ตอนที่864 สั่งสอน

ตอนที่864 สั่งสอน

ธามนิธิสะยัดมือชมนาดออกอย่างแรง ก่อนจะเดินไปด้านหน้าของปาณีและเชยคางเธอขึ้นมา มองดูใบหน้าของเธอที่มีรอบประทับฝ่ามือแดงฉ่า ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็เย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปและมองดูชมนาดด้วยสายตาเยียบเย็น

ชมนาดถูกสายตาของเขาทำให้หวาดกลัวอย่างยิ่ง จากนั้นจึงมองเห็นว่าเขากำลังกำหมัดขึ้นมาแน่น เธอจึงร้องขึ้นมาทันใด “นั่น นั่นฉันไม่ได้ตั่งใจจริงๆ ฉันเข้าใจว่าปาณีหลงรักตรีวิทย์ ถึงได้ทำตัวเกินไปแบบนี้ ปาณี ฉันเข้าใจผิดไปแล้ว เธอช่วยพูดกับสามีเธอให้หน่อยได้ไหม?”

ปาณีถูกคุณอาที่กำลังโกรธจัดทำให้ตะลึงไป ผ่านไปชั่วครู่ถึงได้เสียงเรียกของชมนาดเข้ามาดึงสติ เธอมองดูชมนาดที่กำลังพยายามปกป้องตัวเองอยู่ ปาณีเอ่ยจวกเธออย่างโมโห “ฉันไปหลงรักตรีวิทย์ตอนไหนมิทราบ? ทั้งหมดเป็นเรื่องที่เธอกุขึ้นมานินทาฉันทั้งนั้น!”

พูดจบ เธอก็เอ่ยกับธามนิธิเสียงต่ำ “คุณอา พอเถอะค่ะ หลังจากนี้เธอคงไม่กล้ามาหาเรื่องฉันอีกแล้ว…”

ชมนาดรีบพยักหน้าอย่างสุดซึ้ง นึกไปถึงครั้งที่แล้วที่เธอโดนคนของผู้ชายคนนั้นตบหน้าขึ้นมา เธออกพูดเสียงต่ำขึ้นมาไม่ได้ “ครั้งที่แล้วฉันถูกตบจนต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาลเกือบเดือน ดังนั้น ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว!”

ธามนิธิได้ยินได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้น และมองไปยังปาณี ใช้สายตาถามว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ปาณีนึกถึงท่าทางโหดเหี้ยมของเมธชนัน จึงเอ่ยเสียงเบา “ครั้งที่แล้วเธอใส่ร้ายว่าฉันตบเธอ! ผลลัพธ์คือเมธชนันไปหาคุณป้าคนหนึ่งมาตบเธอเข้าจริงๆ ไปถึงโรพยาบาลแล้วสั่งสอนเธอไปยกหนึ่ง

ธามนิธิตลึงไป ก่อนจะนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด และเอ่ยเสียงเบา “นี่เป็นนิสัยของชนันอย่างแน่นอน!”

หลังจากนั้นจึงเอ่ยกับชมนาดเสียงเย็น “หลังจากนี้ถ้าฉันเห็นพวกเธอรังแกภรรยาฉันอีก! ฉันจะทำลายกฎไม่ตีผู้หญิงลงไปซะ!”

พูดจบเขาก็เห็บสายตาเย็นชากลับมา จากนั้นจึงหันไปมองปาณีที่อยู่ด้านข้างอย่างร้อนลนและเอ่ยตะโกนเสียงเบา “เธอกล้ามาก! กล้ายอมให้ถูกคนตบตี แต่ไม่ร้องขอความช่วยเหลือ!”

ปาณีเอ่ยต่อเถียงอย่างไม่เชื่อฟังขึ้นมาชั่วขณะ “ร้องขอความช่วยเหลือน่าอายจะตายไป! ยิ่งกว่านั้น ยังไงซะฉันก็คือผู้หญิงของคุณ ธามนิธิ! ยังไงคุณก็ควรห้ามโมโหขนาดนี้?”

ธามนิธิที่เดิมโกรธจัด ถูกคำพูดของเธอทำให้อ่อนลงมา เขามองรอยฟกช้ำที่ชัดเจนบนใบหน้าเธอด้วยความเจ็บปวด และพูดเอ่ยอย่างเกลียดชังว่า "จริงๆเลย เมื่อกี้ฉันควรตบเธอกลับไปสักที"

ปาณีหัวเราะพรูดออกมา แต่ไม่ทันระวังจึงกระทบไปถูกมุมปากจนความเจ็บปวดแผ่ซ่านขึ้นมา แต่ก็ยังคงยิ้มไปเอ่ยไป “พอเถอะค่ะ! อย่าเป็นแบบนี้เลย! เธอไม่คู่ควรให้คุณลงมือหรอก! ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากคุณลงมือฉันคงถูกนายพลนรเทพตำหนิ! นายพลนรเทพจะต้องคิดว่าฉันเป็นคนสอนให้คุณทำเรื่องแย่ๆแน่”

พูดถึงจอมพลนรเทพ ธามนิธิก็นิ่งคิด ก่อนจะพยักหน้า “พรุ่งนี้เธอหยุดเรียน ไปปักกิ่งกับฉันดีกว่า”

เธอตามเขาไม่ทัน ผ่านไปชั่วครู่ถึงค่อยมีท่าทีตอบสนองขึ้นมา “อะไรนะคะ?”

ธามนิธิหัวเราะและพูดย้ำใหม่อีกครั้ง “ฉันบอกว่าพรุ่งนี้ให้เธอไปปักกิ่งเป็นเพื่อนฉัน!”

ปาณีนิ่งคิดและพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ ฉันก็อยากไปหาพลอยเหมือนกัน!”

ธามนิธิหัวเราะก่อนจะกุมมือเธอไว้และเข้าไปดูหนังด้วยกัน

หนังฉายเสร็จสิ้น ธามนิธิมองดูถึงน้ำตาข้างๆที่กำลังสูดน้ำมูกอยู่ แอบสงสัยขึ้นมาไม่ได้ว่าหนังที่ตนเองเลือก ที่แท้เป็นหนังรักจริงหรือไม่

ปาณีกลับประทับใจจนนั่งอยู่ตรงนั้นและเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่อยู่ “นางเองน่าสงสา！ พระเอกสุดท้ายแล้วลิมเธอจนหมด สูญเสียความทรงจำ มันน่าเศร้าที่สุดท้ายแล้วคนที่จดจำเรื่องทั้งหมดได้มีแค่นางเอกคนเดียว！”

ธามนิธิ “……”

ก่อนจะใช้แรงบังคับให้เธอที่กำลังปวดใจอยู่เดินออกจากโรงไปพร้อมๆกัน

มองดูขนมที่คนถือผ่านไปมา ไม่รอให้ปาณีอยากได้ เขาตรงไปซื้อมาและยื่นไปให้เธอ ก่อนจะเห็นว่าคนที่เมื่อกี้เพิ่งจะเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง จู่ๆก็ลืมตอนจบของหนังไปเสียหมดและรีบกินขนมอย่างรวดเร็ว “พลังของอาหารช่างแกร่งกล้าจริงๆ”