ตอนที่828เปี่ยมไปด้วยความสุข

ตอนที่828เปี่ยมไปด้วยความสุข

ปาณีพยักหน้าตอบเธอเบาๆ："เขาออกไปตั้งเเต่กลางดึกเเล้วค่ะหนูเองก็ไม่รู้คุณอาเพิ่งโทรมาบอกหนูเมื่อตอนเช้านี่เองค่ะ"

จันวิภาชะงักไปเล็กน้อย："ถ้าอย่างนั้นวันนี้เธอก็มานอนที่บ้านพี่นะเธอตัวคนเดียวอยู่ที่บ้านหลังนั้นพี่กะคุณแม่เป็นห่วงน่ะ！"

ปาณีคิดอยู่ครู่หนึ่ง："ได้ค่ะคืนนี้หนูจะไปนอนที่นั่นค่ะ！"

จันวิภายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยื่นมือออกไปลูบหัวเธอเบาๆด้วยความเอ็นดู："ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่รบกวนเวลาทำงานของเธอละนะคืนนี้พี่จะรอเธอกลับไปกินข้าวเย็นนะจ๊ะ！"

ปาณีส่งยิ้มให้เธอด้วยความรู้สึกเกรงใจอยู่หน่อยๆจากนั้นจึงเดินไปส่งเธอที่ประตูก่อนจะโดนจันวิภาผลักตัวเธอเบาๆให้กลับเข้าไปด้านใน："พี่ไม่ได้เพิ่งมาที่นี่ครั้งเเรกสักหน่อยเธอทำงานไปเถอะพี่กลับเองได้จ้ะ！คืนนี้ก็อย่าดึกมากนะไม่อย่างนั้นธามนิธิได้บ่นพวกเราแน่ๆว่าดูแลเธอไม่ดี！"

ปาณีก้มหน้าด้วยความเขินอาย："ไม่หรอกค่า！เลิกงานแล้วหนูจะรีบเข้าไปค่ะ！"

เมื่อส่งจันวิภาเรียบร้อยปาณีก็กลับเข้าไปนั่งทำงานในออฟฟิตเธอมองไปที่กล่อง'นามะช็อกโกแลต'ที่วางอยู่บนโต๊ะแววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนนับตั้งเเต่ที่เธอเเต่งงานกับธามนิธิทั้งจันวิภาเเละแม่ของธามนิธิต่างก็ทะนุถนอมดูเเลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอดเธอได้รับการปฏิบัติเป็นอย่างดีเสมือนเป็นลูกสาวคนหนึ่งของบ้านเพราะเหตุนี้จึงทำให้ปาณีรู้สึกซาบซึ้งเเละตื้นตันใจเป็นที่สุด

เธอค่อยๆแกะห่อนามะช็อกโกแลตและหยิบมันใส่ปากไปชิ้นหนึ่งเนื้อช็อกโกแลตนิ่มๆเนียนนุ่มละลายในปากสัมผัสได้ถึงรสของช็อกโกแลตแท้ๆรสชาติของมันช่างกลมกล่อมอะไรเยี่ยงนี้！

ปาณีซึ่งไม่เคยกินอะไรที่อร่อยมากมายขนาดนี้มาก่อนเมื่อได้ชิมไปคำหนึ่งก็ถึงกับรู้สึกเสียดายอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา

หญิงสาวเก็บนามะช็อกโกแลตห่อไว้ตามเดิมเเล้วก็เก็บมันใส่ลงในกระเป๋าของเธอไปในใจเธอก็คิดว่า："เอากลับไปกินที่บ้านเถอะรอให้คุณอากลับมาค่อยกินพร้อมๆกับคุณอาดีกว่า！"

เมื่อได้กินนามะช็อกโกแลตไปชิ้นหนึ่งปาณีก็รู้สึกว่าตัวเองสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเยอะเลยจากนั้นเธอก็กลับไปตั้งหน้าตั้งตาทำงานของเธอต่อไป

กว่าจะรู้ตัวอีกทีฟ้าก็มืดเสียเเล้วปาณีเงยหน้าขึ้นมองออกไปด้านนอกก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ："ตายเเล้วฉันลืมดูเวลาเลย！"

