ตอนที่ 863
ตอนที่863 ถูกตี
October 28, 2026
ตอนที่863 ถูกตี
เณศราเดินตามแม่ของตนมายังบ้านวิสิทธิ์เวชได้ยินเสียงฐิติพรและน้าลำมุงกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข ผาณิดารีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วและเอ่ยถามอย่างยิ้มแย้ม “มีอะไรกันเนี่ย？ มีเรื่องดีอะไร รีบบอกให้ฉันฟังบ้าง ฉันก็อยากยินดีด้วย？”
เณศราเดินหัวเราะเข้าไป และพูดอย่างมีจริตจก้าน “นั่นสิคะ เณศก็อยากฟังด้วยเหมือนกัน มีข่าวดีอะไรกันคะเนี่ย คุณป้าถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้! ราวกับว่าอายุเด็กลงสักสิบปี!”
ฐิติพรหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่ขาดปาก มองดูผาณิดาและเณศรา ก่อนจะเอ่ยชม “เธอสอนมาดี! เห็นยัยเณศปากหวานแบบนี้ ไม่รู้ว่าคุณชายบ้านไหนจะได้เธอกลับไปน้า!”
ผาณิดาเอ่ยตำหนิ “เธอดีแล้วที่ไหนกัน! ทำตัวอย่างกับลิง! อ้อใช่ เธอยังไม่บอกเลย ว่าสรุปแล้วมีเรื่องน่ายินดีอะไร?”
ฐิติพรหัวเราะและเอ่ย “คือว่า ดูเหมือนปาณีกำลังจะมีแล้วหน่ะ!”
ผาณิดาอุทานอย่างเซอร์ไพรส์ “จริงหรือ？ ดีจริงๆ！ ฉันรอเด็กคนนี้มาตลอด นี่ก็เป็นเวลานานแล้ว มาก็ดีแล้ว พวกข่าวลือเกี่ยวกับธามนิธิพวกนั้นจะได้เป็นแค่ลมปาก！”
ฐิติพรพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ใช่！ พวกคนใจดำพวกนั้นเอาแต่พูดว่าธามนิธิมีปัญหา แบบนี้ถือเป็นการยืนยันว่าพวกเราบ้านวิสิทธิ์เวชไม่ใช่คนที่มีปัญหา！”
ผาณิดาพูดคุยหัวเราะอยู่กับฐิติพร ในขณะที่เณศรานิ่งคิด หลังจากนั้นก็รีบเดินออกไปอย่างรีบร้อย เธอหยิบมือถือขึ้นมาและกดสายโทรออกไป
โทรศัพท์ถูกรับอย่างรวดเร็ว เณศรารีบเอ่ย “นลิน！ สรุปเธอไปเที่ยวอยู่ที่ไหนกันแน่？ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก？ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ ปาณีท้องแล้ว！ ตอนนี้เธอกำลังจะกลายเป็นนายหญิงของบ้านวิสิทธิ์เวชอย่างสมบูรณ์แล้ว！”
ในสายมีน้ำเสียงตกใจลอยออกมา “อะไรนะ นี่เธอ ท้องแล้วหรือ?”
เณศราพยักหน้า เอ่ยเสียงต่ำ “ตอนนี้ฉันกับแม่อยู่บ้านวิสิทธิ์เวช คุณแม่ของธามนิธิเอาแต่หัวเราะไม่ขาดปาก เธอว่า มันเป็นเรื่องโกหกรึเปล่าหล่ะ?”
พูดจบ ก็นิ่งไปและเอ่ย “เธอรีบกลับมาหน่อยจะดีกว่า?”
หลังจากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงแม่ของตนเอ่ยเรียกเสียงดัง “เณศรา! ไปอยู่ไหนแล้ว? ยังไม่รีบเข้ามาอีก?”
เณศรารีบตอบกลับ “กำลังไปค่ะแม่”
เธอรีบเอ่ยกับคนในสายอย่างรีบร้อน “เอาเถอะ ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว ฉันมีเรื่องจ้องรีบวาง ไม่ว่าจะยังไง รอเธอกลับมาแล้วค่อยว่ากันอีกที!”
จากนั้นเธอก็วิ่งเข้าไปในห้องด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงอย่างเรียบร้อยและนั่งฟังผาณิดากับฐิติพรพูดคุยกันไปมา บรรยากาศเป็นไปอย่างกลมกลืนกันอย่างยิ่ง
ในขณะที่หน้าโรงหนัง ธามนิธิกำลังมองปาณีที่อยู่ข้างๆ ท่าทีไม่สบอารมณ์นัก เขาอดลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนไปมาไม่ได้ และเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เป็นอะไร? ทำไมถึงท่าทางไม่พอใจอย่างนี้? หรือว่าพวกเราจะกลับกันดี?”
พูดจบก็ทำท่าจะเดินกลับไปทางเดิม
ปาณีมองแผ่นหลังของเขาด้วยท่าทางเสียดาย ก่อนจะตะโกนออกมา “คุณอา ฉันผิดไปแล้ว! พวกเราไปดูหนังกันเถอะค่ะ?”
ธามนิธิหัวเราะน้อยๆ แต่ยามที่หมุนตัวกลับมา เขาทำท่าทีเคร่งเครียดดังเดิม ก่อนจะถามอย่างสงสัย “เธอเตรียมตัวดีแล้วจริงหรือ? ถ้าหากเธอไม่อยากดูหนังจริงๆ พวกเราเปลี่ยนสถานที่ก็ได้ ฉันแค่อยากให้เธออารมณ์ดี ในเมื่อนานๆทีเราถึงจะได้มีโอกาสเดทกันสักครั้ง ใช่ไหม?”
มองดูคุณอาที่คิดแทนตัวเอง แต่คนกลับยังมานั่งคิดเรื่องนู้นนั่นนี่มากมากอยู่ ปาณีส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิด “ไม่ได้ ฉันอยากดูหนังเหมือนกัน พวกเราไปกันเถอะค่ะ”