ตอนที่851

ตอนที่851

วันนี้ปาณีเรียนทั้งวันบวกกับการแข่งขันทักษะปีที่สองกำลังจะเริ่มขึ้นทีแรกปาณีไม่อยากไปเข้าร่วมแต่ก็โดนโมรีดึงไปสมัคร

ก็เลยฝึกไปอีกทั้งเย็น

ปาณีไม่ได้โทรหาไวยาตย์แต่กลับเรียกรถกลับเองแต่พอไปถึงหน้าโรงเรียนก็เห็นรถเก๋งสีดำจอดอยู่ตรงนั้น

เห็นไม่ใช่รถของคุณอาเธอก็เดินไปทางสถานีรถไฟฟ้า

แต่ว่าอีกฝ่ายกลับบิดแตใส่เธอทำให้ปาณีที่กำลังจะผ่านพอดีตกใจ

เห็นอีกฝ่ายลดกระจกลงแล้วให้เห็นหน้าที่น่ารังเกียจก็อดที่จะมองบนไม่ได้จากนั้นก็หันหลังเดินไปต่อ

จำรัสไม่คิดว่าที่ตัวเองใจดีมารอเขาตั้งนานแต่อีกฝ่ายกลับไม่รับบุญคุณซะงั้นก็รู้สึกโมโหขึ้นมา เขาปิดประตูแรงๆจากนั้นก้าวขายาวไปหาปาณี

ปาณีที่รู้สึกได้ถึงความอันตรายก็รีบสิ่งขึ้นมา

ทันใดนั้นแสงแฟรชก๋ดึงดูดความสนใจของทั้งสองคนที่วิ่งไล่กัน

จำรัสไม่ขยับยืนอยู่ตรงนั้นแต่ปาณีพอเห็นเงาคนก็รีบไปแถวหน้าโรงเรียนจากนั้นก็ตะโกน “ใคร? หยุดเดียวนี้นะ!”

แต่ว่าเงานั้นวิ่งเร็วอย่างกับบินรอให้ปาณีวิ่งตามไปก็โดนมือหนึ่งคู่ดึงไว้และขยับไม่ได้

ปาณีหันกลับมามองจำรัสอย่างหัวเสีย “ปล่อยฉันเดียวนี้นะ!”

จำรัสกลับมองเธออย่างเย็นชา “ปาณี! เธอรู้ไหมว่าวันนี้ฉันมารอเธอนานแค่ไหน? จะทำอะไรก็ต้องมีขอบเขตหน่อยไหม? เมื่อกี้ฉันบิดแตทำไมต้องเมินฉัน? ฉันจำรัสไม่มีตัวตนขนาดนั้นเลย?”

ปาณีเห็นไม่ยอมปล่อยสักทีและคนนั้นวิ่งไปจนไม่เห็นเงาแล้วเลยกรอกตามองจำรัส “ท่านประธานจำรัสฉันไม่ได้เชิญคุณมารอฉัน? และอีกอย่างฉันขอบอกก่อนว่าฉันไม่ทำงานร่วมกับบริษัทซี.ซี.เอสพวกเธอทำไมเธอต้องมายุ่งกับฉันครั้งแล้วครั้งเหล่า? ฉันแต่งงานแล้วถ้าเธอทำแบบนี้ฉันลำบากนะ?”

จำรัสชี้ตัวเองแล้วถามกลับ “ฉันมายุ่งกับเธอ? ขอเถอะปาณีเธอไม่ใช่สาวสวยที่หายากฉันจำรัสจำเป็นต้องมายุ่งกับเธอ?”

ปาณี “งั้นเป็นฉันที่เข้าใจผิด? ขอให้ท่านประธานจำรัสไปหาผู้หญิงที่ต่อแถวรอคุณเถอะฉันเป็นคนมีสามีแล้วไม่ขอให้คุณมาแคร์แบบนี้ลาก่อน! ไม่พวกเราไม่ต้องเจอกันอีก!”

พูดจบก็หัวไม่หันแล้วเดินไป

จำรัสโมโหจนถีบกระเป๋าข้างทางจากนั้นก็พูด “บ้าจริง! ฉันจำรัสมันไร้ค่าขนาดนี้เลย? ยังมาไม่เจอกันอีก? ถ้าฉันมาหาเธออีกฉันจะกลายเป็นหลานเธอ?”

ตะโกนเสร็จก็เดินไปทางรถตัวเอง

พอขึ้นรถเห็นหลังปาณีที่หายเข้าไปในสถานีรถไฟฟ้า “ปาณี! เธอ!”

จากนั้นก็รีบเยียบรถรีบขับไปเลย

ปาณีขึ้นไปรถไฟฟ้ากลับถึงบ้านก็พบว่าบ้านมืดไปหมดไม่มีใครสักคน

ปาณีลองตะโกน “คุณอาอยู่ไหม?”

ไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงความเงียบ

ปาณีอยากโทรไปหาธามนิธิแต่คิดไปคิดว่าก็เก็บโทรศัพท์ “ช่างเถอะเวลานี้คุณอาไม่กลับมากคงจะงานยุ่งอยู่ ไปหาอะไรกินดีกว่า”

จากนั้นปาณีก็เดินไปในห้องครัวแล้วเตรียมอาหารง่ายๆให้ตัวเอง

ในขณะที่กำลังเปิดเตาแก๊สอยู่อยู่ๆก็มีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นตกใจจนปาณีทำกระทะในมือหล่น