ตอนที่867 ขาดเรียน

ตอนที่867 ขาดเรียน

โมรีมองทีนาร์อย่างเกลียดชังครั้งหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามปาณีออกไป

แต่กลับเห็นว่า ปาณีเดินไปถึงหน้าประตูมหาลัยแล้ว ต่อให้เธอคิดอยากจะไล่ตามก็ไล่ตามไม่ทัน

นึกถึงทีนาร์ที่ยังคงอยู่ในหอ โมรีอดส่ายหัวไม่ได้ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังหอพัก

ตอนนี้ทีนาร์ถึงค่อยตระหนักถึงความกลัวขึ้นมา ในมือของเธอกำแก้วน้ำที่ถูกโมรียัดเข้ามาเอาไว้แน่นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “โมรี เธอว่า ปาณีจะเอาเรื่องฉันไหม? ฉัน….”

โมรีมองดูดวงตาที่แดงก่ำของเธอ ทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว รู้สึกใจอ่อนขึ้นมาแต่ก็ยังคงเอ่ยเสียงต่ำ “ทีนาร์ เมื่อกี้เธอหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว ถ้าหากฉันไม่ปรากฏตัวขึ้น เธอก็คงจะฆ่าปาณีจริงๆไปแล้ว! เธอมีความคิดน่ากลัวขนาดนี้ได้ยังไงกัน?”

ทีนาร์ส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ….”

โมรีมองดูทีนาร์ที่ยังไม่ได้สติกลับมา เธอถอนหายใจลึกๆออกมา ก่อนจะหันหลังและหยิบมือถือขึ้นมา แต่ทันใดกลับถือทีนาร์แย่งมือถือไป

เธอเห็นดวงตาแดงก่ำคู่นั้นมองเธอและเอ่ยพึมพำ “เธอกำลังจะโทรบอกตำรวจใช่ไหม? ไม่ได้ ถ้าหากเธอบอกตำรวจฉันจบสิ้นแน่ จบสิ้น ทุกอย่างจบสิ้น…”

พูดจบเธอก็เริ่มเดินไปเดินมาในหอพัก

โมรีถูกการกระทำของเธอทำให้ตกใจไป ผ่านไปชั่วครู่ถึงค่อยเดินไปหน้าเธอและมองดูเธอที่ตัวสั่นเทา แต่กลับถูกทีนาร์คว้าแขนไว้และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกลียดชังและมีอารมณ์ “ทำไม? ทำไมเธอถึงเป็นคนเลวขนาดนี้ คิดจะทำอะไรกับฉัน? พวกเธอล้วนเป็นคนเลว คนเลว…”

โมรีตระหนกเข้าแล้วจริงๆ มองดูทีนาร์ที่มีสภาพจิตไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัด เธอรีบใช้แรงแกะมือของทีนาร์ออกไปและวิ่งหนีออกไปข้างนอก

ปาณีเดินมาถึงหน้าประตูมหาลัยอย่างก้มหน้าก้มตาแต่กลับถูกใครบางคนขวางทางเอาไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง ทำเพียงแค่เดินต่อไปด้วยความหนักอกหนักใจ

จนกระทั่งเธอชนกับเขาเข้าให้จึงเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อยและเอ่ย “ขอโทษค่ะ!”

หลังจากนั้นก็มุ่งหน้าเดินต่อไปอย่างใจลอย

คนๆนั้นกลับมาขวางเธอเข้าอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “ปาณี! เธอเดินไม่ดูทางหรือไง?”

ปาณีเงยหน้าขึ้นมา เพ่งดูให้ดีอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยจำได้ “จำรัส? นายมาอยู่ที่นี่อีกได้ยังไงเนี่ย?”

จำรัสมองดูปาณีที่เหม่อลอยตรงหน้า เขาเอ่ยอย่างโมโห “ฉันอยู่ที่นี่อีกได้ยังไง? แน่นอนว่ามาหาคนใจจืดใจดำอย่างเธอหน่ะสิ! ไป! ฉันเลี้ยงข้าว!”

พูดจบ ก็ใช้แรงบังคับให้ปาณีเดินไปขึ้นรถกับตน

มือถือของปาณีดังขึ้นมาอีกครั้ง

เธอสะบัดมือของจำรัสออก และก้มหน้ามองดูมือถือ หลังจากนั้นจึงตัดสายและทิ้งมันไว้ในกระเป๋าเป้ด้านหลัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและเอ่ยกับจำรัส “ไปเถอะ ไม่ใช่บอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉันหรือไง?”

พูดเสร็จ เธอก็เดินเข้าไปในรถด้วยตนเอง

จำรัสตะลึงไป ก่อนจะยิ้มและวิ่งไปยังที่นั่งคนขับสตาร์ทรถและขับออกไป

มาถึงร้ายอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่ง จำรัสพาปาณีไปยังห้องอาหาร ไม่นานนัก อาหารก็ถูกวางขึ้นบนโต๊ะเต็มไปหมด

ปาณีเริ่มต้นสวาปาม ในขณะที่จำรัสมองดูเธอที่กวาดอาหารเข้าไปราวกับพายุหมุน และอดตะลึงในความกินจุของเธอเสียไม่ได้ “ทำไมเธอทานเก่งแบบนี้เนี่ย?”

ปาณีเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยและกวาดตามองเขา “ทำไม?ปวดใจหรือไง?งั้นฉันไม่กินแล้วก็ได้”

จำรัสชะงักไป ก่อนจะเอ่ยหัวเราะ “จะเป็นอย่างงั้นได้ไง? คนอย่างฉันจะขี้งกงั้นหรือ? เธอกินให้เต็มที่ไปเลย วันนี้ฉันรับประกันว่าเธอจะต้องได้กินจนอิ่ม!”