ตอนที่827นี่โง่หรือบ้ากันเเน่

ตอนที่827นี่โง่หรือบ้ากันเเน่

ปาณีไม่เชื่อว่าเขาจะมาขอโทษเธอด้วยใจจริงเพราะเหตุการณ์เมื่อคราวก่อนเธอจงใจเหยียบเท้าเขาอย่างเเรงซึ่งนั่นเป็นการกระทำที่ไร้ซึ่งความเกรงใจเป็นที่สุด

เขาควรจะมานี่เพื่อหาเรื่องเธอซะมากกว่า？

นึกมาถึงตรงนี้ปาณีก็กวาดสายตามองดูเขาด้วยท่าทีอันเย็นชา

จำรัสซึ่งโตมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเคยโดนผู้หญิงคนไหนมองเขาด้วยสายตาแบบนี้มาก่อนซึ่งดูเหมือนสายตาที่คอยระเเวดระวังเพื่อปกป้องตัวเองจากคนเลวยังไงยังงั้นท่าทางของปาณีทำให้เขาถึงกับเลิกคิ้วเข้มๆอันหล่อเหลาของเขา："ปาณีเธอทำท่าทางอะไรของเธอน่ะ？"

ปาณีเหลือบมองไปที่จำรัสก่อนจะพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบ："เชิญมากับฉัน"

หลังจากพูดจบเธอก็เดินสะบัดเชิดหันหลังกลับไปทันที

จำรัสธที่ถูกปาณีแสดงกิริยาแบบนั้นใส่เขาชี้นิ้วไล่หลังเธอก่อนจะหันไปพูดกับชญช์："ดูท่าทางที่เธอแสดงใส่ฉันสิ？"

ชญช์ไม่ตอบเขาแต่ธีระกลับตบมือไปฉาดหนึ่งด้วยความสะใจ："แต่ผมว่าปาณีโคตรเจ๋งเลยอ่ะ！"

เมื่อจำรัสได้เห็นท่าทางบ้าๆบอๆแบบนั้นสายตาก็หันมามองที่ธีระเเต่กลับควบคุมขาตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ก่อนจะพาขายาวๆของตัวเองเดินตามปาณีไป

ธีระเห็นดังนั้นก็พยายามจะเดินตามเข้าไปเเต่ก็ถูกชญช์ขวางเอาไว้เสียก่อน："เอ่อท่านประธาณธีระพวกเรามาคุยเรื่องความร่วมมือทางธุรกิจกันดีกว่าไหมครับ？"

ธีระพูดตอบเขาด้วยท่าทางหงุดหงิด："เรื่องดีลไม่ใช่ว่ายกเลิกไปแล้วเหรอ？เมื่อไม่ได้ดีลกันเเล้วยังจะมาเสียเวลาคุยอะไรกันอีก？"

เมื่อพูดจบเขาก็รีบวิ่งไปกลับขึ้นที่สำนักงานทันที

ชญช์ยังพยายามที่จะรั้งเขาไว้โดยไม่สนใจท่าทางถมึงทึงของเขาเลยแม้เเต่น้อย："คุณกลัวว่าท่านประธานจำรัสจะจับคุณปาณีกินหรือยังไงกัน？"

ธีระยังรู้สึกไม่วางใจอยู่ดีแต่ก็ไม่กระตือรือร้นที่จะวิ่งกลับขึ้นไปแบบเมื่อสักครู่นี้

ด้านในตึกปาณีกำลังยืนรอจำรัสอยู่ตรงบันได

จำรัสใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเดินไปถึงเขากัดฟันกรอดๆพูดกับปาณีด้วยความโมโห："ปาณีเธอคิดว่าเธอเเน่นักเหรอ！บริษัทของเธอเล็กกระจ้อยร่อยแบบนี้ไม่รู้ว่าไปพาความกล้ามาจากไหนถึงได้กล้ามาท้าทายใส่ฉันแบบนี้？เธอเชื่อมั๊ยว่าฉันสามารถทำให้บริษัทของเธอพังพินาศย่อยยับได้ในชั่วพริบตา！"

ปาณีได้ยินดังนั้นเธอกลับทำเสียงหัวเราะท้าทายออกมาอย่างดัง"เชอะ"เเล้วก็ทำเป็นไม่แยแสจำรัสที่กำลังอยู่ในอารมณ์โมโหสุดขีดแถมยังตอบโต้เขาอย่างเจ็บแสบ："อ่าาอย่างนั้นเหรอ？คุณคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้ารึไง？ฉันจะบอกอะไรให้บริษัทของฉันจะพังพินาศก็หลังจากที่บริษัทของคุณมันพังไปก่อนต่างหาก！"

เมื่อจำรัสได้ยินที่เธอพูดก็ยืนบื้อเป็นตอไม้ก่อนจะหันไปมองปาณีแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง："ปาณีเธอนี่มันโง่หรือบ้ากันเเน่？บริษัทซี.ซี.เอส.ของฉันน่ะเธอรู้จักมั๊ย？บริษัทฉันมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกเธอคิดจะเอาบริษัทเล็กๆกระจอกๆของเธอมาต่อกรกับฉันอย่างนั้นรึ？"

ปาณีถึงกับหัวเราะออกมาแววตาเธอดูมุ่งมั่นเเละสุขุมนุ่มลึก："สุภาษิตจีนที่ว่า'ผู้เฒ่าย้ายภูเขา'น่ะเคยได้ยินมั๊ย？คนเราอ่ะถึงจะมีพรสรรค์ติดตัวมาแต่ถ้าไม่หมั่นฝึกฝนตนเองสักวันฝีมือก็จะค่อยๆหายไปคนที่มีวิริยะอุตสาหะเท่านั้นถึงจะอยู่รอดบริษัทของฉันถึงแม้มันจะเล็กเเละเทียบไม่ได้กับบริษัทอันใหญ่โตของคุณแต่ทั้งหมดนี้ฉันกับธีระค่อยๆร่วมกันสร้างมันขึ้นมาเพราะฉะนั้นฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำลายน้ำพักน้ำแรงที่พวกฉันอุตส่าห์สร้างบริษัทนี้ขึ้นมาอย่างเเน่นอน！บริษัทซี.ซี.เอส.แล้วยังไงล่ะ？ฉันเชื่อมั่นในกฎแห่งธรรมชาติ！"

จำรัสยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้นเขาสตั๊นท์ไปหลายวิ！

ปาณีขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเมื่อได้เห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งไร้การตอบสนองก็บ่นงึมงำตบท้ายทันที："ฉันไม่สนว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหนมีตำเเหน่งยศฐาบรรดาศักดิ์อะไรฉันรู้เเค่ว่าฉันจะปกป้องบริษัทของฉันด้วยชีวิต！"

พอพูดจบเธอก็เดินเชิดตรงไปที่ออฟฟิตเธอทันที

ทว่ากว่าจำรัสจะเรียกสติกลับมาได้หันไปอีกทีปาณีก็ไม่อยู่ตรงนั้นเเล้ว

เมื่อชญช์กับธีระมาถึงก็เห็นจำรัสที่อยู่ในอาการเหมือนคนถูกรังแกอย่างหนักยืนอยู่ตรงนั้นโดยไร้เงาของปาณี

ธีระเป็นกังวลอย่างมากเขาหันไปบอกกับชญช์："ผมขอตัวไปหาท่านประธานปาณีก่อนครับเชิญพวกคุณตามสบาย！"