ตอนที่847

ตอนที่847

ปาณัไม่ได้หันกลับไปแต่ดมแค่กลิ่นก็รู้ว่านี่เป็นคุณอา

ธามนิธิซุกที่คอเธอแล้วพูด “เธอจะให้ฉันทำยังไงกับเธอดี? ฉันเห็นเธอหยอกเล่นกับผู้ชายคนอื่นอยู่ฉันก็รู้สึกว่าฉันไม่เหมาะสมกับเธอเธอจะทิ้งแล้วจากฉันไป! แค่นึกถึงที่เธออยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนอื่นฉันก็อดความอยากฆ่าคนไม่ได้......ปาณีเธอบอกฉันทีว่าฉันควรเอายังไงกับเธอดี?”

ปาณีหันกลับมาอยากมองหน้าเขาแต่เขาก็หลบและกดหัวเธอไม่ให้หันกลับมา

ธามนิธิอธิบาย “ไม่ต้องมอง!”

ปาณีฟังจากน้ำเสียงของเขาก็พยักหน้า “ได้ฉันไม่มอง! แต่คุณอาต้องฟังฉันอธิบายก่อน? ห้ามมาตัดบทสนทนาด้วย!”

ธามนิธิพยักหน้าเบาๆ

ปาณีค่อยถอดหายใจแล้วบอก “ผู้ชายคนนั้นชื่อจำรัส! คุณอาอาจจะเคยเห็นเป็นผู้ชายที่มาหาคุณอาในงานเลี้ยงบ้านมีสุวรรณ์!”

ธามนิธิพยักหน้า “ประธานของบริษัทซี.ซี.เอส?”

ปาณีตอบ “ใช่! เป็นเขานั่นแหละ! ไม่รู้ว่าเป็นอะไรช่วงนี้เขามารอฉันที่หน้าโรงเรียนทุกวันก็เพื่องานเซ็นสัญญากับบริษัทเขาครั้งที่แล้ว! คุณทัดธนเป็นคนแนะนำอาจจะเป็นเพราะเขาคิดว่าจะทำให้โกรธเลยมายุ่งกับฉันอยากต่อสัญญา”

แรงธามนิธิค่อยๆปล่อยเบา

ปาณีรีบหันกลับไปมองเขาแล้วยื่นมือไปจับหน้าเขาแล้วบอก “คุณอาทำไมต้องแคร์ขนาดนี้? ที่จริงฉันควรเป็นคนที่กังวลมากกว่าเราพคุณอาเก่งขนาดนี้แต่ฉันถ้าทิ้งลงไปอยู่กับคนอื่นก็เป็นคนที่ไม่มีตัวตนเลย......”

ธามนิธิรีบตัดบทเธอ “อย่าว่าตัวเองต่ำต้อยขนาดนี้! เธอเป็นคนที่เพอร์เฟคและดีที่สุดในใจฉัน!”

ปาณีมองหน้าเขาอย่างได้ใจ “ถ้าคุณสามีรักฉันขนาดนี้แล้วเมื่อกี้ทำไมต้องผลักด้วย!”

เห็นปาณีที่มาฟ้องธามนิธิก็อธิบายอย่างอึดอัด “อันนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจทำ!”

ปาณีกลับไม่ยอม “ฉันไม่สน! ทั้งๆที่เมื่อกี้คุณอาผลักฉันยอมรับหรือไม่ยอมรับ?”

ธามนิธิ “......”

ปาณีไปเขย่าแขนเขาแล้วอ้อน “คุณอาไม่ยอมรับหรอ?”

ธามนิธิเลยพยักหน้า “ฉันยอมรับ! เมื่อกี้ฉันโมโหมากก็เลยไม่ระวังไปผลักเธอขอโทษ! ขอคุณภรรยาให้อภัยฉันอีกรอบได้ไหมครับ?”

ปาณีมองการกระทำเขาแล้วยิ้มในใจก็รู้สึกอบอุ่นแต่ก็นังทำเป็นปากแข็ง “แค่พูดขอโทษบนปากมันไม่จริงใจพอ”

ธามนิธิคิดไปคิดมา “งั้นเอาแบบนี้พรุ่งนี้ฉันหยุดหนึ่งวันพาเธอไปกินของอร่อย! แบบนี้ได้หรือยัง?”

ปาณีเบปาก “นี่ฉันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง? แค่มื้อเดียวก็สามารถลืมความเจ็บปวดที่คุณอาสร้างให้?” งั้นฉันถูกเกินไปไหม?”

ธามนิธิทำไรไม่ถูกเพราะตัวเองเป็นคนทำผิดก่อนเลยก้มหัวถาม “งั้นเธอบอกสิว่าฉันต้องทำยังไงเอาตามที่เธอว่า!”

ปาณียิ้มร้าย “คุณอาพูดเองนะ? แน่ใจหรือไง? ฉันให้คุณอาทำอะไรก็จะทำงั้นหรอ?”

ธามนิธิพยักหน้า “ลูกผู้ชายพูดได้ก็ต้องทำได้!”

ปาณีเอียงหัวแล้วคิด

ไม่เห็นเธอขออะไรมาสักทีธามนิธิก็ก้มหัวลงมองสายตาที่หมุนไปมาก็อดบ่นไม่ได้ “ทำไมฉันถึงมีความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่! เธออย่ามาขอเรื่องที่ฉันทำไม่ได้นะ!”