เมื่อก้มหน้ามองดูเวลาในจอคอมพิวเตอร์ก็พบว่าเป็นเวลาสองทุ่มกว่าเเล้วปาณีรีบเก็บข้าวของก่อนจะรีบวิ่งออกไป

เมื่อวิ่งมาถึงชั้นล่างด้วยความที่ไม่ทันระวังก็ไปชนโครมเข้ากับธีระซึ่งกำลังจะเดินสวนขึ้นไปข้างบนเพื่อเอาของขึ้นไปให้เธอพอดี

ปาณีเอามือลูบๆไปที่หัวไหล่ที่รู้สึกเจ็บๆจากการโดนชนสายตาก็พลางมองไปที่ธีระที่กำลังยืนแยกเขี้ยวยิงฟันอยู่ตรงหน้าเธอเธอรีบขอโทษขอโพยเขาเป็นการใหญ่："ธีระฉันขอโทษฉันเดินไม่ทันระวังเองน่ะไม่ได้มองไปข้างหน้าเลย！"

ธีระเอามือลูบๆคางตัวเองก่อนจะยิ้มแหยๆให้เธอ："หน้าหล่อๆของฉันถ้าโดนเธอชนจนเสียโฉมล่ะก็เธอต้องจ่ายเงินชดเชยให้ฉันด้วยล่ะ！"

ปาณีหัวเราะออกมาเบาๆจากนั้นจึงก้มมองดูเวลา："ฉันมีธุระน่ะฉันไปก่อนนะ！"

ทันทีที่พูดจบเธอก็พุ่งทะยานราวกับหายตัวได้ต่อหน้าต่อตาของธีระ

ธีระได้เเต่ยืนมองกล่องเค้กที่ตัวเองถืออยู่ในมือด้วยสายตาละห้อยก่อนจะพูดกับตัวเอง："ทีเเรกก็กะว่าจะซื้อมาให้ปาณีกินสักหน่อยตอนนี้ก็คงต้องกินเองสินะ！"

เมื่อปาณีออกมาจากรถไฟฟ้าได้เธอก็รีบวิ่งตาลีตาเหลือกไปที่บ้านวิสิทธิ์เวชในทันทีกว่าจะมาถึงห้องโถงในบ้านได้ก็เล่นเอาเธอเหนื่อยจนหอบแฮ่กๆในตอนนั้นคุณแม่กับพี่จันวิภากำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟาในห้องรับเเขก

ปาณีเดินเข้าไปหาพวกเขาก่อนจะพูดไปหอบไป："แม่พี่หนูหนูกลับมาดึกไปหน่อยค่ะ！"

แม่ของธามนิธิเดินไปหยิบกระดาษทิชชูมาช่วยซับเหงื่อบนหน้าผากเธอจากนั้นจึงพูดกับเธอว่า："ดึกก็ดึกสิไม่เห็นเป็นไรเลยช่างใสซื่อจริงๆเลยเด็กคนนี้ครอบครัวเรากันเองทั้งนั้นจะกินข้าวกันเร็วหรือช้าสักหน่อยมันก็เหมือนๆกันนั่นแหละคราวหน้าก็ไม่ต้องรีบร้อนวิ่งไม่คิดชีวิตกลับมาแบบนี้นะรู้มั๊ย？"

ปาณีพยักหน้าส่งยิ้มเป็นการตอบรับ

จันวิภาก็ลุกขึ้นพูดกับปาณีด้วยสีหน้ายิ้มเเย้มว่า："เอาเป็นว่ารีบไปล้างไม้ล้างมือก่อนดีกว่าน้าลำมุงเตรียมกับข้าวไว้เรียบร้อยเเล้วเราจะได้กินข้าวกัน！"

ปาณีก้มลงมองดูเวลาด้วยท่าทางกระวนกระวายใจนี่มันก็ปาไปสามทุ่มเเล้วซึ่งเวลานี้เป็นเวลาที่คุณเเม่ควรจะต้องกินข้าวเสร็จไปเเล้วเรียบร้อยแต่ว่าวันนี้เพราะมัวเเต่รอเธอก็เลยยังไม่ได้กินข้าวสักที