ตอนที่829ความอบอุ่น

ตอนที่829ความอบอุ่น

แม่ของธามนิธิส่งสายเชิงตำหนิติเตียนไปให้ปาณี："ปาณีทำไมเธอถึงพูดเหมือนพวกเราเป็นคนอื่นคนไกลอย่างนั้นล่ะพูดเหมือนเราเป็นคนนอกไปได้！"

จันวิภารีบพูดเสริมทัพ："จริงด้วย！"

ปาณีส่งยิ้มให้พวกเขาเเละกอดเเน่นๆ："อืมๆต่อไปหนูจะไม่พูดแล้วค่ะ！"

ทว่าในใจของเธอกลับมีอีกประโยคเสริมต่อท้ายไว้ในใจ："แต่หนูจะใช้ท่าทางแสดงออกแทนอิอิ！"

ทั้งคุณแม่เเละจันวิภาพยักหน้าพากันหัวเราะ："มันต้องแบบนี้สิถึงจะเป็นปาณีตัวจริงเสียงจริง！"

คุณแม่หันไปมองดูนาฬิกา："นี่มันก็ดึกเเล้วปาณีเธอไปพักผ่อนเถอะวันนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวันเเล้วต่อให้เธอจะยังสาวยังเเส้เเต่ก็ยังต้องรักษาสุขภาพตัวเองดีๆนะรู้ไหม？"

ปาณีพยักหน้ารับจากนั้นจึงประคองคุณแม่ไปที่ห้องนอน："หนูพาคุณแม่ไปส่งที่ห้องนะคะ"

คุณแม่มิอาจขัดขืนความหวังดีของเธอได้ก็เลยจำต้องเดินไปกับเธอ

เมื่อปาณีอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวนอนเเผ่หลาลงบนเตียงใหญ่หนาหนุ่มเเล้วจู่ๆเธอก็รู้สึกว่าจิตใจของเธอช่างว่างเปล่าเสียเหลือเกินคิดไปคิดมาอยู่หลายตลบจึงตัดสินใจส่งข้อความไปหาคุณอา："คุณอาฉันคิดถึงคุณแล้วนะยังยุ่งอยู่เหรอคะ？ถ้าว่างเเล้วส่งข้อความกลับมาหาฉันด้วยนะคะ！"

หลังจากกดส่งข้อความไปแล้วปาณีก็ได้เเต่เฝ้ามองหน้าจอมือถือรอข้อความของคุณอาอย่างใจจดใจจ่อ

แต่เมื่อรอจนแทบจะฝืนเปลือกตาไม่ไหวง่วงจนตาแทบจะปิดอยู่เเล้วก็ยังไม่มีวี่เเววจะได้รับข้อความจากคุณอาปาณีเริ่มหาวออกมาในที่สุดก็ค่อยๆผล็อยหลับไปพร้อมๆกับกลัดกลุ้มใจที่จุกแน่นอยู่ในอก

ในขณะที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่นั้นปาณีก็รู้สึกถึงความเย็นวูบวาบที่เข้ามาปะทะร่างกายเธอเธอจึงพูดพึมพำออกมาเบาๆ："หนาวจัง！"

เเล้วจากนั้นเธอก็รู้สึกถึงผ้าห่มอุ่นๆที่มาครอบคลุมร่างกายของเธอไว้

ปาณียื่นมือออกไปลูบคลึงบนผ้าห่มหนานุ่มผืนนั้นเเล้วจึงเข้าสู่นิทรา

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็ยื่นมือออกไปคลำๆที่นอนข้างๆเธอรู้สึกเหมือนอะไรอุ่นๆจึงร้องออกมาด้วยความตื่นตกใจ："คุณอากลับมาแล้วเหรอคะ？"

จากนั้นเธอก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกทั้งเท้าเปล่าแบบนั้นเเต่เมื่อมองหาจนรอบห้องเเล้วกลับไม่เห็นเเม้เเต่เงาของธามนิธิหญิงสาวรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างแรงได้แต่ยืนอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายดูน่าสงสารจับใจอยู่กลางห้องขนาดใหญ่

ปาณีทำจมูกย่นฟุดฟิดไปมาเเล้วก็บ่นงึมงำกับตัวเอง："ฝันไปเองหรือเนี่ย！"

แต่จังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับไปด้วยท่าทางเหงาหงอยเตรียมจะเข้าไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตานั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังแว่วมา："ปาณี！"

เธอรีบหันขวับไปอย่างไวเเล้วก็เห็นธามนิธิยืนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่ประตูตามองจ้องมาที่เธอ

ปาณีรีบโผเข้าไปในอ้อมเเขนของเขาเหวี่ยงมือขึ้นไปโอบรอบคอเขาไว้ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจ："คุณอาจริงๆด้วย！"

ธามนิธิเห็นเธอดูมีความสุขจริงๆไม่ได้เสเเสร้งก็ส่งยิ้มให้เธอพลางยื่นมือไปลูบไล้ที่ใบหน้าของเธอเบาๆ：ถ้าไม่ใช่ฉันเเล้วจะเป็นใครล่ะ？อีกอย่างหนึ่งเธอไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าเธอทำอะไรผิดไว้？"

ปาณีหันไปมองหน้าเขาด้วยสายตาเหม่อลอยทำเป็นไม่รู้อิโหน่อิเหน่เเต่เมื่อเห็นท่าทางเขาเริ่มจะค่อยๆเคร่งขรึมขึ้นไปทุกทีเด็กหัวไวอย่างเธอก็รีบก้มหน้าตอบเขาไปทันที："ฉันผิดไปแล้วค่ะ！"

ธามนิธิมองไปที่หัวของเธอไฉนเลยเขาจะไม่รู้ว่าเธอน่ะเป็นเด็กเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดไหนก่อนจะยื่นมือไปดีดตรงหน้าผากของเธอเบาๆไปทีหนึ่งเเต่เมื่อได้เห็นแววตาอันเศร้าสลดของหญิงสาวเขาก็พูดกับเธอแบบไม่ค่อยสบอารมณ์นัก："เธอไม่ยอมใส่รองเท้าเเล้วก็วิ่งออกมานี่อยากเข้าโรงพยาบาลรึไง？"

ปาณีก้มมองตามสายตาของเขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนด้วยเท้าอันเปลือยเปล่าเเล้วทันใดนั้นเธอก็เริ่มทำหน้าสลดอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่เตียงนอน

แต่มันก็สายไปแล้วคอเสื้อของชุดนอนเธอถูกสองมือของชายหนุ่มคว้าเอาไว้เสียก่อนจากนั้นทั้งตัวเธอก็ถูกอุ้มขึ้นมาธามนิธิอุ้มเธอพาไปที่เตียง

ใบหน้าของธามนิธิเรียบนิ่งเขานั่งคุกเข่าลงที่พื้นก่อนจะช่วยใส่รองเท้าเดินในบ้านให้กับเธอ

ปาณีเอามือปิดหน้าตัวเองไว้ไม่กล้าที่มองหน้าคุณอาเเต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามเขา："คุณอาหนูเคยบอกคุณอาหรือเปล่าคะว่าหนูรักคุณอามากๆเลย！"

เเววตาของธามนิธิฉายเเววคมกริบมืดลึกขึ้นมาทันทีจังหวะที่คิดจะพุ่งเข้าหาเธอนั้นปาณีกลับรีบชิ่งหนีไปได้เสียก่อนทิ้งเขาไว้ให้อยู่เบื้องหลังเพียงลำพัง