บทที่ 5 ท่านย่าจากบ้านใหญ่ (ตอนปลาย)

บทที่ 5 ท่านย่าจากบ้านใหญ่

ซูซื่อยกมือทาบอก สูดหายใจเสียงดัง คาดไม่ถึงว่าบุตรสาว จะกล้าลุกขึ้นมาต่อต้านคนจากบ้านใหญ่อย่างไม่กลัวเกรง ชิงเอ๋อร์ของนางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

"เจ้า! นังเด็กอกตัญญู กล้าเถียงข้าอย่างนั้นรึ! เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ถึงไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา ในเมื่อมารดาของเจ้าสั่งสอนเจ้าไม่ดี ถ้าอย่างนั้นวันนี้ข้าจะช่วยสั่งสอนเจ้าเอง!" หลัวซื่อเงื้อมือขึ้นสูง ก้าวอาดๆเข้าไปหามู่หนิงชิงด้วยสีหน้าดุร้าย

ทางด้านมู่หนิงชิงก็ตั้งท่ารอ เตรียมพร้อมสวนกลับอยู่เช่นเดียวกัน

ในเสี้ยวเวลาที่หลัวซื่อฟาดฝ่ามือลงมาเต็มแรง เป็นจังหวะเดียวกับที่ซูซื่อ พุ่งเข้ามารับฝ่ามือนั้นแทนบุตรสาวพอดิบพอดี

"ท่านแม่ อย่าตีชิงเอ๋อร์เจ้าค่ะ!!!"

เพียะ!! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าของซูซื่อดังลั่น

"ท่านแม่!!" บุตรสาวทั้งสองของซูซื่อต่างร้องเสียงหลง รีบรุดเข้าไปดูมารดาที่ทรุดลงไปกองกับพื้น บริเวณมุมปากมีหยาดเลือดไหลซึม

"ท่านย่าตีท่านแม่ทำไมเจ้าคะ ฮือออ" มู่หนิงอันเบะปากสะอื้นไห้ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม

มู่หนิงชิงประคองมารดาให้ลุกขึ้น หันกลับมามองหลัวซื่อด้วยแววตามาดร้าย

‘ยัยคางคกแก่กล้าทำร้ายคนในครอบครัวข้า ฝากไว้ก่อนเถอะ รอให้ร่างกายข้าแข็งแรงขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อยก่อน ได้เจอดีแน่’

มู่อวี๋โหรวหยุดแสร้งสำออย ครั้นเห็นว่าหลัวซื่อลงมือกับคนบ้านรองสมใจ หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน คว่ำตะกร้าของมู่หนิงชิง จนผักป่าและเห็ดที่เก็บมากระจัดกระจายเต็มพื้น ก่อนเขวี้ยงตะกร้าทิ้ง ทว่าไร้ร่องรอยของเห็ดหลินจือแดง