ตอนที่831โชว์ออฟ

ตอนที่831โชว์ออฟ

ปาณีหยุดฮัมเพลงพร้อมกับมองไปที่ใบหน้าที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้："ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะ？ท้องผูกเหรอคะ？"

ธามนิธิยังคงนิ่งเงียบ

"ฮืมมม"ปาณีทำเสียงฮึมฮัมก่อนจะบอกไปว่า："คนไม่โรแมนติกก็เลยไม่เข้าใจเรื่องราวของความรัก！"

จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินกลับไปทางลิฟต์เเต่ทว่าทันใดนั้นเธอก็ถูกธามนิธิดึงตัวกลับมาปาณีถลึงตาใส่เขาด้วยความตกใจ："คุณอาจะทำอะไรคะ？"

ธามนิธิเริ่มมีสีหน้าเคร่งขรึมและดุดัน："เนื้อเพลงที่เธอร้องเมื่อกี้นี้มันหมายความว่าอะไร？"

ปาณีทำหน้างง："ห๊ะหมายความว่าอะไรอ่ะคะ？"

ใบหน้าของธามนิธิเรียบนิ่งหมองคล้ำอย่างเห็นได้ชัดเขาทวนเนื้อเพลงที่เธอร้องไปเมื่อสักครู่แต่น้ำเสียงนั้นช่างฟังดูเเข็งกร้าวและเย็นชา："รักฉันรักเธอนะฉันก็เลยยอมยอมให้เธอนั้นโบยบินไปยังดินแดนแห่งความสุข！ประโยคนี้ยังไงล่ะ！"

ปาณีมองหน้าเขาด้วยความฉงนสงสัย："เเล้วยังไงอ่ะคะ？"

ธามนิธิตะโกนแผดเสียงขึ้นใส่เธอด้วยความหงุดหงิดใจ："เธอก็เลยอยากให้ฉันไป！เธอจะได้ไปหาคนใหม่อย่างนั้นใช่มั๊ย？อย่างเช่นผู้ชายหนุ่มๆอย่างเวทัสไง！เธอเธอไม่ต้องการฉันเเล้วเหรอ？"

ปาณีที่เต็มไปด้วยความงุนงงมองไปที่คุณอาด้วยสีหน้าอันเลื่อนลอยภาพของคุณอาที่อยู่เบื้องหน้าเธอในตอนนี้เเววตาเขาเปี่ยมล้นอัดแน่นไปด้วยความเศร้าโศกและผิดหวังเขายังคงจมอยู่ในภวังค์："อะไรนะคะ？"

ธามนิธิออกเดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำในวินาทีนั้นปาณีรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังตกอยู่ในสภาวะที่ซึมเซาเเละโดดเดี่ยวอ้างว้างเหมือนกับตอนที่เขานั่งอยู่บนรถเข็นไม่มีผิดที่มักจะโดนคนอื่นคอยนินทาว่าร้ายพูดจาวิพากษ์วิจารณ์ใส่เขาต่างๆนานาปาณีรู้สึกเหมือนถูกบีบที่หัวใจรู้สึกแย่มากอย่างบอกไม่ถูก！

ปาณียืนมองเงาด้านหลังของเขาที่กำลังเคลื่อนจากไปก่อนจะตะโกนออกมา："คุณอา……"

จากนั้นเธอก็รีบวิ่งตามเขาไปทันทีเธอสวมกอดเขาจากด้านหลัง："โง่เง่าเต่าตุ่นที่สุด！คิดว่าฉันจะผลักไสคุณไปให้ผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นเหรอ？คุณบ้าไปแล้วเหรอเนี่ยคุณคิดว่าฉันมันงี่เง่าปัญญาอ่อนนักรึไง？ฉันจะไปยอมให้ผู้หญิงหน้าไหนมาครอบครองคุณได้ยังไง！คุณเป็นของปาณีคนเดียวเท่านั้น！ชั่วชีวิตนี้！ไม่ใช่สิชาติหน้าด้วยแล้วก็ชาติต่อๆไปคุณก็ต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น！ใครหน้าไหนก็มาพรากคุณไปจากฉันไม่ได้！"

