ตอนที่830สารภาพรัก

ตอนที่830สารภาพรัก

นลินมีสุวรรณ์ยืนนิ่งเป็นหุ่นไล่กาอยู่ตรงนั้นตาก็มองไปที่ชายหนุ่มซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเธอเขากำลังช่วยผู้หญิงคนหนึ่งอย่างใกล้ชิดสนิทสนมผู้หญิงที่เธอมักจะดูถูกอยู่ตลอดผู้หญิงผมตรงคนนั้น！

ฉากกระหนุงกระหนิงตรงหน้ามันช่างเหมือนหอกแหลมคมที่กำลังทิ่มแทงไปที่นลินมีสุวรรณ์เธอสาวเท้าก้าวไปข้างหน้ามุ่งตรงไปที่ลิฟต์ตัวนั้นท่าทางการเดินของเธอนั้นเหมือนราวกับว่าทุกๆย่างก้าวต้องใช้เรี่ยวแรงพละกำลังทั้งหมดที่เธอมีเพื่อให้เธอเดินก้าวไปข้างหน้าได้！

เเต่เมื่อเธอเดินไปจนเกือบจะถึงหน้าลิฟต์อยู่เเล้วจู่ๆก็มีเสียงตะโกนเรียกอย่างรีบร้อนดังเเว่วมาจากด้านหลัง

"นลินมีสุวรรณ์！"

นลินไม่หันกลับไปมองเธอยังคงเดินตรงไปที่ลิฟต์ตัวนั้นเเละกำลังจะยื่นมือออกไปเเต่เธอกลับได้เห็นธามนิธิทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาก่อนจะหันหลังกลับไปไม่ยอมมองมาที่เธออีก！

หลังจากนั้นประตูลิฟต์ก็ค่อยๆปิดลงนลินถูกปิยพนธ์ที่เดินตามมาด้านหลังลากตัวกลับไปยังที่ๆเธอเพิ่งยืนอยู่เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

ปิยพนธ์มองดูนลินที่กำลังยืนหน้าเจื่อนด้วยสายตาอันเเข็งกร้าวเขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมาก่อนจะพูดกับเธอด้วยเสียงเรียบทื่อ："เอ้านี่น้ำที่คุณต้องการ！"

นลินทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่สายตาเหม่อลอยมองตรงไปยังประตูลิฟต์ที่เพิ่งจะปิดไปเมื่อครู่

ปิยพนธ์ไม่อยากจะก่อเรื่องที่นี่เขาจึงพยายามข่มอารมณ์แล้วพูดจาดีๆกับเธอ："นลินตอนนี้เธอกำลังจะมีลูกน้อยๆให้พวกเราเเล้วนะเลิกคิดถึงเขาได้เเล้วเราสามคนพ่อแม่ลูกกำลังจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขเเล้วนะแบบนี้ไม่ดีหรือไง？"

นลินหันไปมองปิยพนธ์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก่อนจะผลักเขาออกไปด้วยความรังเกียจ

คิดไม่ถึงเลยว่านลินที่เพิ่งจะอยู่ในอาการนิ่งทื่อเหม่อลอยเมื่อสักครู่จู่ๆจะหันมาผลักเขาจนกระเด็นไปแบบนี้ได้ปิยพนธ์ถึงกับเซถลาไปด้านหลังหลายก้าวกว่าจะกลับมายืนทรงตัวได้ปกติ

เมื่อเห็นนลินยังคงยืนนิ่งไม่แย่แสไม่แม้แต่จะหันกลับมาปิยพนธ์เลยโมโหจนแอบกัดฟันกรอดๆทว่าเขาก็ยังเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะคว้าข้อมือเธอเเล้วลากเธอไปที่ห้องตรวจ！

นลินดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิตเเต่ด้วยเเรงที่ต่างกันระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงไหนเลยเธอจะสู้ได้ไม่ว่ายังไงก็สะบัดมือเขาไม่หลุด

