ตอนที่866 บ้าไปแล้ว

ตอนที่866 บ้าไปแล้ว

หลังเลิกเรียน โมรียังนั่งอยู่ที่เดิมและเอ่ยปลอบปาณี “อย่าเป็นแบบนี้สิ! คนพวกนั้นก็แค่อิจฉาเธอที่มีชีวิตี่ดี ถึงได้ใส่ร้ายป้ายสีเธอแบบนี้!”

ปาณีฝืนหัวเราะออกมา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ฉันก็แค่รู้สึกว่าแปลกเท่านั้น ทำไมชีวิตฉันมักจะต้องเจอเรื่องแบบนี้อยู่ตลอดเลย! บางครั้งก็รู้สึกรำคาญมาก ฉันไม่ได้ทำอะไรแต่กลับถูกคนด่า!”

โมรีมีสีหน้าเข้าอกเข้าใจ “พอเถอะ ไปกัน ฉันเลี้ยงชานมเธอเอง!”

ปาณีส่ายหน้าปฎิเสธ “ไม่ได้! ฉันยังต้องกลับไปเอาของที่หอนิดหน่อย! เธอไปก่อนเถอะ”

พูดจบก็โบกมือให้กับโมรีและมุ่งหน้าไปยังหอพัก

โมรียังคงยืนอยู่ที่เดิมและมองดูแผ่นหลังของเธอ ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ “ทุกคนล้วนแต่มีปัญหาของตัวเองจริงๆ”

ทันใดนั้นก็มีมือมาวางลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเธอ เธอหันกลับไปดูและเห็นว่าเป็นชยรพที่กำลังส่งยิ้มมาให้เธอ “เฮ้ กำลังมองอะไรน่ะ? มีสมาธิอะไรขนาดนั้น ฉันเรียกเธอตั้งกี่รอบก็ไม่ตอบ! หรือว่าในมหาลัยนี้ยังมีคนที่หล่อกว่าฉันอยู่?”

โมรีมองดูชยรพคนหน้าเหม็นตรงหน้า ความรู้สึกหดหู่หายไปในพริบตา เธอยิ้มและคล้องแขนเขาไว้ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “ไม่มีอะไร เพิ่งจะพูดคุยกับปาณีไปน่ะ! ไปเถอะ ฉันอยากกินชานม!”

ชยรพลูบหัวเธอไปมาด้วยร้อยยิ้ม “คุณแฟนอยากกินชานมไข่มุกหรือขอรับ? อย่างนั้นพวกเราไปกันเถอะ!”

มองดูเขาที่คล้ายกับสมบัติอันล้ำค่า โมรีหัวเราะอย่างมีความสุข และแอบคิดในใจอยู่เงียบๆ “ในเมื่อไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้ อย่างนั้นก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุดเถอะ”

ปาณีกลับมาที่หอพัก และเห็นว่าในห้องนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน

เธอเดินไปยังเก้าอี้ของตนเองและนั่งลง คิดถึงข่าวปลอมๆพวกนั้น ในใจก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา และเอ่ยกับตนเอง “ฉันไม่เคยยไปทำอะไรให้พวกเขาสักหน่อย ทำไมคนพวกนั้นถึงไม่ปล่อยฉันไปสักที? จะต้องให้ฉันแยกจากคุณอาให้ได้เลยหรือไง พวกเขาถึงจะลืมฉันลงไปได้?”

แต่พอนึกถึงคุณอา ดวงตาของเธอก็เข้มขึ้นมา คุณอาคือแสงสว่างในชีวิตของเธอ และเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกใบนี้ยังเหลือความอบอุ่นให้แก่เธออยู่ แค่คิดว่าตนเองจะไม่ได้รับความอบอุ่นนี้อีกต่อไป เธอก็อดอยากจะร้องไห้ขึ้นมาไม่ได้

ตนเองค่อยๆคุ้นชินกับการมีคุณอาอยู่ด้วยแล้ว ดังนั้นแค่คิดว่าถ้าหากตนเองจะต้องจากคุณอาไป ชีวิตของเธอจะเป็นยังไง เพียงคิดเช่นนี้ น้ำตาของปาณีก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

เป็นเพราะเธอไม่อยากจากคุณอาไปจริงๆ ไม่ใช่เป็นเพราะว่าเขาร่ำรวย ไม่ใช่เป็นเพราะเขามีหน้ามีตา แต่แค่เพราะว่าเขาก็คือเขา!

ปาณีอดคิดไม่ได้ว่าถ้าคุณอายังอยู่บนรถเข็น แบบนี้ทุกคนคงไม่พยายามแยกเธอจากเขาอีกต่อไป อย่างมากก็แค่หัวเราะเยาะใส่เธอก็เท่านั้น

เธอส่ายหน้า “ไม่สิไม่ดี! ช่วงนั้นคุณอาต้องทนทุกข์ขนาดไหน ฉันจะเห็นแก่ประโยชน์ของตัวเองในขณะที่คุณอากำลังเจ็บปวดได้ยังไง? ปาณี เธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เธอกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ได้ยังไง! เธอไม่คิดหรือไงว่าถ้าคุณอารู้เข้าจะเสียใจมากแค่ไหน?”

ตลอดช่วงบ่าย ปาณีเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้อง อย่างไม่ทันรู้ตัวฟ้าก็มืดลงแล้ว แต่เธอก็ยังคงไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน

เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เธอมองดูและเห็นว่าเป็นคุณอาที่โทรเข้ามา จึงทำแค่เก็บไว้อย่างเงียบๆ

ผ่านไปชั่วครู่ ห้องทั้งห้องก็มืดลง

จนกระทั่ง เสียง “กริ้งก่อง”ดังขึ้นมา ก่อนจะมีคนเปิดไฟขึ้น ทีนาร์กลับมาแล้ว มองเห็นปาณีปาณีนั่งอยู่ตรงนั้นจึงหัวเราะอย่างเย็นชา หลังจากนั้นก็นั่งทำเรื่องของตัวเอง

ตั้งแต่ที่เธอขอร้องปาณีให้เปิดทางให้กับตัวเองสักครั้ง แต่ปาณีกลับทำแค่เพียงหัวเราะเยาะเธอ ตั้งแต่ทีนาร์ถูกเธอหักหน้า โลกของทั้งสองคนก็ถูกขีดเส้นแบ่งไว้อย่างชัดเจน และไม่อยากเผชิญหน้าพูดจากันอีกต่อไป

ปาณีนั้นกลับไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อตอนนี้ความถี่ที่เธอกลับมาอยู่หอพักนั้นแทบจะเป็นศูนย์