ตอนที่849

ตอนที่849

ธามนิธินั่งดูตารางงานอยู่ในรถแต่ใจนี่นึกไปถึงปาณีนู้น

นึกถึงภาพเมื่อวานธามนิธิไม่ยอมรับไม่ได้ว่าถึงแม้ฟังคำอธิบายของปาณีแล้วแต่เขาก็ยังผ่านหลุมนี้ไปไม่ได้

ธามนิธิดูเวลาในนาฬิกาแล้วโทรหาไวยาตย์

ไวยาตย์ที่พึ่งส่งปาณีไปถึงโรงเรียนกำลังจะกลับรถก็เห็นโทรศัพท์สั่นก็รับ “สวัสดีครับคุณธามนิธิ! ตอนนี้ปาณีไปถึงโรงเรียนอย่างปลอดภัยแล้วครับ.......”

ธามนิธิที่อยู่อีกฝั่งก็สั่ง “ตอนนี้ฉันต้องการข้อมูลทุกอย่างของจำรัสประธานบริษัทซี.ซี.เอสถ้าฉันเข้าไปถึงในห้องทำงานต้องเห็นข้อมูลด้วย!”

พูดจบไม่รอให้ไวยาตย์ตั้งตัวก็วางสายไปเลย

ไวยาตย์มองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายก็มีความรู้สึกอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้งแต่คิดไปคิดมาก็ไม่ได้ทำอะไร “โทรศัพท์มันไม่ผิดไม่ควรไปลงใส่ที่มัน!”

ทำไรไม่ได้ไวยาตย์ยังไม่ทันขับรถก็รีบหาข้อมูลจำรัสก่อน

ธามนิธิเดินเข้ามาในบริษัทพอเห็นเขาก็รีบลุกขึ้น “สวัสดีครับคุณธามนิธิ!”

ธามนิธิพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์

ระหว่างทางพนักงานก็ทักทายเขาตลอดธามนิธิก็ตรึงสีหน้าแต่ก็พยักหน้าตอบกลับเบาๆแล้วเข้าไปในห้องทำงาน

เห็นไวยาตย์ยืนยิ้มอยู่ที่ข้างโต๊ะทำงานธามนิธิก็ยกคิ้วและมีสีหน้าแบบสองในวันนี้สักที “ของที่ฉันต้องการล่ะ?”

ไวยาตย์ยิ้มแล้วยื่นซองเอกสารไปให้ “จำรัสอายุ25ปีเป็นประธานหลักของบริษัทซี.ซี.เอสในเขตเอเชียรายได้ร้อยล้านต่อปี! พ่อเป็นไตรวิทย์อายุ45ตอนนี้เกษียณแล้ว แม่เป็นธีนาถอานุ42ปีตอนนี้เป็นหัวหน้าสมาคมสตรี.......”

ฟังที่ไวยาตย์พูดไปด้วยแล้วมองเอกสารในมือไปด้วยคิ้วธามนิธิก็ขมวดติดกันอีกรอบ

โดยเฉพาะหลังจากที่เห็นหน้าอันหล่อเหลาของจำรัสก็ทำให้ธามนิธิยื่นมือมาจับใบหน้าตัวเองไม่ได้จากนั้นก็เก็บมือมาเคาะโต๊ะ

ไวยาตย์มองการกระทำเขาอย่างแปลกใจแล้วบอก “ที่จริงคุณธามนิธิไม่ต้องไปเทียบกับจำรัสก็ได้นะครับคุณหล่อกว่าเขาตั้งเยอะ!”

ธามนิธิยกหัวขึ้นมองไวยาตย์อย่างแปลกใจจากนั้นถาม “ฉันหล่อกว่าเขาจริงหรอ?”

ไวยาตย์เห็นธามนิธิที่ยังมึนๆอยู่ก็อดหัวเราะเกือบไม่ไหว “ครับ! ผมไวยาตย์ก็สาบานถ้าใครบอกว่าคุณไม่หล่อเท่าเขาตาคนนั้นคงโดนสิ่งสกปรกมาบังตาไว้!”

ธามนิธิมองไวยาตย์ที่สาบานอย่างจริงจังก็ไม่ได้สนใจเขาแล้วดูรูปของจำรัสต่อ

อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ของไวยาตย์ก็ดังขึ้นมาเลยรีบเอาขึ้นมาดูจากนั้นก็มองธามนิธิที่ทำหน้าอย่างตระหนักใจก็บอกว่า “คุณธามนิธิครับจอมพลนรเทพป่วยอาการหนักครับ”

พูดจบตัวเองก็เอาโทรศัพท์ขึ้นโทรหาเมธชนัน

“ตูๆๆๆๆ......” โทรศัพท์ไม่มีใครรับสายสักที

ธามนิธิรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอกพร้อมสั่งไวยาตย์ “ตอนนี้เอาตารางช่วงนี้ของฉันถอยหลังไปก่อน! ฉันจะไปปักกิ่งคนเดียว! ใช่แล้วโทรไปบอกปาณีด้วยไม่ดีกว่าส่งข้อความไปว่าฉันไปปักกิ่งแค่นี้ก็พอแล้ว......”

เดินไปถึงหน้าลิฟต์ธามนิธิก็สั่งไว้เยอะมากแล้ว

ไวยาตย์มองธามนิธิที่ก้าวเข้าในลิฟต์ก็บอก “คุณธามนิธิ! สู้นะครับ!”