ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนก่อนจะถามเธอด้วยความไม่เข้าใจ："ทำไมล่ะ？พวกเธอเป็นสามีภรรยากันต่อให้หย่ากันแล้วก็น่าจะทำธุรกิจร่วมกันได้นี่ไม่ใช่เหรอ？"

ปาณีไม่อยากจะอธิบายอะไรมากเธอเพียงแค่พูดว่า："มันเป็นแนวคิดเเละหลักการของฉันน่ะธีระฉันก็หวังว่านายจะเคารพในการตัดสินใจของฉันนะ！"

ธีระถอนหายใจเฮือกใหญ่เเล้วพูดด้วยน้ำเสียงแบบหมดหนทางไปต่อ："อืมก็ได้ต่อไปฉันจะไม่ถามแบบนี้อีกเเล้ว！เเต่ว่าท่านประธานปาณีครับต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกได้ไหมล่ะครับไม่ปรึกษาหารือกับกระผมสักคำก็ไปปฏิเสธดีลกับบริษัทอื่นเอาดื้อๆ"

ปาณีพยักหน้ารับคำอย่างจริงจังเพื่อเเสดงการตอบรับคำขอจากเขา

เมื่อธีระพาปาณีมาส่งที่บ้านธามนิธิก็เพิ่งจะกลับมาถึงเช่นกัน

ทันทีที่เห็นเธอธามนิธิก็ยืนนิ่งจากนั้นจึงเรียกชื่อเธอพลางส่งยิ้มให้："ปาณี！"

ปาณีรีบวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขาหัวเธอเเนบชิดกับอกแกร่งกำยำจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นเเรงเป็นจังหวะมันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายไปได้เยอะเลยทีเดียว

จากอาการเศร้าซึมที่เพิ่งผ่านมาเมื่อสักครู่นี้จู่ๆหญิงสาวก็ชะโงกหัวออกมาจากอ้อมเเขนของเขาเเละได้กลิ่นอะไรหอมๆลอยมาแตะที่จมูกเธอปาณีรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที："ไวยาตย์ถืออะไรอยู่ในมือน่ะ？"

ธามนิธิยื่นมือไปจิ้มที่จมูกเธอเบาๆด้วยความรักใคร่เอ็นดูเขาแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน："ยัยแมวน้อยจอมตะกละจมูกดีจริงๆเลยนะเรา"

ปาณีทำท่าทางหลบมือของธามนิธิทำเสียงเศร้า："ก็ความสุขของฉันคือการกินนี่คะคุณอาอ่ะใจร้าย！คุณอาจะมากีดกันความสุขเพียงสิ่งเดียวของฉันเหรอคะ！ทำแบบนี้มันจะเกินไปหน่อยนะคะ！"

จู่ๆธามนิธิก็ถูกกล่าวหาแบบไม่คาดคิดทำเอาเขางงไปเล็กน้อยซึ่งตอนนั้นเองปาณีก็รีบฉวยโอกาสยื่นมือไปคว้าเอากล่องสี่เหลี่ยมในมือของไวยาตย์มาถือไว้เรียบร้อย："ไวยาตย์วันนี้นายก็เหนื่อยมาทั้งวันเเล้วเดี๋ยวกล่องนี้ฉันจะถือแทนนายเองก็เเล้วกัน"

ไวยาตย์มองปาณีอย่างขบขันอดไม่ได้ที่จะแซวเธอ："ปาณีกินให้มันเบาๆหน่อยนะระวังอย่าไปกินเยอะล่ะเดี๋ยวได้เข้าโรงพยาบาลอีกหรอก！"

แล้วอยู่ๆก็มีเสียงหัวเราะดังแว่วมาทำให้ปาณีถึงกับไม่พอใจที่โดนใครมาหัวเราะเยาะใส่เเต่เมื่อหันกลับไปก็เลยได้เห็นว่าธีระยังไม่ทันกลับปาณีหน้าแดงด้วยความอับอายขึ้นมาทันทีก่อนจะไปหลบอยู่ด้านหลังคุณอา

ธามนิธิยิ้มเเละมองไปที่ธีระเขากลายเป็นโล่กำบังให้เธอ："ลำบากคุณแล้วนะธีระขอบคุณที่มาส่งปาณีรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"

ธีระส่งกระเป๋าของปาณีที่ลืมเอาไว้ในรถให้กับธามนิธิ："อืมนี่กระเป๋าของปาณีครับผมขอตัวกลับก่อนนะครับท่านประธานธามนิธิ！"

ธีระหันไปพยักหน้าให้กับไวยาตย์ก่อนจะกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป

ไวยาตย์เองก็รู้งานดีรีบเดินออกจากตรงนั้นไปเช่นกัน