ตอนที่826ขอโทษ

ตอนที่826ขอโทษ

ปาณีหันไปมองที่ธีระเเวบหนึ่งเช้านี้เธอช่างเต็มไปด้วยชีวิตชีวา："อรุณสวัสดิ์ธีระ！"

ธีระมองดูเธอด้วยความประหลาดใจสายตาของเขาทำเอาปาณีรีบวางมือจากคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเธอทันทีเเล้วจึงหันไปมองเขาอีกครั้ง："ทำไมเหรอ？มีอะไรบนหน้าฉันหรือเปล่าเนี่ย？"

ธีระรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน："วันนี้ดูผิดปกติไปนะคุณอาเธอไม่อยู่บ้านรึไง？เธอถึงได้มาที่บริษัทเช้าๆแบบนี้ได้？"

ปาณีตอบไปอย่างเซ็งๆ："คุณอาไปเมืองเมฆาน่ะฉันก็เลย……"

ยังไม่ทันพูดจบธีระก็ทำท่าทางประหนึ่งว่าพอจะเข้าใจที่เธอพูดละ："ฉันก็ว่าอยู่เเล้วเชียวลองถ้าคุณอาของเธออยู่ก็คงไม่ยอมให้เธอมาทำงานแต่ไก่โห่แบบนี้หรอก！"

ปาณีรีบพูดแย้งเขาทันที："ไม่ใช่สักหน่อยเพราะฉันเห็นว่าบริษัทมีนายอยู่ฉันก็เลยพอจะวางใจได้หน่อย！ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณอาเขาหรอก！"

ธีระหันไปยิ้มให้เธอเเล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ："อย่ามาๆยิ่งเธออธิบายก็เหมือนยิ่งกลบเกลื่อนนะ！เห็นๆอยู่ว่าเธอน่ะหลงใหลคุณอาจนหัวปักหัวปำ！"

ปาณียังอยากที่จะอธิบายต่อเเต่คิดไปคิดมาก็ช่างมันเถอะเธอหันมาก้มหน้าก้มตาทำงานของเธอต่อ

ธีระเห็นปาณีกลับมาเอาจริงเอาจังกับงานทั้งทีจะให้เขามานั่งขี้เกียจก็กระไรอยู่ธีระทำท่าบิดข้อไม้ข้อมือพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง："เห็นบอสขยันขันเเข็งแบบนี้ฉันก็ต้องขยันๆด้วยเหมือนกันสู้โว๊ย！"

พูดจบเขาก็หยิบโน๊ตบุ๊คมานั่งทำงานที่โซฟา

ครู่หนึ่งผ่านไปทั้งออฟฟิตก็เงียบกริบได้ยินเเค่เพียงเสียงเคาะแป้นคีย์บอร์ดเท่านั้นทั้งคู่ต่างก็นั่งทำงานเงียบๆไม่ได้มีการสนนทนาใดๆอีกเลย

จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นปาณีเหลือบไปมองต้นตอของเสียงโทรศัพท์ที่ยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดก่อนจะสาดสายตาเป็นนัยๆไปหาธีระ："ธีระโทรศัพท์！"

ธีระหันไปมองเธอด้วยสายเซ็งๆเเล้วจึงเดินไปรับสาย："สวัสดีครับผม……"

"อ่อได้ครับอยู่ครับคุณจะมาตอนนี้เลยเหรอครับ？ได้ครับโอเคครับ！"ธีระวางสายโทรศัพท์ก่อนจะหันกลับมาหาปาณีเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนิ่งลึก："ท่านประธานจำรัสCEOของบริษัทซี.ซี.เอส.จะเข้ามาที่บริษัทเราเขาอยากจะพบเธอ！"

ปาณีนิ่งอึ้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเธอถามธีระด้วยความสงสัยอย่างเเรง："ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม？ท่านประธานจำรัสอยากพบฉันอย่างนั้นรึ？เขาอยากจะยกพวกมาตีฉันหรือเปล่าเนี่ย？"

