ตอนที่846

ตอนที่846

ไวยาตย์มองสองคนนั้นที่วิ่งไล่กันบนข้างถนนก็รู้สึกเจ็บหัวแทนปาณี “ปาณีนี่จริงๆเลย!มาหยอกเล่นกับผู้ชายในเวลาที่คุณธามนิธิมารับเธออีก!”

แต่ว่ากลับมาคิดดูอีกทีถ้าคุณธามนิธิไม่มาก็ห้ามเล่นกับผู้ชายคนอื่นเหมือนกัน

นึกถึงตรงนี้ไวยาตย์ก็แอบมองผู้ชายที่นั่งอยู่หลังเบาะนั่งอยู่ตรงนั้นนิ่งๆนอกจากกัดปากแน่นใบหน้าดูไม่ออกว่ารู้สึกยังไงอยู่แต่ไวยาตย์ก็รับรู้ได้ถึงความอันตราย

ผ่านไปสักพักนอนจนไวยาตย์คิดว่าใครบางคนอาจตะอยู่ตรงนั้นไม่ขยับอีกแล้วธามนิธิที่อยู่ข้างหลังก็บอก “ขับรถ”

ไวยาตย์ชะงัก “ให้ผมลงรถไปเรียกเธอไหมครับ?”

ธามนิธิกลับตอบอย่างเย็นชา “ไม่ต้อง! กลับสวนจตุจักร!”

ไวยาตย์มองผู้ชายที่อยู่ด้านหลังจากนั้นก็ถอยรถขับกลับไปที่สวนจตุจักร

หลังจากที่เห็นปาณีชึ้นรถไฟฟ้าพร้อมกับผู้ชายคนนั้นไวยาตย์ก็ช่วยอธิษฐานให้เธอ “ขอให้เธอสามารถปลอบใจสิงโตบางตัวที่เริ่มโมโหได้เถอะ”

แต่ว่าจากประสบการณ์ที่ผ่านมาไวยาตย์ก็ไว้ใจปาณีอยู่

เพราะมีหลายครั้งขนาดไวยาตย์ยังเข้าใจผิดปาณีก็สามารถแก้ไขมันได้นั่นหมายความว่าคุณธามนิธิรักเธอมาก!

กลับถึงบ้านธามนิธิก็ชักสีหน้าแล้วเดินตรงไปที่ห้อง

แต่ไวยาตย์กลับอยากเป็นคนดีที่จะอยู่รอเตือนปาณีหน่อยก็โดนธามนิธิไล่กลับ “ใช่สิไวยาตย์ฉันหวังว่าพรุ่งนี้เช้าจะได้เห็นงานคืบหน้าใหม่ล่าสุดของเมืองเมฆานะ!”

ไวยาตย์ตกใจแล้วยกหัวขึ้นมองใครบางคนที่กำลังขึ้นบันไดอยู่ก็กลืนน้ำลาย “อันนั้นต้องการอาทิตย์หน้าไม่ใช่หรอครับ?”

แต่ว่าใครบางคนกลับตอบอย่างไม่เกรงใจ “ฉันอยากดูพรุ่งนี้ไง! ทำไมมีปัญหา?”

ไวยาตย์หยิกตัวเองหนักๆแล้วค่อยพยักหน้าอย่างลำบาก “ไม่มีปัญหาครับ! คุณธามนิธิ? เดียวผมไปทำตอนนี้เลยครับ!”

พูดจบก็รู้สึกสงสารปาณีที่ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดสักหนึ่งวินาทีจากนั้นตัวเองก็เดินออกจากประตูอย่างเศร้า ตลกมากถึงแม้วันนี้ไม่นอนทั้งคืนยังไม่รู้ว่าจะเร่งทำหมดหรือเปล่าเลยตอนนี้เธอจะมีเวลาไปสงสารคนอื่นได้ยังไงกัน?

ไล่ไวยาตย์กลับไปเสร็จธามนิธิก็เข้าไปในห้องอย่างนิ่งเฉยแล้วเอาเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

ปาณีอุตส่าห์ทิ้งจำรัสได้ก็รีบหลบเข้าไปในบ้านก็เห็นเสื้อธามนิธิวางอยู่บนโซฟา

เธอก็เลยรีบขึ้นไปเรียกธามนิธิอย่างดีใจ “คุณอา! กลับมาแล้วหรอ? ทำไมวันนี้กลับเช้าจัง? ไม่บอกฉันก่อนสักคำ”

ธามนิธิได้ยินเสียงเธอก็ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเอาตัวเองแช่อยู่ในน้ำอุ่นไม่พูด

ปาณที่ไม่ได้ยินเขาตอบสักทีก็ขึ้นไปชั้นบนเช้าไปในห้องนอนก็ไม่เห็นคุณอา

จนกระทั่งมีแสงระยิบระยับออกมาจากทางห้องน้ำปาณีค่อยเห็นเลยเดินไปจะเปิดประตูแต่ก็พบว่าประตูมันล็อกไว้

ปาณีเลยต้องเคาะประตู “คุณอาอยู่ข้างในไหม? ทำไมต้องล็อกประตูด้วย! คุณอา!”

ธามนิธิเปิดตาขึ้นมามองเงาที่อยู่หน้าประตูก็เงียบ

แต่ปาณีกลับรีบร้อนแทนเลยรีบเคาะประตูแต่ว่าต่อให้เธอเคาะยังไงประตูก็ไม่ขยับเธอเลยเอ่หูเข้าใกล้ประตูก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

ในขณะที่เธอกำลังรับหาของจะไปทุบประตูธามนิธิก็ลุกขึ้นชักช้าแล้วเดินไปเปิดประตู

ปาณีเห็นธามนิธิที่ยังปลอดภัยก็ถอดหายใจแล้วบ่น “คุณอาทำไมไม่ตอบฉันสักคำ? เอาจนฉันคิดว่าคุณอามีเรื่องอะไรซะอีก!”

ธามนิธิกลับจ้องมองเธออย่างนิ่งเฉยไม่ตอบสักคำ

ปาณีมองเขาอย่างไม่เข้าใจก็โผล่เข้าไปสวมกอดเอวของเขา “เป็นอะไรหรอคุณอา! ไม่วบายตรงไหนหรือเปล่า? ทำไมไม่พูด? เจ็บคอหรอ?”