บทที่ 6 หารือเรื่องแยกบ้าน (ตอนต้น)

บทที่ 6 หารือเรื่องแยกบ้าน

เมื่อแผ่นหลังของหลัวซื่อและมู่อวี๋โหรวหายไปจากครรลองสายตา มู่เฟิงที่ยืนกำหมัดแน่นพยายามข่มกลั้นโทสะ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เรื่องที่ตนและลูกเมีย ถูกบุพการีและพี่ชายเอาเปรียบมาเนิ่นนาน คนในหมู่บ้านล้วนรู้เห็น ทว่าก็มิอาจยื่นมือเข้าช่วย ด้วยถือว่าเป็นเรื่องภายในครอบครัวสกุลมู่

เขามองลูกๆที่แต่ละคนผ่ายผอมจนน่าสงสาร เทียบกับคนบ้านใหญ่แล้วช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว บุญคุณที่บิดายอมช่วยเหลือในครานั้น มู่เฟิงไม่เคยลืม

เพียงแต่หลัวอวี๋ผู้เป็นมารดาแท้ๆ กลับปฏิบัติกับชายหนุ่มและภรรยา ราวกับว่าทั้งสองเป็นทาส ที่ต้องคอยรับใช้นาง มู่ซานผู้เป็นบิดาก็ไม่เคยออกหน้าหรือห้ามปราม ปล่อยให้หลัวซื่อทำตามอำเภอใจ

หลายต่อหลายครั้งที่มู่เฟิงได้ยินวาจาร้ายกาจจากปากของหลัวซื่อ ที่ใช้เรียกขานหรือต่อว่าซูเหม่ยกับลูกๆของเขา แต่กระนั้นก็ไม่เคยถึงขั้นลงไม้ลงมือ

ทว่าเหตุการณ์ในวันนี้ มารดาของเขาทำเกินไปจริงๆ ตัวเขาซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวของบ้านรอง มิอาจอดทนต่อความอดสูที่ได้รับมาตลอดสิบห้าปีได้อีกต่อไป ถึงเวลาที่ต้องยุติความอยุติธรรมนี้เสียที!!

ซูซื่อก้าวมาหาสามีกล่าวปลอบใจว่านางไม่เป็นอะไร เพราะไม่ต้องการให้เขาผิดใจกับมารดา

“ท่านพี่ ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ท่านอย่าคิดมากไปเลย”

“จะไม่เป็นอะไรได้อย่างไรอาเหม่ย หน้าเจ้าบวมขนาดนี้” มู่เฟิงสัมผัสแก้มบวมช้ำของภรรยาแผ่วเบา ขอบตาร้อนผ่าวจากความคับแค้นใจ

เขาพาซูเหม่ยมาลำบากด้วยแท้ๆ หากวันนั้นเขายอมเชื่อนาง เดินทางไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ทางเหนือกับคนอื่นๆ พวกเขาก็คงไม่โดนโจรปล้นทรัพย์สินที่นำติดตัวมา ระหว่างเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของเขาไปจนหมด โชคดีแค่ไหนที่โจรกลุ่มนั้นไม่คิดเอาชีวิตเขาและภรรยา รวมถึงชิงเอ๋อร์ซึ่งเวลานั้นยังเป็นเพียงแค่ทารก

“ความผิดของข้าเองอาเหม่ย ข้าทำให้เจ้ากับลูกๆ ต้องลำบาก ข้า ข้าขอโทษ” เสียงของชายหนุ่มสั่นเครือ ความรู้สึกผิดต่อครอบครัวเกาะกุมจิตใจ

ทางด้านมู่หนิงชิงและน้องๆ หลังช่วยกันเก็บของป่าที่หล่นเกลื่อนกลาดใส่ตะกร้าเรียบร้อย พวกเด็กๆก้าวมาหาบุพการี ที่ยืนตาแดงน้ำตาคลอเบ้าด้วยกันทั้งคู่

“ท่านพ่อท่านแม่ พวกเราเข้าบ้านกันเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องจะหารือกับพวกท่าน” กล่าวจบมู่หนิงชิงก็จูงมือของน้องสาวเดินนำไปเปิดประตูรั้ว ระหว่างนั้นก็คิดในใจว่า คงถึงเวลาที่ต้องเอาแม่ไก่พันธุ์ดุออกมาเฝ้าบ้านเสียแล้ว!!!

"เฉิงเอ๋อร์ ลงกลอนประตูบ้านให้พี่ใหญ่ด้วย"

"ขอรับ"

ครั้นสมาชิกทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า มู่หนิงชิงยกห่อผ้าขึ้นมาวางบนโต๊ะ แต่ยังไม่ได้บอกว่าในนั้นคือสิ่งใด นางผินหน้าไปทางมู่เฟิงและเริ่มเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจ