ตอนที่861 ตรวจเลือด

ตอนที่861 ตรวจเลือด

มองดูฐิติพรที่พุ่งเข้ามาหาตนเอง ปาณีแทบอยากจะเอาหัวไปแขกกำแพง พูดอะไรไม่พูดแต่ดันมาพูดเรื่องนี้ ทั้งที่ก็รู้อย่างชัดเจนว่าแม่มีความหลงใหลอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนกับหลานคนนี้ ทำไมจู่ๆเธอถึงยังบอกคุณอาเรื่องนี้ได้นะ?

เธอนิ่งคิด พูดไปแล้ว ช่วงนี้ประจำเดือนของเธอยังไม่มาสักที หรือว่า….

คิดถึงตรงนี้ สายตาของเธอก็เต็มไปด้วยความคาดหวังขึ้นมา

ธามนิธิดึงตัวแม่ของเขาออกมาอย่างอ่อนใจ และเอ่ยอธิบายเสียงต่ำ “ปาณีก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น ยังไม่ได้ยืนยันอะไรหรอกครับแม่ แม่ใจร้อนเกินไปแล้ว”

ฐิติพรสะบัดมือเขาออก เธอเช็ดน้ำตาอย่างขุ่นเคืองและเอ่ย “หลังจากที่ลูกบาดเจ็บ แม่ได้ยินคำพูดนินทาพวกนั้นมาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ พวกนั้นบอกว่าลูก….ตรงนั้นมีปัญหา! ภายหลังลูกแต่งงานแล้ว แม่ก็ยังคงได้ยินคนพวกนั้นพูดอีกว่าลูกไม่มีน้ำยา แม่ไม่ได้ขออะไรอย่างอื่น แม่แค่หวังว่าลูกกับปาณีจะมีลูกน้อยที่น่ารักของตนเอง เอาไปอุดปากคนพวกนั้นซะ! ยังมีอีก แม่อยากใช้ชีวิตเล่นหยอกล้อกับหลานๆ….”

ฟังฐิติพรพูดอย่างซาบซึ้งและจริงจัง ปาณีที่อยู่ในอ้อมแขนของคุณอาก็มีความรู้สึกผิดและไม่สบายใจขึ้นมา

ธามนิธิตบเบาๆเพื่อปลอบภรรยาของตนอย่างช่วยไม่ได้ ในขณะที่อีกด้านหนึ่งก็เอ่ยกับแม่ของเขา “พวกเรารู้แล้วครับ! พูดไปแล้ว ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้ทดสอบอะไรทั้งนั้น ดังนั้นเลยบอกไม่ได้ว่าปาณีท้องแน่รึเปล่า ไม่แน่อาจจะก็ได้!”

ได้ยินดังนั้น ปาณีเงยหน้าขึ้นมามองคุณอาด้วยความประหลาดใจ ธามนิธิบีบไหล่เธอเบาๆทำให้เธอตื่นจากภวังค์ขึ้นมามีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอพยักหน้าและเอ่ยอย่างยิ้มๆ “ใช่ค่ะ! แม่คะ พวกเราไม่ได้ห้ามการมาของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยๆหรอกนะคะ!”

ฐิติพรถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินจากห้องไปด้วยท่าทีพอใจ ระหว่างเดินยังไม่ลืมที่จะหันมาเอ่ยเตือนทั้งคู่ “อ้อใช่สิ แม่จะไปตามหมอชลิตให้พวกลูกเอง! แม่รอไหวที่จะได้ยินข่าวดีแล้ว!”

พูดจบเธอก็เดินลงชั้นล่างไปด้วยท่าทางมีความสุขอย่างยิ่ง ท่าทีร่าเริงนั้นดูไม่แก่เหมือนที่เธอเอ่ยปากเลยสักนิด

รอจนกระทั่งในห้องเหลือแค่เพียงเธอกับคุณอา ปาณีถึงค่อยรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาและนั่งลงบนเตียง เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่สบายใจและถามว่า "คุณอา ถ้าฉันไม่ท้องแม่จะผิดหวังมากไหมคะ?"

ธามนิธิเดินเข้าไปและจับไหล่ของเธอไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มที่ข้างหูของเธอ “ถ้าหากยังไม่ท้อง พวกเราก็แต่ขยันให้มากขึ้นอีกหน่อย! ต้องสำเร็จแน่ เธอวางใจเถอะ สามีของเธอยังมีความสามารถพอที่จะทำให้เธอท้องได้สักวันหนึ่ง!”

ได้ยินคำพูดเข้าทางเขาให้อีกครั้ง ปาณีอดกรอกตาไปรอบหนึ่งไม่ได้ เธอฝังตัวลงในผ้าห่มนุ่มๆและร้องคร่ำครวญ "ฉันควรทำยังไงดี? ลูก ลูก ลูก ตอนนี้มีคำว่าลูกเต็มไปทั้งสมองของฉัน?”

ได้ยินเสียงพึมพำของเธอ ธามนิธิก็อดไม่ได้ที่จะแอบอิจฉาเด็กน้อยที่ยังไม่แม้กระทั่งมีเงา เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ “ถ้าหากไม่ได้การช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถของฉัน เธอคนเดียวไม่สามารถมีลูกได้หรอกนะ?”

ปาณีรีบลุกขึ้นมานั่งทันใด ก่อนจะตะโกนใส่คุณอาที่เริ่มวกเข้าสู่หัวข้อนั้นอีกแล้ว “คุณอา คุณ……”

ทันใดนั้นเขากลับเดินตรงไปยังประตู ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า “ดูเหมือนฉันจะได้ยินเสียงของชลิต ฉันลงไปต้อนรับเขาก่อน!”

มองดูแผ่นหลังของคุณอาที่เดินลิ่วไปไกล ปาณีทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะลูบไปมาที่หน้าท้องของตนและเอ่ยพึมพำ “บางที ชีวิตใหม่ที่กำลังจะมาถึง อาจจะไม่เลวก็ได้…..”

ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะจินตนาการภาพการมีลูก ไม่ต้องพูดถึงฐิติพรแต่อย่างใด ฝ่ายนั้นอยากที่จะใช้เวลากับลูกของเธอตลอด 24 ชั่วโมงอย่างแน่นอน แต่ปฏิกิริยาของคุณอาต่างหากที่ทำให้เธอคาดหวังอย่างมาก

“คุณอาจะชอบลูกคนนี้ไหมนะ? หรือว่าเขาจะไม่ชอบเด็ก?”ปาณีพูดพึมพำอยู่กับตนเอง ก่อนจะตบแก้มตนเองเบาๆเรียกสติ “นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย? ยังไม่มีแม้กระทั่งเงา แต่ฉันกลับคิดเป็นตุเป็นตะ! บ้าจริง นี่ฉันบ้าไปแล้ว ไม่สิ สงสัยจะถูกแม่ครอบงำแน่ๆ!”

ไม่เหมือนปาณีที่เอาแต่พูดจาคนเดียวในห้อง ตอนที่ธามนิธิเดินลงชั้นล่างไป เขามองเห็นชลิตกำลังพูดคุยอบู๋กับฐิติพร ทันใดนั้นเขาก็ทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาและเอ่ยเสียงต่ำ “ชลิต มาแล้วหรือ?”

ชลิตหัวเราะเงียบๆ