หน้าของปิยพนธ์เปลี่ยนเป็นดำคล้ำด้วยความโกรธเมื่อลากเธอไปถึงตรงทางขึ้นบันไดแลซ้ายเเลขวาก็ไม่มีคนอยู่ตรงนั้นปิยพนธ์จึงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว："ทำไมล่ะ？ผิดหวังมากเลยรึไง？ฉันจะบอกเธอให้นะผู้หญิงร่านๆแบบเธอน่ะไม่คู่ควรกับผู้ชายอย่างท่านประธานธามนิธิเลยสักนิด！อย่างเธอมันต้องเทียบรุ่นกับฉันถึงจะสมน้ำสมเนื้อเรามันบุพเพสันนิวาส！"

นลินได้ฟังวาจาอันต่ำช้าหยาบคายของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแผดเสียงตะคอกออกมา："ไปให้พ้น！"

ปิยพนธ์หัวเราะพลางเหลือบตามองไปที่ท้องโย้ๆของเธอ："ไล่ฉันไปให้พ้นอย่างนั้นเหรอ？สายไปซะเเล้ว！ในท้องของเธอมันมีเมล็ดพันธุ์ของฉันอยู่！"

นลินมองดูท่าทางอันแสนภาคภูมิใจของปิยพนธ์เเละเมื่อคิดได้ว่าตัวเองต้องมาตั้งท้องให้กำเนิดลูกเพื่อผู้ชายแบบนี้นลินก็รู้สึกขยะแขยงสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันทีเเล้วเธอก็ยกมือขึ้นพร้อมกับหัวเราะด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น："ภูมิใจมากอย่างนั้นเหรอ？ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะทำให้แกไร้ผู้สืบสกุล！"

ทันทีที่พูดจบเธอก็ใช้มือทุบเข้าไปที่ท้องอย่างเเรง！

ปิยพนธ์ไม่คิดมาก่อนเลยว่าในโลกใบนี้จะมีผู้หญิงที่ใจคอโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้มิหนำซ้ำยังมารังแกกับลูกของเขาซึ่งเป็นสิ่งที่เขาแคร์มากที่สุดในตอนนี้ด้วย！

เมื่อได้เห็นเช่นนั้นเขาก็วิ่งพุ่งกระโจนเข้าไปหานลินก่อนจะคว้ามือเธอมาจับเอาไว้เเน่นเเละลากเธอออกไปด้านนอก

จนมาถึงห้องตรวจปิยพนธ์จับตัวของนลินมัดเอาไว้กับเตียงเขามองดูหญิงสาวที่นอนหมดฤทธิ์อยู่บนเตียงเเล้วจึงเริ่มซับเหงื่อบนใบหน้าของตัวเองเเละหันไปพูดกับเธอว่า："นี่เธอกล้าดียังไงมาทำร้ายลูกของฉันห๊ะ！ตั้งเเต่วันนี้เป็นต้นไปห้ามเธออยู่นอกสายตาฉันเป็นอันขาดไม่ว่าจะตอนเข้าห้องน้ำฉันก็จะคอยเฝ้าเธอเอาไว้！ในระหว่างที่เธอยังไม่ให้กำเนิดทายาทมหาเศรษฐีรุ่นที่สามออกมาเธอจะต้องอดทนกับฉันให้มากๆล่ะ！"

พูดจบเขาก็ปล่อยนลินให้นอนเดียวดายอยู่แบบนั้นอยู่ในห้องตรวจ

เมื่อปิยพนธ์เดินออกมาด้านนอกเขาก็รีบกดโทรศัพท์โทรออกไปหาคนที่บ้านทันทีเขาต่อสายไปหาชลธี："พ่อครับผมปิยพนธ์เองครับ！คือเเบบนี้ครับพ่อเห็นนลินบ่นว่าเบื่อๆเซ็งๆผมก็เลยจะพาเธอไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างน่ะครับ！และก็คิดว่าน่าจะโทรมาบอกคุณพ่อสักหน่อยจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา！"