ธีระหัวเราะขบขันกับปฏิกิริยาของเธอแล้วเขาก็พยักหน้าหงึกๆให้เธอ："มันต้องใช่แน่นอน！ขอทีเถอะบอสปาณีเธอคิดว่าอีกฝ่ายซึ่งเป็นถึงCEOบริษัทชั้นนำของประเทศคิดจะบุกมาเธอในถิ่นของเธอเพื่อมารุมทำร้ายเธอเนี่ยอ่ะนะ？แล้วพวกเราก็ใช่ว่าจะไม่มีมือมีเท้าจะนิ่งดูดายยอมให้เขามารังแกเธอได้ยังไง！"

ปาณีมองหน้าธีระด้วยความสงสัยเเล้วพยักหน้าให้เขา："เขาเป็นคนตัวสูงใหญ่แข็งแรงกำยำเเล้วดูนายสิตัวเล็กกระจ้อยร่อยเจอเขาใส่เเค่หมัดเดียวก็คงน็อคเเล้ว！เอาเป็นว่านายไปพบเขาคนเดียวก็เเล้วกันบอกเขาว่าฉันไม่อยู่ติดธุระ！"

ธีระหันไปกรอกตาบนเบาๆใส่เธอ："อย่างนั้นก็ได้เดี๋ยวฉันไปพบเขาเอง！"

จังหวะที่ธีระกำลังจะเดินออกไปนอกห้องปาณีก็ขมวดคิ้วพลางพูดเสียงกระซิบใส่เขา："ท่านประธานจำรัสคนนั้นคงไม่ได้บ้าใช่มั๊ย？"

ด้วยความที่ไม่ได้ใส่ใจไม่นานนักเธอก็ลืมเรื่องพวกนี้ปาณีคลิ๊กๆเลื่อนดูเวปบล็อคเเล้วก็เลื่อนลงมาดูตรงคอมเมนต์ด้านล่าง

มีคอมเมนต์หนึ่งพูดบ่นๆทำนองว่า："แอนเดรียทำไมคุณไม่อัพเดทต่อล่ะ？เเล้วMr.Yเป็นยังไงบ้าง？ช่วงนี้ไม่มีหนังสือให้อ่านน่าเบื่อมากเลย！"

เมื่อเลื่อนๆลงมาดูด้านล่างก็พบว่าผู้คนต่างพากันเรียกร้องให้แอนเดรียอัพเดทตอนต่อๆไป！

ทันใดนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของปาณีเธอคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เธอเขียนไปเรื่อยเปื่อยนั้นจะกลายเป็นที่สนใจเเละฮือฮาในหมู่ผู้อ่านขนาดนี้เมื่อย้อนนึกไปถึงสมัยเเรกๆเธอก็เเค่คิดอยากจะเขียนบันทึกเรื่องราวเล็กๆน้อยๆของเธอกับคุณอาก็เท่านั้นเองคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะกลายเป็นที่มาของเงินก้อนเเรกในชีวิตของเธอเเละตอนนี้เธอก็มีบริษัทเป็นของตัวเองเเล้วเเละมีรายได้เป็นของตัวเองด้วย

พอนึกมาถึงตรงนี้ปาณีก็อดที่จะคิดถึงคุณอาผู้นำพาความโชคดีมาให้ชีวิตเธอไม่ได้："ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณอากำลังทำอะไรอยู่นะ？จะคิดถึงฉันเหมือนที่ฉันกำลังคิดถึงเขาอยู่บ้างหรือเปล่า？"

ณเมืองเมฆาอันห่างไกลธามนิธิไม่ได้สบายอกสบายใจเหมือนกับปาณีในตอนนี้เขากำลังคิ้วขมวดมองผู้คนที่อยู่เบื้องหน้าสายตาเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมซึ่งดูน่าเกรงขาม："พวกคุณทำงานกันยังไงจนถึงตอนนี้ก็ยังทำไม่เรียบร้อย？"