ธามนิธิหันหลังกลับมามองเธอด้วยความประหลาดใจดวงตาเขาเต็มไปด้วยความสับสนเเละไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน："เธอพูดจริงเหรอ？ทั้งหมดที่เธอพูดมาไม่ใช่เเค่อยากปลอบใจฉันใช่มั๊ย？แต่เมื่อกี้เธอตั้งใจร้องเพลงนั้นออกมาไม่ใช่เพราะอยากสื่อว่าเธอต้องการผลักไสฉันออกไปเเล้วตัวเธอเองจะได้ออกไปแสวงหาความสุข？"

เล่นเอาปาณีงงเป็นไก่ตาแตกจนรอยย่นตรงหน้าผากเกือบจะปรากฏขึ้นมาจนครบ3เส้น："ฉันก็ร้องไปเรื่อยอ่ะค่ะคุณอาฮึ่ยยช่างมันเถอะค่ะ！"

เมื่อได้เห็นปาณีเริ่มจะหน้าแดงระเรื่อๆธามนิธิก็ยิ่งสาดสายตาจ้องเขม็งไปที่เธอเขาจะไม่ยอมพลาดที่จะได้เห็นการแสดงออกบนใบหน้าของเธอค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปโดยเด็ดขาด！

เมื่อต้องถูกสายตาอันดุดันจับจ้องอยู่อย่างนั้นปาณีก็อดทนต่อไปไม่ไหวจึงพูดโพล่งออกมา："เพลงเมื่อกี้ฉันก็ร้องมันไปเรื่อยอ่ะค่ะฉันคิดเพลงอื่นไม่ออกน่ะคุณอาคุณอาเเค่รู้ไว้ว่าฉันรักคุณอามากเเค่นั้นก็พอเเล้วเนื้อเพลงต่อจากนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจมัน！"

พูดจบเธอก็รีบวิ่งไปที่ลิฟต์ที่กำลังเปิดออกพอดีโดยไม่ยอมหันกลับมามองที่เขา

เมื่อธามนิธิรู้สึกตัวกลับมาอีกทีก็หัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะตามเธอเข้าไปในลิฟต์

ในลิฟต์นั้นค่อนข้างจะแออัดอยู่ไม่น้อยธามนิธิดึงตัวปาณีมาไว้ในอ้อมเเขนตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาชนเธอ

เเต่ปาณีกลับไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะมายืนคิดถึงสิ่งที่เขาทำกับเธออยู่ในตอนนี้หญิงสาวเอาหน้าซุกไว้ในอุ้งมือของตัวเองพลางคิดทบทวนด้วยความกลัดกลุ้มใจ："โอ๊ยยนี่ร้องเพลงอะไรออกมาวะเนี่ย？กลายเป็นว่าเพลงที่ร้องไปเรื่อยเปื่อยกลับทำให้คุณอาเข้าใจผิดไปอีก！นี่มันเหมือนยกก้อนหินมาทุ่มลงบนเท้าตัวเองนะเนี่ย？"

ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้มใจ

ตลอดทางเดินไปที่รถปาณีเดินก้มหน้านิ่งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับคุณอาเพราะกลัวว่าเขาจะหัวเราะเยาะใส่เธอ！

เมื่อเดินมาถึงรถที่จอดอยู่ปาณีจัดการเอาของเก็บใส่รถเรียบร้อยเเล้วจู่ๆตัวเธอก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอันเเสนอบอุ่นได้กลิ่นหอมอ่อนๆอันเเสนคุ้นเคยเธอไม่ดิ้นรนขัดขืนเเต่กลับยืนซุกกายเงียบๆอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เสียงอ่อนนุ่มของธามนิธิกระซิบเบาๆไปที่ข้างหูเธอ："ปาณีฉันดีใจมากเลยนะเธอทำให้ฉันมีความสุขมาก！"

ปาณีเงยหน้าขึ้นมองเขาจึงได้เห็นแววตาอันเอ่อท้นไปด้วยความรักใคร่เสน่หาของคุณอาผู้เป็นที่รัก

ปาณีอดใจไม่ไหวค่อยๆเงยหน้าเชิดคางขึ้นไปหาชายหนุ่มที่ค่อยๆโน้มหัวก้มต่ำลงมา……