ตอนที่868 ความเข้าใจผิด

ตอนที่868 ความเข้าใจผิด

ตะโกนจบ ปาณีก็ทรุดลงไปนั่งยองๆก่อนจะกอดเข่าตัวเองเอาไว้ ทำเอาคนที่เห็นรู้สึกทนไม่ได้

จำรัสเดินข้าไปและค่อยๆโอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาที่บนหัวของเธอ “ปาณี ทำไมเธอจะไม่

สมควรได้รับความสุขหล่ะ? นอกจากนี้ เธอไม่มีอะไรแย่เลยสักนิด อย่างน้อยเธอก็กล้าปฏิเสธประธานบริษัทซี.ซี.เอส.อย่างฉัน จะไปแย่ได้ยังไงกัน? ถ้าหากเธอแย่ แบบนี้ก็หมายความว่าคนที่ถูกปฏิเสธอย่างฉันไม่ยิ่งแย่กว่าหรือไง”

ปาณีไม่ได้เอ่ยท้วง เพียงแค่นั่งร้องไห้ต่อไปอย่างเงียบๆ ราวกับว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะระบายเอาความเศร้าเสียใจของเธออกมาได้หมด

“ตั้งแต่เล็กพ่อแม่ก็ไม่ชอบฉัน กว่ามีมีผู้ชายที่ชอบเข้าสักคนก็ถูกเพื่อนสนิทแย่งไป! มาตอนหลัง ฉันแต่งงานกับคุณอา ทุกคนก็เอาแต่โจมตีฉันไม่หยุดไม่หย่อน ตอนที่ขาของคุณอายังไม่หายดี ก็เอาแต่บอกว่าฉันเห็นแก่เงินก็เลยแต่งงานกับคุณอา พอคุณอาหายดีแล้ว ก็บอกว่าฉันไม่คู่ควรกับเขา!

ใช่ ฉันยอมรับ ฉันไม่คู่ควรกับคุณอาจริงๆ ฉันยอมแพ้แล้ว ฉันพูดเรื่องหย่าขึ้นมา แต่คุณอาก็ยังคงอยากจะอยู่กับฉัน ฉันเลยได้รับความอบอุ่นจากคุณอาต่อ แต่ทำไมทุกครั้งที่ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อจะได้คู่ควรกับเขา ทุกคนก็ดันไม่ยินดีด้วยซะงั้น พวกเขาเริ่มร้ายกาจกับฉันขึ้นมาอีกครั้ง ปล่อยข่าวปลอมเอย แถมยังมีรูปนั่นอีก.....ฉันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ ต่อให้พยายามอีกมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถยืนอยู่ข้างๆคุณอาได้อย่างสง่าผ่าเผย ไม่ได้เลยใช่ไหม? เห็นทีคงจะต้องเป็นพวกลูกเศรษฐทเหมือนนลินคนนั้น ถึงสามารถอยู่เคียงข้างคุณอาได้อย่างเหมาะสม?”

นี่เป็นครั้งแรกจำรัสได้ยินปาณีพูดมากขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เขายินดีที่จะฟังผู้หญิงคนหนึ่งนั่งระบายออกมา

หากเป็นในอดีต ผู้หญิงคนไหนที่กล้าบ่นต่อหน้าเขา จะถูกจัดขึ้นบัญชีดำในทันที

แต่ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเขาได้ยินคำบ่นระบายของปาณีต่อหน้า เขากลับไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลยสักนิด ซ้ำยังรู้สึกเสียใจไปกับเธอด้วยเช่นกัน หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้ของเธอ ทันใดนั้นเขาก็ปรารถนาที่จะปกป้องผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าเขาคนนี้ขึ้นมา!

นอกจากนี้ หัวใจที่เต้นดัง “ตุ๊บๆ" ของเขากำลังบอกเขาถึงความปรารถนาอย่างลึกซึ้งอยู่เงียบๆ

เขาเอื้อมมือออกไปอย่างช้า ๆ จับผมของเธอเบา ๆ แล้วกระซิบว่า "เธอดีมากแล้ว! มีแต่คนอื่นที่ไม่คู่ควรกับเธอเท่านั้น ไม่ใช่เธอที่ไม่คู่ควรกับคนอื่น!"

ปาณียังคงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

มือของจำรัสราวกับมีเวทมนตร์ ปาณีหยุดบ่นและสะอื้นอยู่เงียบไ

ในตอนนั้นเอง บนทางเท้าเล็กไของสวนจตุจักรก็ปรากฏเงาร่างยืนอยู่ตรงนั้นขึ้นมา ถึงแม้แสงไฟจะสาดส่องลงบนตัวของเขา แต่ภาพที่เห็นกลับดูเหงาหงอย

ธามนิธินึกไม่ถึงเลยว่า ตนเองที่รีบร้อนกลับมาบ้านเพื่อนที่จะได้กินข้าวเป็นเพื่อนปาณี เขาโทรหาเธอ แต่ถูดตัดสาย เขาจึงเป็นห่วงรีบออกมาตามหาเธอ ผลลัพธ์คือต้องมาเห็ยภาพบาดใจตรงหน้า!

นึกถึงเมื่อไม่นานมานี้ ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะบอกกับเขา “คุณอา ฉันรักคุณรักคุณมาก! ถ้าหากคุณทิ้งฉันไป ฉันจะทำยังไงดี?”

แต่ว่า ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกลับอยู่ภายในอ้อมกอดของผู้ชายคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาได้สูญเสียเจ้าสาวตัวน้อยที่เขาคอยอยู่เคียงข้างในวันที่เปล่าเปลี่ยวอย่างที่สุดไปเสียแล้ว

ธามนิธิรู้สึกไม่เต็มใจอย่างยิ่ง มือทั้งสองข้างกำหมัดขึ้นมาแน่น คิดอยากจะพุ่งตัวเข้าไปตรงหน้าของปาณีและถามเธอสักทีว่า “ทำไมกัน? ทำไม! ฉันไม่ดีกับเธอตรงไหน หรือว่ามีเหตุผลอะไรอย่างอื่น ขอแค่เธอยอมกลับมา ฉันจะยอมเปลี่ยนแปลง ได้ไหม?”

แต่ว่าคนอย่างเขาธามนิธิ ก็มีศักดิ์ศรีของตัวเองในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ศักดิ์ศรีของเขาบอกกับเขาว่า "ธามนิธิ นายจะเข้าไปไม่ได้! ไม่งั้นเธอจะยิ่งดูถูกนายมากยิ่งขึ้น! และนายก็จะดูถูกตัวเองเช่นกัน! "

ธามนิธิจมอยู่กับการต่อสู้ระหว่างสวรรค์กับมนุษย์ภายในใจของเขา อารมณ์เศร้าที่พุ่งออกมาจากตัวเขาคล้ายว่าจะส่งผ่านไปถึงสวรรค์ ทันใดนั้นท้องฟ้าก็ร้องดังขึ้นมา

จำรัสได้ยินเสียงฟ้าร้อง ปฏิกิริยาแรกก็คือคิดอยากจะโอบปาณีไปหลบฝน อย่างไรก็ตามเขากลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าปาณียืนขึ้นและเดินกลับบ้านโดยไม่หันหลังกลับมาสักนิด

จำรัวจ้องมองอ้อมแขนของตนเองที่ซึ่งมีความอบอุ่นอยู่ในวินาทีก่อนหน้า แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า และผู้หญิงคนนั้นกำลังวิ่งเข้าหาอ้อมอกของคนที่เธอรัก...

ในเวลานี้ ดูเหมือนว่าเสียงฟ้าร้องจะแยกหัวใจของจำรัสออกเป็นชิ้นๆ และฝนก็ตกลงมาอย่างหนักก็ตัดภาพการมองของของเขาที่กำลังมองดูแผ่นหลังของปาณีอยู่ไปเสียหมดสิ้น