ตอนที่825สู้สู้

ตอนที่825สู้สู้

ธามนิธิลองเทียบดูปริมาณข้าวในถ้วยของเขากับถ้วยของเธอด้วยสายตาเเต่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไร

ปาณีค่อยๆกินข้าวอย่างเงียบๆไม่เหมือนกับแต่ก่อนที่ชอบกินแบบตะกรุมตะกรามมิหนำซ้ำยังค่อยๆละเลียดๆเคี้ยวอย่างช้าๆตามแบบกุลสตรีอีกด้วยทำเอาธามนิธิเลิกคิ้วมองด้วยความประหลาดใจ

ผ่านไปครู่หนึ่งคุณอาจึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งขึ้นมา："ไม่หิวเหรอวันนี้？ทำไมถึงกินเเค่นั้นเองล่ะ？"

ปาณีหันไปสบตาเขาด้วยเเววตาอันเศร้าสร้อยพูดกับเขาด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ："เมื่อกี้นี้ดูคุณอาจะรังเกียจที่ฉันอ้วนไม่ใช่เหรอคะ？ฉันก็เลยจะลดความอ้วนน่ะค่ะ！"

มุมปากของธามนิธิกระตุกขึ้นมาเบาๆ："ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าเธอจะเชื่อฟังฉันขนาดนี้？"

ปาณีมองค้อนใส่เขาอย่างขุ่นเคืองใจ："คุณอาที่ฉันต้องเชื่อฟังก็เพราะกลัวว่าคุณอาจะรังเกียจฉันเเละก็ไม่ต้องการฉันแล้ว！เพราะฉะนั้นก็เลยต้องเชื่อฟังน่ะสิคะทำยังไงได้อ่า！"

ธามนิธิเห็นเธอดูเศร้าๆก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปจับใบหน้าของเธอก่อนจะบอกเธอว่า："อันที่จริงก็อ้วนขึ้นเยอะเหมือนกันนะเนี่ย！"

พอได้ยินคำนี้เข้าไปความอยากอาหารของปาณีถึงกับลดฮวบไปในทันทีอาหารที่อยู่ตรงหน้าเเทบไม่ดึงดูดเธออีกต่อไป！

เมื่อได้เห็นเธอหดหู่ลงไปขนาดนั้นธามนิธิก็หัวเราะออกมาเบาๆ："ต่อให้เธอจะอ้วนเเค่ไหนเธอก็ยังจะเป็นผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุด！"

ปาณีหันไปมองคุณอาด้วยแววตาเป็นประกายแพรวพราวก่อนจะทำเสียงออดอ้อนใส่เขา："คุณอา……"

ธามนิธิตัวเเข็งทื่อไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองที่ยัยปีศาจน้อยที่กำลังหว่านเสน่ห์ใส่เขาชายหนุ่มหันกลับมาตั้งสติกำหนดลมหายใจเข้าออกๆอย่างช้าๆอย่าหันไปมองเธอนะ！

ปาณีได้เห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นเดินมาอยู่ตรงหน้าเขาเเล้วก็เหวี่ยงเเขนเล็กๆไปโอบรอคอเขาเอาไว้พร้อมกับพูดเสียงออดอ้อน："คุณอาหนู……"

จู่ๆธามนิธิก็วางตะเกียบลงในทันทีทันใดชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นพลางแกะมือของเธอออกจากคอของเขาจากนั้นจึงเดินดุ่มๆขึ้นข้างบนไปโดยไม่หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนเอ๋ออยู่ข้างล่าง

ปาณียังคงยืนงงอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งตามขึ้นไปข้างบน

ผลสุดท้ายก็คือทันทีที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออกเรือนร่างอันรุ่มร้อนไปด้วยไฟแห่งราคะก็บุกมาประชิดเเละคว้าตัวเธอไปกอดไว้จากนั้น……ก็ไม่เหลืออะไรหลังจากนั้นเเล้ว！

กว่าปาณีจะนอนแผ่หลาเนื้อตัวอ่อนปวกเปียกอยู่บนเตียงนอนก็ไม่รู้เวลามันผ่านไปนานแค่ไหนเเล้วเธอเหลือบไปมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆด้วยแววตาเศร้าสลดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เธอกรอกตาใส่เขาเบาๆ："คุณอาอ่ะคราวหน้าช่วยส่งสัญญาณบอกกันล่วงหน้าหน่อยได้มั๊ยอ่ะคะ？ขืนเป็นเเบบนี้ชีวิตฉันจะต้องมอดม้วยมรณาก่อนวัยอันควรแน่ๆเลยค่ะ！"

คุณอาเหลือบไปมองเธอแวบหนึ่งเเล้วก็ก้มหน้าดูแท็บเล็ตต่อ："ไม่เป็นไรหรอกฉันจะนำหน้าเธอไปก่อนก็เเล้วกัน"

ปาณีรีบลุกพรวดขึ้นมาทันทีเธอมองหน้าเขาก่อนจะพูดเสียงเข้มใส่："คุณอาอย่าทำให้ฉันกลัวสิ？"

คุณอาหันไปมองปาณีที่ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อเขาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งเเล้วดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมเเขนเมื่อได้ฟังเสียงหัวใจเต้นตุบๆของเขาเธอก็ยิ่งขยับตัวซุกไปที่อ้อมอกของชายหนุ่มให้แนบแน่นยิ่งขึ้น

"เธอเป็นคนเริ่มสนทนาหัวข้อนี้ก่อนนะ！ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลยเเต่ฉันก็หวังว่าฉันจะตามเธอไปทีหลัง……"ธามนิธิพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง

ปาณีทุบเขา"ป้าบ"ไปทีหนึ่ง："นี่คุณอยากจะให้ฉันตายก่อนเหรอ？"

คุณอาส่ายหัวยิกๆ："คนที่ไปก่อนนั่นแหละคือคนที่มีความสุขที่สุด！"

ปาณีมองหน้าคุณอาด้วยความตื้นตันใจก่อนจะร้องเรียกเขา："คุณอา……"

ธามนิธิกระชับกอดเธอเเน่นขึ้นไปอีกแล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ："เลิกคิดได้เเล้วน่าดูจากสภาพร่างกายของพวกเราเเล้วเราสองคนยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนานเลยแหละมันยังเร็วเกินไปที่จะมานั่งคิดถึงเรื่องนั้นในตอนนี้นะ！"

หลังจากพูดจบเขาก็ลูบหัวเธอเบาๆกระซิบเสียงต่ำใส่เธอ："นอนได้เเล้วนะที่รักของฉัน！"

หลังจากหลับสนิทตลอดคืนปาณีตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็เอามือไปลูบๆที่หมอนที่อยู่ข้างๆเเต่กลับพบว่าหมอนไม่มีความอุ่นหลงเหลืออยู่เเล้ว

เธอรีบใส่รองเท้าแตะและเดินลงมาข้างล่างเเต่ถึงตอนนั้นคุณอาก็ไม่อยู่เสียเเล้วทำให้เธอรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก："คุณอาไปไหนอ่ะ？ยังเช้าอยู่เลยไปไหนของเค้าเนี่ย？"

ขณะที่กำลังนึกสงสัยอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นพอดี